Aν δεν πληρώσουν οι φτωχοί, πώς θα ζήσουν οι πλούσιοι;

Του Κώστα Σερδάρη

Σήμερα ήταν μια άκρως κουραστική ημέρα για τον αξιότιμο κύριο Πρωθυπουργό. Όλο το πρωί είχε αλλεπάλληλες συναντήσεις με τους πολιτικούς αρχηγούς με τους οποίους είχε πολύ σημαντικές συζητήσεις, ενώ παράλληλα τους άκουσε με ιδιαίτερη προσοχή, καθώς η γνώμη και οι απόψεις τους του χρησιμεύουν για τη χάραξη της εθνικής πολιτικής. Και μην ακούσω κανέναν κακεντρεχή να λέει ότι σ' αυτήν εδώ τη χώρα κυβερνάει το ΔΝΤ και άλλες τέτοιες σαχλαμάρες. Μόνον αυτός ο Τσίπρας -το μαύρο πρόβατο της πολιτικής- αποφάσισε να μη συναντηθεί με τον κ. Παπανδρέου. Φυσικά, δεν το έκανε λόγω της νεανικής του αφέλειας, αλλά πολύ απλά επειδή το κόμμα του είναι αναχρονιστικό και δεν έχει καμία απολύτως πρόταση να κάνει για να βοηθήσει τον κ. πρωθυπουργό. Πληροφορίες από το Μέγαρο Μαξίμου λένε πως ο πρωθυπουργός στεναχωρήθηκε ιδιαίτερα με την απουσία του κ. Τσίπρα και πέρασε όλο το μεσημέρι κλεισμένος στο γραφείο του πίνοντας ουίσκι, ενώ από το ραδιόφωνο ακούγονταν μοιρολόγια και πένθιμα τραγούδια. Το άγριο παιδί της πολιτικής απάντησε πως δε γουστάρει "ανούσιες χειραψίες", κάτι που ακόμα δεν έχει μεταβιβαστεί στον πρωθυπουργό, καθώς οι συνεργάτες του φοβούνται πως άμα το ακούσει θα φαρμακωθεί.


Πικρό, όμως, ήταν το ποτήρι που κέρασαν τον αρχηγό της Κυβέρνησης και οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί, οι οποίοι βγαίνοντας από το Μέγαρο Μαξίμου προέβησαν σε σκληρές και απάνθρωπες δηλώσεις. Ειδικότερα ο κ. Σαμαράς δήλωσε πως...

Η αποδοχή της πραγματικότητας

Του Λεωνίδα Καραδήμου

Δύο μόλις ημέρες μετά τη διακαναλική συνέντευξη του πρωθυπουργού εν όψει των αυτοδιοικητικών εκλογών, σύσσωμη η αντιπολίτευση έχει ήδη καταδικάσει τον κ. Παπανδρέου, κάνοντας λόγο για πανικό προ μιας πιθανής ήττας και εκβιαστικά διλήμματα που τίθενται στο λαό για την υφαρπαγή της ψήφου του από τους υποψηφίους του κυβερνώντος κόμματος.

Σε μια πρώτη ανάγνωση, έτσι είναι.

Ο πρωθυπουργός μοιάζει για πρώτη φορά να παραδέχεται ότι δεν μπορεί να πείσει τους πολίτες να ψηφίσουν για τον καταλληλότερο δήμαρχο ή περιφερειάρχη, δεν μπορεί να τους πείσει να ψηφίσουν καν, εφ' όσον οι περισσότεροι φέρονται πεπεισμένοι πως η ψήφος έχει χαρακτήρα συναίνεσης ή απαρέσκειας προς την κυβερνητική πολιτική. Μοιάζει για πρώτη φορά να παραδέχεται πως,...

