Περίληψη εισήγησης του Γ. Κασιμάτη

Προσφάτως στη ζωή μας εισήλθε η λέξη «Μνημόνιο». Η λέξη αυτή επιλέχθηκε σκοπίμως, καθώς ενέχει δύο παραπλανητικά στοιχεία. Πρώτον, δημιουργεί την εντύπωση ότι πρόκειται για ένα πολιτικό κείμενο χωρίς νομική δεσμευτικότητα. Δεύτερον, ότι περιλαμβάνει περιορισμούς μόνο των δικαιωμάτων των πολιτών και όχι του κράτους. Κάτι τέτοιο όμως, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Πρόκειται για τρεις συμβάσεις νομικά δεσμευτικές, οι οποίες εφαρμόζονται βάσει νόμου. Μάλιστα, η βασική από τις τρεις, η λεγόμενη «σύμβαση δανειακής διευκόλυνσης», χωρίς την οποία το Μνημόνιο δεν μπορεί να ισχύσει,  θα λέγαμε ότι «δένει χειροπόδαρα» το κυρίαρχο κράτος.

Η εν λόγω σύμβαση αποτελεί ένα πρωτοφανές κείμενο στη διεθνή πρακτική, παραβιάζοντας πολλές από τις αρχές του διεθνούς δικαίου. Ας δούμε μερικούς από τους όρους που περιέχονται στη σύμβαση. Καταρχάς, στο κείμενο αναγράφεται ότι η Ελλάδα παραιτείται αμετακλήτως και άνευ όρων από όλες τις ασυλίες, τις οποίες έχει στη διάθεσή της, συμπεριλαμβανομένων και όσων αφορούν την εθνική της κυριαρχία. Στην παραίτηση αυτή του ελληνικού κράτους από τη εθνική του κυριαρχία περιλαμβάνονται και τα δικαιώματά του επί ιστορικών και πολιτισμικών αντικειμένων, όπως είναι η Ακρόπολη και οι αρχαιότητες. Ακόμη, δεν θα ήταν υπερβολή να χαρακτηρίσουμε τη σύμβαση ως λεόντειο, αφού σε πολλά σημεία...

Περίληψη εισήγησης του Β. Βουτσάκη

Όλοι μας λέμε ότι ζούμε σήμερα σε μία μεταβατική περίοδο για το πολιτικό μας σύστημα, ορισμένοι μάλιστα έχουν ήδη ονομάσει την συγκεκριμένη περίοδο ως «το τέλος της μεταπολίτευσης». Το ερώτημα που τίθεται στη συγκεκριμένη συγκυρία για τους νομικούς και ιδίως του δημοσίου δικαίου είναι το εξής: «Μπορεί το Σύνταγμά μας να στεγάσει αυτή τη μετάβαση, χωρίς να διαρραγεί η ενότητά του στο πεδίο, όπου κατοχυρώνονται τα ατομικά δικαιώματα;». Ένα δεύτερο σημείο που αξίζει να εξετάσουμε είναι η ευδιάκριτη τάση κόπωσης , η οποία εντοπίζεται στη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας (ιδίως του Δ’ Τμήματος), αναφορικά με την κρατούσα αντίληψη περί δικαιωμάτων στην Ελλάδα. Η διερεύνηση των ανωτέρω ζητημάτων θα γίνει με πλαίσιο αναφοράς το περιεχόμενο της εισήγησης, στην δίκη της προσφυγής του ΔΣΑ και άλλων 32 σωματείων, κατά περισσότερων Υπουργικών Αποφάσεων, οι οποίες εκτελούν τους νόμους 3833/2010 και 3485/2010. Το αίτημα των προσφευγόντων ήταν το ακόλουθο: «Να αναγνωριστεί η αντισυνταγματικότητα των ανωτέρω νόμων και να ακυρωθούν οι σχετικές διοικητικές πράξεις, με τις οποίες επιβάλλεται η μείωση επιδομάτων εργαζομένων στο Δημόσιο Τομέα και συνταξιούχων». Η εισήγηση ήταν –ως γνωστόν- αρνητική για τους αιτούντες. Και ενώ η συλλογιστική της απόφασης δεν είναι –κατά τη γνώμη μου- ορθή,  παρ’ όλα αυτά, το συμπέρασμα είναι ορθό. 

Πίσω από το περιεχόμενο της εισήγησης κρύβονται ορισμένα θεμελιώδη ερωτήματα, μεταξύ των οποίων και το ερώτημα «τι είναι κοινωνικά και τι είναι ατομικά δικαιώματα». Είναι τα κοινωνικά και ατομικά δικαιώματα δεκτικά περιορισμού και σταθμίσεως, μάλιστα δε σταθμίσεως έναντι του γενικού συμφέροντος; Σε αυτά τα ερωτήματα, η αντίληψη που έχει επικρατήσει στη νομολογία του ΣτΕ είναι...

Περίληψη εισήγησης του Σ. Τσακυράκη

Α’ ΜΕΡΟΣ:

Εάν επιθυμεί κάποιος να ερμηνεύσει το Μνημόνιο, κάνοντας λόγο για απεμπόληση εθνικής κυριαρχίας, με συνέπεια να μπορούν τρίτα κράτη να έρθουν στην Ελλάδα, για να μας πάρουν την Ακρόπολη, μπορεί ασφαλώς να το κάνει, πλην όμως το συγκεκριμένο επιχείρημα δεν είναι σε καμία περίπτωση πειστικό. Δεν νομίζω ότι θα υπάρξει ούτε ένας διεθνολόγος, ο οποίος να ερμηνεύσει έτσι αυτή τη σύμβαση. Δεν υπάρχει περίπτωση να μας πάρουν, ούτε την Ακρόπολη, ούτε κάποια παραλία κλπ. Αυτό που αναφέρει το μνημόνιο είναι ότι το κράτος-δανειολήπτης παραιτείται από όλες τις ασυλίες του. Και είναι φυσικό να το αναφέρει αυτό, διότι οι δανειστές μας θέλουν να έχουν απέναντι στο ελληνικό κράτος όλα τα δικαιώματα που έχει και ένας απλός πολίτης κατά του κράτους του: πάνω απ’ όλα θέλουν να μπορούν να εκτελέσουν μια απόφαση σε βάρος της περιουσίας του Ελληνικού Δημοσίου, σε περίπτωση που διαπιστωθεί ότι αυτό τους χρωστάει χρήματα. Και ασφαλώς η εκτέλεση αυτή δεν θα έχει ως αντικείμενο, ούτε την Ακρόπολη, ούτε κάποια παραλία αλλά ορισμένα άλλα στοιχεία της περιουσίας του ελληνικού Δημοσίου. Αυτά λέει και το Μνημόνιο. 

Όσοι διαφωνούν πολιτικά με το Μνημόνιο έχουν χιλιάδες άλλα επιχειρήματα να προβάλουν εναντίον του και καλό θα ήταν να εγκαταλείψουν το μη πειστικό επιχείρημα ότι κινδυνεύει η Ακρόπολη. Όσο για τους πιο επιφυλακτικούς ανθρώπους, οι οποίοι δεν πείθονται από εύκολα λόγια, ο μόνος τρόπος για να διαπιστώσουν του λόγου το αληθές είναι...

Εκδήλωση - συζήτηση για το Μνημόνιο

κλικ στην εικόνα

Παρακαλείσθε να προσέλθετε εγκαίρως στο χώρο διεξαγωγής της εκδήλωσης, διότι έχει προγραμματιστεί να ξεκινήσει ακριβώς στην ώρα της.