Aναλώσιμα υλικά*

Του Κώστα Σερδάρη

Πάντα όταν ξεκινάω να γράφω κάποιο άρθρο έχω μεγάλο πρόβλημα με το πώς θα ξεκινήσω. Πόσο μάλλον τώρα που τα γεγονότα και οι καταστάσεις με ξεπερνούν και νοιώθω πως ό,τι και να πω δε θα είναι αρκετό. Πώς βλέπει κανείς, άραγε, το θάνατο; Πώς τον αντιμετωπίζει; Πώς αλλάζει κανείς οπτική; Πώς στο καλό μπορεί κανείς να γράψει για μια ψυχρή δολοφονία δύο παιδιών, που θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι φίλοι σου, συμμαθητές σου, να παίζατε μαζί μπάλα, να μοιραζόσασταν όνειρα για τη ζωή; Και τι γίνεται όταν αυτά τα δύο παιδιά ήταν αστυνομικοί;

Κατ' αρχάς θέλω να πω πως δε μ' αρέσουν τα κροκοδείλια δάκρυα και οι τυπικές αναλύσεις. Σιχαίνομαι τα ψεύτικα συλλυπητήρια των κομμάτων και τις "οργισμένες" φωνές των πολιτικών και των δημοσιογράφων. Απεχθάνομαι αυτούς που εκτιμούν την ανθρώπινη ζωή με οικονομικούς όρους. Τι και αν αμείβονται με 1.000 ευρώ; Μόνο οι χαμηλόμισθοι αξίζουν την προσοχή και τη λύπη μας; Αν, δηλαδή, έπαιρναν 3.000 ευρώ θα λέγαμε καλά να πάθουν; Κατά δεύτερον, οφείλω να ομολογήσω πως είμαι έντονα συναισθηματικός άνθρωπος. Δε θα κρύψω ότι...

Ζήτω η "δημόσια" "δωρεάν" "παιδεία"

Του Κώστα Σερδάρη

Όλοι έχουμε κατά καιρούς γράψει και διαβάσει πολλά για την παιδεία, για το ελληνικό πανεπιστήμιο, το εθνικό πρόγραμμα διδασκαλίας και τα τοιαύτα. Παρά τις ιδεολογικές, πρακτικές και τις εν γένει διαφωνίες που είχαμε (και συνεχίζουμε να έχουμε) πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα, θεωρώ πως πάνω κάτω όλοι συμφωνούμε στο εξής: η παιδεία και ειδικότερα η πανεπιστημιακή μόρφωση πρέπει να είναι προσιτή όχι μόνο σε όσους έχουν χρήματα να την αποκτήσουν -ή μάλλον να την αγοράσουν- αλλά στο σύνολο του λαού. Και αυτό για το λόγο ότι ο μόνος τρόπος για να εξανθρωπίσεις μια κοινωνία είναι να της προσφέρεις Παιδεία, η οποία πλην των άλλων κατακτάται και μέσω της μόρφωσης. Επειδή δε, ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού μπορεί να έχει τα τυπικά προσόντα αλλά όχι την οικονομική δυνατότητα να σπουδάσει, πρέπει να παρέμβει το κράτος, με την πρόνοια του οποίου τα άτομα αυτά θα μπορέσουν να αποκτήσουν πανεπιστημιακή μόρφωση. Και η μόρφωση αυτή πρέπει να είναι τέτοιου επιπέδου, ώστε να μπορούν αργότερα οι απόφοιτοι να βγουν και να διεκδικήσουν ισότιμα μία θέση στην αγορά εργασίας.

Το παραπάνω, λοιπόν, θα ήταν το ιδανικό. Αλλά και το δίκαιο. Ωστόσο, η άτιμη η πραγματικότητα για μια ακόμα φορά με διαψεύδει. Όλοι γνωρίζουμε τα τεράστια κενά που αντιμετωπίζει η τριτοβάθμια -και όχι μόνο, αλλά επιτρέψτε μου να αναφερθώ μόνο σε αυτήν- εκπαίδευση στην Ελλάδα. Από πού να αρχίσει και πού να τελειώσει κανείς! Από την έλλειψη έως και ανυπαρξία...

