Του Κώστα Σερδάρη
"Έχουμε πόλεμο"; Ρωτούσε ένα σύνθημα, το οποίο παρατήρησα διαδηλώνοντας στην πορεία της Τετάρτης 15/12, γραμμένο πρόχειρα με μαύρο μαρκαδόρο σε έναν τοίχο. Λίγο πιο κάτω ήρθε η απάντηση από ένα άλλο σύνθημα παρόμοιου ύφους το οποίο έλεγε λακωνικά: "Έχουμε πόλεμο. Κοινωνία και Κράτος." Οι εικόνες που ξετυλίχτηκαν μπροστά στα μάτια, τόσο των χιλιάδων διαδηλωτών, όσο και των ειδησεογραφικών πρακτορείων-στην πλειοψηφία τους ξένα- απέδειξαν την τόσο μεγάλη αλήθεια που κρύβεται πίσω από δύο αυθόρμητα συνθήματα.
Τι δεν είχε η γενική απεργιακή κινητοποίηση της περασμένης Τετάρτης: ξύλο, δακρυγόνα, πετροπόλεμο, προπηλακισμούς, συνθήματα, αντεγκλήσεις. Πάνω απ' όλα, όμως, είχε μια μεγαλειώδη πορεία από άτομα διαφορετικών ηλικιών, κοινωνικών τάξεων και ιδεολογικών πεποιθήσεων. Παιδιά, φοιτητές, εργαζόμενοι, συνδικαλιστές, συνταξιούχοι ένωσαν τις φωνές τους...
Τι δεν είχε η γενική απεργιακή κινητοποίηση της περασμένης Τετάρτης: ξύλο, δακρυγόνα, πετροπόλεμο, προπηλακισμούς, συνθήματα, αντεγκλήσεις. Πάνω απ' όλα, όμως, είχε μια μεγαλειώδη πορεία από άτομα διαφορετικών ηλικιών, κοινωνικών τάξεων και ιδεολογικών πεποιθήσεων. Παιδιά, φοιτητές, εργαζόμενοι, συνδικαλιστές, συνταξιούχοι ένωσαν τις φωνές τους...