Η κοινωνία δεν εκβιάζεται

  Του Δώρου Γεωργίου

Το δίλημμα των εκλογών είναι «σωτηρία ή χρεοκοπία» σύμφωνα με τον Πρωθυπουργό. Τα περί «αυτοδιοικητικών εκλογών» και «δημοψηφίσματος για τον Καλλικράτη» ανήκουν οριστικά στο παρελθόν. Ο άνθρωπος στον οποίο εμπιστευθήκαμε πριν από 12 μήνες την ηγεσία της χώρας παρέα με τους ως επί το πλείστον αφανείς και άγνωστους συμβούλους του, οι οποίοι τελικά είναι η ηγεσία της χώρας, αποφάσισε να θέσει το παραπάνω δίλημμα στο λαό για να συσπειρώσει τους αποσυσπειρωμένους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ. Μόνο που έτι μια φορά απέδειξε την ανικανότητά του.

Πρώτον «οπαδοί» δεν υπάρχουν πια. Αυτό που δεν μπορεί να καταλάβει ο κ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ γενικότερα πως με το Μνημόνιο ολοκλήρωσαν «πανηγυρικά» μια διαδικασία που είχε ξεκινήσει ήδη από την περίοδο Σημίτη, τη διάρρηξη των δεσμών του ΠΑΣΟΚ με ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Οι άνθρωποι που τώρα αποστασιοποιούνται από το ΠΑΣΟΚ δεν είναι απλώς «δυσαρεστημένοι», οι οποίοι περιμένουν το πρώτο διχαστικό κήρυγμα για να επιστρέψουν στο μαντρί, όπως παραδοσιακά συνέβαινε μέχρι πρότινος. Οι άνθρωποι αυτοί είδαν αυτή την κυβέρνηση να...

Τα ψευτο-διλήμματα του φόβου

Του Κώστα Σερδάρη

Όσο πιο πολύ βλέπω τον κ. Παπανδρέου να παραμένει στην Ελλάδα, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω ότι πλησιάζουν εκλογές. Και όσο πιο πολύ πλησιάζουν οι εκλογές τόσο επιστρέφει στο προσκήνιο η κλασική επιχειρηματολογία των κομμάτων, ιδίως των μεγάλων, στην προσπάθεια τους να συσπειρώσουν τους ψηφοφόρους τους. Πόσο μάλλον τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, η οποία χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα κρίσιμη εξαιτίας τόσο της διάχυτης δυσαρέσκειας του λαϊκού κόσμου, όσο και του φόβου του δικομματισμού ότι οι υποψήφιοί τους δε θα μπορέσουν να πείσουν σε δήμους και περιφέρειες.

Υπό τον παραπάνω φόβο, ο πρωθυπουργός, βλέποντας σύννεφα απαισιοδοξίας να μαζεύονται πάνω από την Ιπποκράτους και ανησυχώντας για τη δυνατότητα των "πράσινων" υποψηφίων να σημειώσουν καλές επιδόσεις, έρχεται στο προσκήνιο θέτοντας ένα τουλάχιστον εκβιαστικό δίλημμα. Ή ψηφίζουμε υποψηφίους που στηρίζονται από το ΠΑΣΟΚ ή χρεοκοπούμε, με την κυριολεκτική σημασία της φράσης. Με τον τρόπο αυτό δίνει και επίσημα...

Παραλογισμός... χωρίς προοπτική (;)

Του Κωνσταντίνου Σιδηρόπουλου

Τον τελευταίο καιρό αγαπητοί μου αναγνώστες βιώνουμε ένα θέατρο του παραλόγου σε όλα τα επίπεδα και πεδία της ζωής μας. Οποιοσδήποτε παρακολουθεί την επικαιρότητα και ασχολείται με το πολιτικό σκηνικό του τόπου, έστω και στοιχειωδώς, όχι μόνο το αντιλαμβάνεται, αλλά, επιπλέον, του δημιουργείται ένα συναίσθημα συσσωρευμένης έντασης και αγανάκτησης που δεν ξέρει προς τα πού και έναντι ποιών να το στρέψει. Γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι, υποτιμούν την νοημοσύνη μας τόσο οι Τρισσέ, Γιούνκερ, Στρος Καν και λοιποί τεχνοκράτες του ΔΝΤ και άλλων διεθνών και ευρωπαϊκών οργανισμών όσο και οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι μαζί με την αξιωματική αντιπολίτευση. Έτσι, λοιπόν, αναρωτιόμαστε, αν πρέπει να στρέψουμε την αγανάκτησή μας προς την έξωθεν ή προς την έσωθεν προσβολή της νοημοσύνης του ελληνικού λαού.