Oργή λαού

Του Κώστα Σερδάρη

"Έχουμε πόλεμο"; Ρωτούσε ένα σύνθημα, το οποίο παρατήρησα διαδηλώνοντας στην πορεία της Τετάρτης 15/12, γραμμένο πρόχειρα με μαύρο μαρκαδόρο σε έναν τοίχο. Λίγο πιο κάτω ήρθε η απάντηση από ένα άλλο σύνθημα παρόμοιου ύφους το οποίο έλεγε λακωνικά: "Έχουμε πόλεμο. Κοινωνία και Κράτος." Οι εικόνες που ξετυλίχτηκαν μπροστά στα μάτια, τόσο των χιλιάδων διαδηλωτών, όσο και των ειδησεογραφικών πρακτορείων-στην πλειοψηφία τους ξένα- απέδειξαν την τόσο μεγάλη αλήθεια που κρύβεται πίσω από δύο αυθόρμητα συνθήματα.


Τι δεν είχε η γενική απεργιακή κινητοποίηση της περασμένης Τετάρτης: ξύλο, δακρυγόνα, πετροπόλεμο, προπηλακισμούς, συνθήματα, αντεγκλήσεις. Πάνω απ' όλα, όμως, είχε μια μεγαλειώδη πορεία από άτομα διαφορετικών ηλικιών, κοινωνικών τάξεων και ιδεολογικών πεποιθήσεων. Παιδιά, φοιτητές, εργαζόμενοι, συνδικαλιστές, συνταξιούχοι ένωσαν τις φωνές τους...

Aν δεν πληρώσουν οι φτωχοί, πώς θα ζήσουν οι πλούσιοι;

Του Κώστα Σερδάρη

Σήμερα ήταν μια άκρως κουραστική ημέρα για τον αξιότιμο κύριο Πρωθυπουργό. Όλο το πρωί είχε αλλεπάλληλες συναντήσεις με τους πολιτικούς αρχηγούς με τους οποίους είχε πολύ σημαντικές συζητήσεις, ενώ παράλληλα τους άκουσε με ιδιαίτερη προσοχή, καθώς η γνώμη και οι απόψεις τους του χρησιμεύουν για τη χάραξη της εθνικής πολιτικής. Και μην ακούσω κανέναν κακεντρεχή να λέει ότι σ' αυτήν εδώ τη χώρα κυβερνάει το ΔΝΤ και άλλες τέτοιες σαχλαμάρες. Μόνον αυτός ο Τσίπρας -το μαύρο πρόβατο της πολιτικής- αποφάσισε να μη συναντηθεί με τον κ. Παπανδρέου. Φυσικά, δεν το έκανε λόγω της νεανικής του αφέλειας, αλλά πολύ απλά επειδή το κόμμα του είναι αναχρονιστικό και δεν έχει καμία απολύτως πρόταση να κάνει για να βοηθήσει τον κ. πρωθυπουργό. Πληροφορίες από το Μέγαρο Μαξίμου λένε πως ο πρωθυπουργός στεναχωρήθηκε ιδιαίτερα με την απουσία του κ. Τσίπρα και πέρασε όλο το μεσημέρι κλεισμένος στο γραφείο του πίνοντας ουίσκι, ενώ από το ραδιόφωνο ακούγονταν μοιρολόγια και πένθιμα τραγούδια. Το άγριο παιδί της πολιτικής απάντησε πως δε γουστάρει "ανούσιες χειραψίες", κάτι που ακόμα δεν έχει μεταβιβαστεί στον πρωθυπουργό, καθώς οι συνεργάτες του φοβούνται πως άμα το ακούσει θα φαρμακωθεί.


Πικρό, όμως, ήταν το ποτήρι που κέρασαν τον αρχηγό της Κυβέρνησης και οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί, οι οποίοι βγαίνοντας από το Μέγαρο Μαξίμου προέβησαν σε σκληρές και απάνθρωπες δηλώσεις. Ειδικότερα ο κ. Σαμαράς δήλωσε πως...

