Μεταρρυθμίζοντας την σήψη

Του Οδυσσέα Θεοφάνη

Μία πλάνη στην οποία μπορεί να υποπέσει κάθε καλοπροαίρετος πολίτης και προοδευτικός φοιτητής σχετικά με τον νέο νόμο πλαίσιο για την εκπαίδευση είναι ότι αυτός θα εφαρμοστεί. Μία ακόμα μεγαλύτερη είναι ότι αυτό θα γίνει σωστά. Η μέγιστη είναι να νομίσει πως αυτός ο νόμος είναι ικανός να λύσει τα θεμελιακά προβλήματα του ελληνικού πανεπιστημίου. Ας τα δούμε με την σειρά.

Η λεγόμενη πανεπιστημιακή κοινότητα, όπως αυτή εκφράζεται μέσω των οργάνων της, έχει φανερώσει τις προθέσεις της: να εμποδίσει την εφαρμογή του νέου νόμου με κάθε κόστος. Προβάλλοντας τα γνωστά χιλιοειπωμένα, αλλά ελάχιστα ανταποκρινόμενα στην πραγματικότητα, επιχειρήματα-συνθήματα περί διάλυσης, παράδοσης του δημόσιου πανεπιστημίου στη βορά των αγορών, και λοιπά φαιδρά, συμβάλλει στην...

Το επίπεδο του Δημοσίου Λόγου

Του Σαρίφ Σάττι

Παραδοσιακά όσοι αρθρογραφούμε στο ιστολόγιο του ΦΟΠΠ συνηθίζουμε να εμφορούμαστε από θέματα της επικαιρότητας και να παίρνουμε μια προσωπική θέση σε πολύ συγκεκριμένα ζητήματα. Ο πειρασμός του επίκαιρου είναι βέβαια ισχυρός αλλά είναι καλό που και που να κάνουμε γενικότερες παρατηρήσεις· και ακριβώς μια τέτοια θα ήθελα να επιχειρήσω με το παρόν κείμενο.

Ζούμε υπό καθεστώς οικονομικής κηδεμονίας εδώ και ενάμισι περίπου χρόνου. Η πρωτοφανής για τη χώρα λιτότητα και όλα τα παρεπόμενά της έχουν ωθήσει το δημόσιο λόγο στα άκρα. Είτε πρόκειται για κοινοβουλευτικά κόμματα είτε για απολιτίκ κοινωνικούς σχηματισμούς (Αγανακτισμένοι) είτε για ιδιωτικές συζητήσεις, η έννοια του μέτρου έχει χαθεί. Η αμετροέπεια αυτή θα μπορούσε...

Η κρισιμότητα του μέσου

Του Πέτρου Πούγγουρα

Από τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη οι σχολές άρχισαν να κατεβάζουν ρολά η μία μετά την άλλη. Οι φοιτητές επιδιώκουν να εκφράσουν κατ’ αυτό τον τρόπο την αντίθεση τους στο νέο νόμο για τα ΑΕΙ. Η έναρξη της εξεταστικής αναβάλλεται με κάθε νέα απόφαση Γενικής Συνέλευσης. 

Προφανέστατα όσοι αποφάσισαν την κατάληψη των σχολών τους δεν συμφωνούν με το συγκεκριμένο νόμο. Κανείς δεν τους αρνείται το δικαίωμα όχι μόνο να διαφωνούν με ένα νόμο αλλά και να εκφράζουν δημόσια τη διαφωνία τους αυτή. Ωστόσο, όποιος επιλέγει το μέσο της κατάληψης πανεπιστημιακών χώρων δεν περιορίζεται στην απλή διατύπωση της διαφωνίας του, αλλά προχωράει ένα βήμα παραπέρα.

Κεντρική θέση των υπέρμαχων της κατάληψης είναι ότι το βασικό ερώτημα που πρέπει να μας απασχολεί σε τέτοιες περιπτώσεις αφορά το αν ο νόμος κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση ή όχι. Το δίλημμα «κατάληψη ή μη» ...

Συνελεύσεως Εγκώμιον

Του Δημήτρη Κυριαζή

Παθιασμένα ντιμπέιτ, καλλιστεία και μίνι αγώνες kick boxing, σε γρήγορη εναλλαγή. Πρόγραμμα που θα ζήλευαν πολλοί τηλεοπτικοί σταθμοί. Αν επιτρέπαμε τη μαγνητοσκόπηση των συνελεύσεών μας, είμαι πεπεισμένος πως τα τηλεοπτικά δικαιώματα θα έλυναν για καιρό το ζήτημα της χρηματοδότησης που τόσο μας απασχολεί.