Προσωπικά, επιλέγω να στρέψω τη συγκεκριμένη οργή, καταρχήν, εναντίον αυτών που βρίσκονται εντός των συνόρων. Είναι, άλλωστε, γνωστό ότι το μεγαλύτερο κακό στον τόπο το έχουν δημιουργήσει οι «εχθροί» που βρίσκονται μέσα στη χώρα! Εκείνοι ευθύνονται για το ότι...

Είστε ψεύτης κύριε Πρωθυπουργέ! ...και λοιπόν;

Του Κωνσταντίνου Σιδηρόπουλου

Δεν ξεχνάμε (πώς θα μπορούσαμε άλλωστε;) αγαπητοί μου αναγνώστες ότι ο νύν Πρωθυπουργός  της χώρας , προεκλογικά και τοτέ ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δεσμευόταν και επαναλάμβανε διαρκώς το περίφημο πλέον «Λεφτά υπάρχουν!». Βεβαίωνε τον ελληνίκο λαό, ο οποίος, ήταν φανερό, πως ειχε ανάγκη να πιστέψει και να εναποθέσει τις όποιες έλπιδες του σε μία σοσιαλιστική κυβέρνηση, ότι με την εκλογή του θα βοηθήσει τις κοινωνικά ασθενέσθερες τάξεις και επιπροσθέτως, θα αυξηθούν οι μισθοί και οι συντάξεις «πάνω απ’τον πληθωρισμό», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε. Αντίθετα, ο Καραμανλής μιλούσε για πάγωμα μισθών και συντάξεων. Εύλογα, λοιπόν, θα αναλογιζόταν κανείς ‘κορόιδο είναι ο κόσμος να επιλέξει εκείνον που υπόσχεται πάγωμα μισθών και συντάξεων;’. Δεν με απασχολεί ούτε με ενδιαφέρει να εμβαθύνω περισσότερο στις ψεύτικες και υποκριτικές προεκλογικές δεσμεύσεις και στο δήθεν σχέδιο του Παπανδρέου για την έξοδο από την κρίση.

Θα στραφώ, λοιπόν, ευθύς αμέσως στο βασικό ζήτημα, που αποτέλεσε την έμπνευση του συγκεκριμένου άρθρου. Γνώριζε ο Γιώργος την κατάσταση της οικονομίας, πριν αναλάβει τα ηνία της χώρας;

Οφείλουμε κατ’ αρχήν να αναγνωρίσουμε το υποκριτικό ταλέντο του Γ. Παπανδρέου. Σχεδόν έπεισε τον ελληνικό λαό, ότι...

Ένα χρόνο μετά...

Του Κώστα Σερδάρη

Σε όσους μπήκαν υποψίες ότι η λειτουργία του ανανεωμένου ιστότοπου του ΦΟΠΠ κανονίστηκε εσκεμμένα ώστε να συμπέσει με τη συμπλήρωση ενός χρόνου από την ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ, θα πρότεινα να βλέπουν λιγότερο Λιακόπουλου. Όσοι, πάλι, πιστεύουν πως αποφάσισα να γράψω προκειμένου να ευχηθώ να τα εκατοστήσει, να ξέρετε πως δεν τα πάω καλά ούτε με τα γενέθλια, ούτε με τις ευχές.

Αν αναλογιστεί κανείς πως το ΠΑΣΟΚ ανέβηκε στην εξουσία υποσχόμενο αύξηση των μισθών πάνω από τα όρια του πληθωρισμού, ενίσχυση των επενδύσεων, μείωση της ανεργίας κλπ., τότε μάλλον επιβεβαιώνεται η λαϊκή ρήση «μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μην πείς». Η χαρά, λοιπόν, του Γιώργου δεν κράτησε πάνω από δύο εβδομάδες, καθώς μόλις στις 18 Οκτωβρίου 2009 ο λαός μαθαίνει ότι...