To κράτος της βίας και της τρομοκρατίας

Του Κώστα Σερδάρη

Αν μπορούσα να περιορίσω σε μία φράση τα χθεσινά γεγονότα που εκτυλίχτηκαν κατά τη διάρκεια της πορείας στη μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, καθώς και τα σημερινά έκτροπα στο προαύλιο της Ευελπίδων -όπου μπλοκ φοιτητών διαμαρτύρονταν για τις παράνομες χθεσινές συλλήψεις και δέχθηκαν ανελέητη αστυνομική βία- η φράση θα ήταν πως η χούντα παραχώρησε τη θέση της στη νομιμοποιημένη κρατική καταστολή και στην τρομοκρατία. Γιατί μόνο έτσι θα μπορούσε κάποιος να περιγράψει την απίστευτη βιαιότητα της αστυνομίας και την ωμή βία που δέχθηκαν ανυπεράσπιστοι φοιτητές. Την ίδια στιγμή, λοιπόν, που τα καθοδηγούμενα μέσα ενημέρωσης αποσιωπούν τεχνηέντως τα γεγονότα που έλαβαν χώρα, αποφάσισα να σας περιγράψω τις σκηνές τρόμου που εκτυλίχτηκαν μπροστά στα μάτια μου και οι οποίες μου κόστισαν προσωπικά αρκετούς μώλωπες και μια διάσειση εξαιτίας χτυπήματος στο κεφάλι από γκλοπ οργάνου "προστασίας" του πολίτη....

Το θέατρο του παραλόγου

Του Κων/νου Σερδάρη

Οι τελευταίες μέρες στην Ελλάδα, δεν ξέρω αν το έχετε προσέξει και σεις, αλλά φέρνουν κάτι από φαρσοκωμωδία. Συμβαίνουν πολλά, ακούμε μερικά, καταλαβαίνουμε λίγα και δίνουμε σημασία σε ακόμα λιγότερα. Οι εκλογές τελείωσαν, το "μήνυμα" εστάλη, η τρόικα ήρθε και μαζί της τα νέα μέτρα. Γενικά, βρισκόμαστε σε μια κατάσταση που όλα κυλούν με τόσο γρήγορους ρυθμούς και είμαστε τόσο αδύναμοι να αντιδράσουμε σε αυτόν τον βομβαρδισμό εξελίξεων. Εξού και ο τόσο ασύνδετος, ίσως, τρόπος που αναπτύσσω τις σκέψεις μου. Είναι, όμως, τόσα αυτά που με απασχολούν και τόσο δύσκολο να τα αποτυπώσω όλα σε λίγες αράδες.

Μέχρι πριν λίγες μέρες όλοι ασχολούνταν με την αποχή. Γιατί δεν ψήφισε ο κόσμος; Πού ήταν και δεν ψήφισε; Τι μήνυμα ήθελε να στείλει η σιωπηλή πλειοψηφία; Γιατί είναι απογοητευμένοι οι νέοι; Βέβαια, είχαμε και το καλό ότι άλλαξε η συντηρητική ηγεσία των δύο μεγάλων δήμων της χώρας, οπότε υπήρχε και κάτι ευχάριστο να ασχολούμαστε. Γιατί όπως και να το κάνεις ποιος δε γουστάρει δήμαρχο Μπουτάρη; Μετά ασχολούμασταν με την τρόικα, τα αναθεωρημένα στατιστικά στοιχεία, τα νέα μέτρα και τα απλά καθημερινά πράγματα της "ακμάζουσας" ελληνικής οικονομίας. Ε και στο ενδιάμεσο αφιερώσαμε και λίγα λεπτά για αυτήν την επέτειο του Πολυτεχνείου.

Ο λόγος, όμως, που αποφάσισα να γράψω αυτό (ο Θεός να το κάνει) άρθρο είναι ένας. Θέλω μέσα από εδώ να εκφράσω την αμέριστη συμπαράστασή μου στον πρόεδρο Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος περνά τις δυσκολότερες στιγμές του ως τιμονιέρης της μεγάλης συντηρητικής παράταξης. Γιατί δεν είναι λίγο. αφενός να ιδρύει η μισητή σου αντίπαλος πολιτική παράταξη, κατηγορώντας σε και ως λαϊκιστή που δεν νοιάζεται για το συμφέρον της πατρίδας(άκουσον άκουσον) και αφετέρου...

Η κάλπη, η ιστορία και η λήθη

Του Κώστα Σερδάρη

Δεν ξέρω αλλά αυτή η μέρα είναι πάντα περίεργη. Έχει τόσο μια τρομακτική ηρεμία που προμηνύει μια μεγάλη μπόρα, όσο και μια αγωνία για το τι θα επακολουθήσει. Είναι η στιγμή που ο καθένας έχει κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του και περιμένει καθηλωμένος σε μια εκνευριστική απραξία περιμένοντας το αποτέλεσμα. Η μέρα, λοιπόν, πριν τις εκλογές εμένα πάντα με έβαζε σε πολλές σκέψεις. Και επειδή είμαι σαν την αλογόμυγα του Σωκράτη είπα να σας τσιμπήσω μπας και προβληματιστείτε λιγάκι μια μέρα πριν τις εκλογές. Όχι για να σας αλλάξω γνώμη, αν και δεν ξέρω κατά πόσον έχετε δημιουργήσει την τελική σας άποψη, αλλά γιατί μου αρέσει να θυμίζω στον κόσμο κάποια πράγματα που προτιμά να ξεχνάει ή που τεχνηέντως σταματάνε να του τα υπενθυμίζουν.

Η ιστορική μου αναδρομή θα μπορούσε να ξεκινήσει πριν πολλά χρόνια, για κάποιες εκλογές που κάποιοι αποφάσισαν να μη συμμετάσχουν και ίσως αν είχαν συμμετάσχει τα πράγματα να ήταν διαφορετικά, αλλά δε θέλω να πάω τόσο πίσω. Αφενός γιατί δεν έχω το χρόνο και τις γνώσεις και αφετέρου γιατί δεν έχω διάθεση να ξύσω πληγές που παραμένουν ανοιχτές και στοιχειώνουν το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Για το λόγο αυτό θα σας θυμίσω τα πιο "πρόσφατα" που είμαι σίγουρος πως όλοι γνωρίζετε και υπάρχουν κάπου κρυμμένα σ' αυτό το άτιμο το υποσυνείδητο.

Το έτος κυρίου, για να ξεκινήσουμε, 1993 συμβαίνουν πράγματα και θαύματα που λέει και ο λαός. Στη "μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη", που τότε ήταν απλώς δεξιά, συντελείται μια μεγάλη διάσπαση. Ο τότε υπουργός εξωτερικών Αντώνης Σαμαράς αποπέμπεται από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με τη δικαιολογία των λανθασμένων χειρισμών στο σκοπιανό. Την ίδια στιγμή ...

Tα ανείπωτα "ΟΧΙ" της γενιάς μου

Του Κώστα Σερδάρη

«Μεγαλύτερος σκλάβος δεν είναι αυτός που υπηρετεί κάποιον τύραννο, όσο μεγάλο κι αν είναι αυτό το κακό, αλλά αυτός που είναι δούλος της δικής του ηθικής άγνοιας, του ατομισμού και της αχρειότητας.» Σάμιουελ Σμάιλς

Ναι, το ξέρω σήμερα είναι 28η Οκτωβρίου, η επέτειος του μεγάλου ΟΧΙ. Και όχι δεν ξύπνησα να πάω να δω την παρέλαση -γιατί να πάω άλλωστε. Εξάλλου εγώ ανήκω σ' αυτή τη γενιά που προτιμάει περισσότερο το freddo cappuccino παρά τις εθνικές εορτές. Που έβλεπε τις παρελάσεις περισσότερο ως μια ευκαιρία να χάσει μάθημα και να ξεδώσει, παρά να τιμήσει εθνικούς ήρωες και ιστορικές εθνεγερσίες. Αφήστε που οι παρελάσεις είναι και μπανάλ! Όταν σε ντύνουν σαν σερβιτόρο σε τριτοκλασάτη κοσμική ταβέρνα (ξέρετε αυτό το μαύρο παντελόνι με το άσπρο πουκάμισο), με τι διάθεση να θες να βαδίσεις αγέρωχος στους δρόμους; Έτσι, λοιπόν, εμείς είπαμε το μεγάλο όχι στις παλαιολιθικές αντιλήψεις και στις εθνικοπατριωτικές εκδηλώσεις και προτιμήσαμε να γίνουμε η "γενιά του καφέ".

Δε μας κατηγορώ όμως. Ίσα ίσα που μας δικαιολογώ. Αν αναλογιστεί κανείς τα βιώματα και τις εμπειρίες μας, μόνο εθνική μνήμη δε θα μπορούσε να απαιτήσει από μας. Είμαστε αυτοί, που...

Τα ψευτο-διλήμματα του φόβου

Του Κώστα Σερδάρη

Όσο πιο πολύ βλέπω τον κ. Παπανδρέου να παραμένει στην Ελλάδα, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω ότι πλησιάζουν εκλογές. Και όσο πιο πολύ πλησιάζουν οι εκλογές τόσο επιστρέφει στο προσκήνιο η κλασική επιχειρηματολογία των κομμάτων, ιδίως των μεγάλων, στην προσπάθεια τους να συσπειρώσουν τους ψηφοφόρους τους. Πόσο μάλλον τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, η οποία χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα κρίσιμη εξαιτίας τόσο της διάχυτης δυσαρέσκειας του λαϊκού κόσμου, όσο και του φόβου του δικομματισμού ότι οι υποψήφιοί τους δε θα μπορέσουν να πείσουν σε δήμους και περιφέρειες.

Υπό τον παραπάνω φόβο, ο πρωθυπουργός, βλέποντας σύννεφα απαισιοδοξίας να μαζεύονται πάνω από την Ιπποκράτους και ανησυχώντας για τη δυνατότητα των "πράσινων" υποψηφίων να σημειώσουν καλές επιδόσεις, έρχεται στο προσκήνιο θέτοντας ένα τουλάχιστον εκβιαστικό δίλημμα. Ή ψηφίζουμε υποψηφίους που στηρίζονται από το ΠΑΣΟΚ ή χρεοκοπούμε, με την κυριολεκτική σημασία της φράσης. Με τον τρόπο αυτό δίνει και επίσημα...

Oι νόμοι δεν αλλάζουν νοοτροπίες

Του Κώστα Σερδάρη

Διαβάζουμε τον τελευταίο καιρό και πληροφορούμαστε από τα ΜΜΕ ότι οι επιχειρηματίες, ιδίως οι ιδιοκτήτες εστιατορίων, κέντρων διασκέδασης και καφετεριών, είναι έτοιμοι να ξαναβάλουν στα τραπέζια τα τασάκια. Αιτία, όπως λένε, είναι η κατακόρυφη πτώση των εσόδων τους μετά την υποχρεωτική απαγόρευση του καπνίσματος σε όλους τους κλειστούς χώρους. Ειδικότερα, μετά την επιβολή αυτού του νόμου -ο οποίος σημειωτέον απειλεί με τσουχτερά πρόστιμα τόσο τους ιδιοκτήτες όσο και τους πελάτες παραβάτες- σύμφωνα με στοιχεία που παρουσιάζει η Ομοσπονδία Εστιατορικών και Συναφών Επαγγελμάτων, οι επιχειρήσεις εστίασης έχουν καταγράψει, τους τελευταίους μήνες, πτώση τζίρου έως και 30%.

Με τη σκέψη πάντα στο σοβαρό οικονομικό αντίκτυπο των μέτρων, τα μέλη της Ομοσπονδίας δεν αμφισβητούν την αναγκαιότητα του μέτρου, αλλά αντιπροτείνουν την ύπαρξη μεταβατικής περιόδου για την επιβολή τους. Δεδομένης και της κρίσιμης οικονομικής συγκυρίας στην οποία βρισκόμαστε, εκφράζονται φόβοι ότι πολλές επιχειρήσεις θα κλείσουν, ενώ η βιωσιμότητά της πλειοψηφίας απειλείται καθημερινά. Από τη μεριά του το Υπουργείο Υγείας, διά του υφυπουργού κ. Μιχ. Τιμοσίδη, διαμηνύει ότι ο νόμος θα εφαρμοστεί, τονίζοντας πως «ο νόμος που έχει ψηφισθεί από τη Βουλή αλλάζει αντιλήψεις και νοοτροπίες και πρέπει να εφαρμοστεί για τη δημόσια υγεία, το δημόσιο καλό και για τα παιδιά μας».

Με λίγα λόγια, δηλαδή, το υπουργείο εκφράζει την άποψη πως η επιβολή ενός νόμου από τη Βουλή είναι από μόνο του αρκετό για να αλλάξει χρόνιες αντιλήψεις και να μετουσιώσει την έξωθεν επιβαλλόμενη νοοτροπία της εξουσίας σε νοοτροπία όλων των Ελλήνων. Επιτρέψτε μου, όμως, να διαφωνήσω με το σκεπτικό αυτό, το οποίο όχι μόνο θεωρώ ότι είναι λανθασμένο και ξεκινάει από ανεδαφική βάση, άλλα είναι συνάμα και επικίνδυνο. Και για να μην παρεξηγηθώ, δηλώνω εκ των προτέρων πως...

Οι συμβασιούχοι της οργής...

Του Κώστα Σερδάρη

Αν αναρωτιέστε για το ποιος είναι πραγματικά υπεύθυνος για τις σκηνές απείρου κάλλους που εκτυλίχθηκαν χθες στην Ακρόπολη, τότε δεν έχετε παρά να στραφείτε στο πελατειακό κράτος που εδώ και χρόνια καλλιεργούσε τη φαυλότητα σε τούτον εδώ τον τόπο και χθες μετουσιώθηκε στην πιο άγρια μορφή καταστολής, ψεκάζοντας με χημικά όποιους έβρισκε μπροστά του. Και όταν λέω όλους εννοώ αδιακρίτως. Από απλούς τουρίστες που είχαν βρεθεί εκεί προσπαθώντας να εισέλθουν στον ιερό χώρο -ο οδηγός διακοπών δεν τους είχε ενημερώσει για τις χθεσινές σκηνές- μέχρι δημοσιογράφους και εικονολήπτες, ακόμα και ξένων πρακτορείων. Και φυσικά τους αγανακτισμένους συμβασιούχους.

Τους συμβασιούχους, που σημειωτέον παραμένουν απλήρωτοι εδώ και ενάμισι χρόνο, τους οποίους εδώ και δεκαετίες εξέθρεψε το δικομματικό φαύλο πείραμα, κρατώντας τους ομήρους, μόνο και μόνο για να συντηρούν ορισμένοι υπουργοί την προσωπική και κομματική εκλογική τους πελατεία. Τους συμβασιούχους, τους οποίους εξαπάτησαν, διαστρεβλώνοντας τη σαφή έννοια της σύμβασης ορισμένου χρόνου, υποσχόμενοι λαγούς με πετραχήλια, εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη τους για δουλειά. Διότι κάθε νοήμων άνθρωπος γνωρίζει πως όταν υπογράφεις μια σύμβαση ορισμένου χρόνου, τότε είναι εκ των πραγμάτων δεδομένο ότι αυτή κάποτε θα λήξει. Όταν, όμως, βρίσκεσαι σε κατάσταση απεγνωσμένης αναζήτησης μιας σίγουρης εργασίας, τότε...

Λίγη ελπίδα ακόμα

Toυ Κώστα Σερδάρη

Δεν ξέρω για σας, αλλά σήμερα ένιωσα, μετά από μεγάλο διάστημα, δύο συναισθήματα που έχουν εκλείψει εδώ και καιρό από την καθημερινότητά μας. Ένιωσα πως παρά την απαισιοδοξία που διαποτίζεται στην κοινωνία μέρα με τη μέρα, μπορεί να υπάρξει κάτι που θα σου δώσει μια ελπίδα, θα αφήσει ένα φως να φανεί στην άκρη του τούνελ της ζωής μας και θα γεννήσει ξανά μέσα μας την αισιοδοξία. Σήμερα, λοιπόν, ένιωσα συγκίνηση και έκπληξη. Σήμερα είδα πως ο ανθρώπινος νους έχει τη δυνατότητα -άμα έχει τη θέληση- να ξεπεράσει ανυπέρβλητα εμπόδια και να φτάσει σε σημεία που δεν είχαμε φανταστεί μέχρι τώρα. Μπορεί να κατασκευάσει μια κάψουλα που χωράει έναν άνθρωπο και να τη στείλει 600 μέτρα κάτω από τη Γη, με τόσο ακρίβεια, ώστε να μην πέσει ούτε δεξιά, ούτε αριστερά, αλλά ακριβώς σε εκείνο το σημείο που πρέπει για να σωθούν 33 ανθρακωρύχοι που εδώ και 69 ημέρες είχαν παγιδευτεί και πάλευαν κάθε μέρα με την επιβίωση και με τον ίδιο τους τον εαυτό.

Με τη βοήθεια, λοιπόν, της πλέον σύγχρονης τεχνολογίας της Αμερικανικής εταιρίας διαστημικών ερευνών (ΝΑSA) ο άνθρωπος τα έβαλε με τη φύση και για μια ακόμα φορά κατάφερε να νικήσει. Παράλληλα, όμως, μου δημιουργήθηκαν και κάποιες απορίες. Αρχικά, πώς γίνεται σε έναν κόσμο να υπάρχει τόση αδικία; Καθημερινά σε ένα χωριό της Αφρικής ή της Ασίας πεθαίνουν 33 άνθρωποι από αρρώστιες και υποσιτισμό και παρόλα αυτά το προσπερνάμε ως κάτι το φυσιολογικό. Κανένα μέσο ενημέρωσης δεν κάνει 24ωρη κάλυψη, ούτε ζητάει δηλώσεις...

Τα έμπλεξες...

Toυ Κώστα Σερδάρη

Δεν ξέρω πραγματικά τι είδους ψυχότροπα φάρμακα παίρνουν σ' αυτήν την κυβέρνηση ή αν είναι εντολή από την Ιπποκράτους να βγαίνουν στις εκπομπές και να μιλάνε μεθυσμένοι, αλλά ύστερα από τη συνέντευξη του υπουργού Επικρατείας, αρμόδιου για τις επενδύσεις, κ. Χάρη Παμπούκη στην εκπομπή "Κοινωνία Ώρα MEGA" πείστηκα πως κάτι δεν πάει καλά με αυτούς τους ανθρώπους.

Αφού, λοιπόν, ο κύριος Υπουργός μας μπέρδεψε λίγο με το "fast track", αφού μας είπε ότι μέχρι τώρα ο ρόλος του στην Κυβέρνηση δεν του επέτρεπε να βγαίνει στις τηλεοράσεις, ήρθε να μας αποτελειώσει λέγοντας το εξής μεγαλοφυές: "Όταν ο πρωθυπουργός έλεγε λεφτά υπάρχουν, εννοούσε πού πήγαν τα λεφτά". Ε; Συγγνώμη αλλά βγάζει κανείς νόημα απ' αυτήν τη φράση; Μήπως πρόκειται για κανενός είδους νεοελληνικής γραμματείας που διδάσκεται στην Οξφόρδη σε εκλεκτούς Έλληνες που διαθέτουν δημόσια αξιώματα; Ή μήπως όλοι εσείς καταφέρατε να καταλάβετε τι ήθελε να πει και θα έπρεπε να αισθάνομαι μειονεκτικά;

Μάλλον η εξήγηση είναι πιο απλή. Η γνωστή για τη συνέπεια, αλλά και για την ευφυΐα της Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, στην προσπάθειά της να μαζέψει τα σπασμένα από τις αλλεπάλληλες αντιφατικές δηλώσεις ακολουθεί μια νέα μέθοδο. Αυτή που λέει ότι αν δεν μπορείς να πείσεις κάποιον μπέρδεψέ τον! Έτσι, ο κ. Παμπούκης πίστεψε πως αν πει αυτήν την ακατάληπτη φράση, που από άποψη νοήματος, θυμίζει περισσότερο πρόταση παιδιού πρώτης δημοτικού, θα καταφέρει να μας πείσει ότι ο Παπανδρέου είναι ένα παρεξηγημένο πλάσμα που άλλα είπε και άλλα εννοούσε. Γιατί κατά την άποψή του, αλλά και της κυβέρνησης, ο ελληνικός λαός είναι τόσο ανόητος που δε θα καταλάβαινε τίποτα και θα φώναζε ανακουφισμένος: "αυτό εννοούσε τόσο καιρό ο Γιώργος;Και μεις το παρεξηγήσαμε το παιδί!" Δυστυχώς, όμως, σας πήραμε χαμπάρι και αποδείχτηκε πως, για μια ακόμη φορά, περισσότερο καταφέρατε να τα μπλέξετε και να γίνεται ρεζίλι παρά να μας μπερδέψετε! Την επόμενη φορά, λοιπόν, συνιστώ, μιας και δεν το κατέχετε το ελληνικό, να μας τα πείτε στα αγγλικά. Και που ξέρετε, ίσως τότε χαθούμε στη μετάφραση και σας πιστέψουμε...

Ανεργία...χωρίς φως στο βάθος του τούνελ

Του Κώστα Σερδάρη

18 Νοεμβρίου: Τότε αναμένεται να κατατεθεί στη Βουλή ο τελικός προϋπολογισμός του 2011. Προς το παρόν αρκούμαστε σε ένα προσχέδιο, το οποίο είναι, όμως, αρκετό για να λάβουμε μια καλή γεύση για το τι θα επακολουθήσει τη χρονιά που μας έρχεται, αλλά και τα επερχόμενα χρόνια. Βέβαια, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι μέχρι την κατάθεση του τελικού σχεδίου στη Βουλή δε θα αλλάξουν πολλά πράγματα, πιθανότατα προς το χειρότερο.

Απ' όλα αυτά τα οποία είδα και διάβασα στο εν λόγο προσχέδιο, δε θέλω να μείνω ούτε στο έλλειμμα, ούτε στη μείωση των πρωτογενών δαπανών, ούτε στη νέα φοροεισπρακτική επιδρομή. Τα παραπάνω, εξάλλου μπορείτε να τα διαβάσετε καλύτερα στις οικονομικές και πολιτικές στήλες των εφημερίδων. Εμένα άλλο με απασχολεί και δεν είναι άλλο από τις προβλέψεις για την αλματώδη αύξηση της ανεργίας.

14,5% προβλέπεται να είναι η ανεργία το 2011, σηματοδοτώντας ουσιαστικά μία "έκρηξη" τόσο κοινωνική όσο και οικονομική. Ένα χρόνο πριν από τη διαπίστωση της ύφεσης στην Ελλάδα, ήτοι το 2009 η ανεργία κυμαινόταν στο 9,5 %, ενώ φέτος αγγίζει το 11,6%. Επιπλέον, η μόνιμη ύφεση και το συνεχές κλείσιμο επιχειρήσεων, που συνεπάγεται απολύσεις, θα οδηγήσει την ανεργία το 2012 σε ποσοστά άνω του 15%. Συνεπώς, στα 3 πρώτα χρόνια της κρίσης,...

Ένα χρόνο μετά...

Του Κώστα Σερδάρη

Σε όσους μπήκαν υποψίες ότι η λειτουργία του ανανεωμένου ιστότοπου του ΦΟΠΠ κανονίστηκε εσκεμμένα ώστε να συμπέσει με τη συμπλήρωση ενός χρόνου από την ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ, θα πρότεινα να βλέπουν λιγότερο Λιακόπουλου. Όσοι, πάλι, πιστεύουν πως αποφάσισα να γράψω προκειμένου να ευχηθώ να τα εκατοστήσει, να ξέρετε πως δεν τα πάω καλά ούτε με τα γενέθλια, ούτε με τις ευχές.

Αν αναλογιστεί κανείς πως το ΠΑΣΟΚ ανέβηκε στην εξουσία υποσχόμενο αύξηση των μισθών πάνω από τα όρια του πληθωρισμού, ενίσχυση των επενδύσεων, μείωση της ανεργίας κλπ., τότε μάλλον επιβεβαιώνεται η λαϊκή ρήση «μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μην πείς». Η χαρά, λοιπόν, του Γιώργου δεν κράτησε πάνω από δύο εβδομάδες, καθώς μόλις στις 18 Οκτωβρίου 2009 ο λαός μαθαίνει ότι...