Τι βλέπει κανείς μπαίνοντας σε συνέλευση του τμήματος Νομικής; Αρχικά πολύ κόσμο, κυρίως οργανωμένο σε παρέες. Αυτοί που έχουν έρθει για να ακούσουν δεν μπορούν αν δεν είναι μπροστά μπροστά. Οι λοιποί έρχονται για να δουν και να τους δουν. Η αλήθεια είναι πως, μιας και μπεις, έχεις πολλές επιλογές. Είτε κόβεις κίνηση για κανά δεκάλεπτο και μόλις ντουμανιάσεις φεύγεις, είτε...

Ανώτατη Εκπαίδευση – Φιλελεύθερες Λύσεις και Κρατικές Διευθετήσεις

ΤουΕρρίκου Μελισσινού

Πρόσφατα, ψηφίστηκε ο περιβόητος νόμος για την παιδεία. Το νόμο ψήφισε η μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής βουλής, ενώ από την άλλη τα αριστερά κόμματα, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, ορκίστηκαν να μην αφήσουν με τίποτα ένα τέτοιο νομοσχέδιο να επικρατήσει στα ελληνικά πανεπιστημία υποσχόμενοι αγώνες κοκ. Σε παρόμοιο μήκος κύματος κινήθηκαν και όλες οι φοιτητικές παρατάξεις (ακόμα και η ΠΑΣΠ και η ΔΑΠ), ασκώντας το γνώριμο μέσο των καταλήψεων. Πολεμικές διαθέσεις δείχνουν όμως και οι καθηγητές των ιδρυμάτων ή τουλάχιστον η πλειοψηφία όσων έχουν εκφραστεί. Τι είναι, όμως, τελικά αυτή η μεταρρύθμιση; Είναι πανάκεια για όλα τα προβλήματα της ανώτατης εκπαίδευσης; Είναι μήπως η καταστροφή της; Ή τίποτα από όλα αυτά;

Πρώτα απ'όλα πρέπει να εστιάσει κανείς στους λόγους για τους οποίους απαιτείται η μεταρρύθμιση. Καταρχάς, θα πρέπει να αποσκοπεί και να προσπαθεί να επιτύχει...

Υποκρισίας Εγκώμιον

Του Παναγιώτη Τσιάλα

Το πρωί της περασμένης Τρίτης, η αίθουσα τελετών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου έσφυζε από ζωή. Ακόμα μία τελετή ορκωμοσίας βρισκόταν επί θύραις και το αρχοντικό αμφιθέατρο μοσχοβολούσε Ιούλιο και έξω καρδιά. Μέσα στο χώρο, η παραδοσιακή ελληνική οικογένεια, για να μην πω το παραδοσιακό ελληνικό σόι, βούλιαζε αναπαυτικά στα ανατομικά καθίσματα, αδημονώντας για την ανακήρυξη των νέων πτυχιούχων και διδακτόρων του Τμήματος Χημικών Μηχανικών. Την ίδια ώρα, 27 προπτυχιακοί φοιτητές και 7 υποψήφιοι διδάκτορες περίμεναν υπομονετικά να τους απονεμηθούν και επισήμως οι αντίστοιχοι ακαδημαϊκοί τίτλοι. Η περίσταση επέβαλλε να είμαστε όλοι καλοραμμένοι και σενιαρισμένοι, η δε επτάδα των διδακτόρων αναγκάζονταν να σέρνουν όπως-όπως το βάδισμά τους, μην τυχόν και μπουρδουκλωθούν τα πόδια τους στην ποδήρη υφασμάτινη τήβεννο (για λογάριασε ντροπή!).

Μέχρις εδώ όλα καλά. Αφού ένας αριθμός ατόμων έχει επιλέξει, (δίχως να επιβαρύνει κανέναν), αυτές τις επισημότητες, για να τιμήσει τους προσφιλείς του, αυτού του τύπου η τελετουργία είναι μια καθόλα θεμιτή επιλογή. Τα προβλήματα αρχίζουν γύρω στη μισή ώρα από την είσοδο του κοινού στην αίθουσα τελετών. Τη στιγμή αυτή...

Danai contemnendi, quoniam facile diducuntur*

 
Του Φάνη Κρυστάλλη

Η κατάρτιση και η εξαγγελία του προγραμματικού σχεδιασμού μιας κυβέρνησης δεν είναι ικανοποίηση μονομανίας και νευρωτικού εγωκεντρισμού που ματαιώνει εν τη γενέσει την χρησιμότητα των (αναγκαία σε μια δημοκρατία) πολιτικά πληθωρικών διεργασιών, αλλά πραγμάτωση (και όχι απλά, μολονότι επαρκές προσόν στη κρίση των ευπειθών πληθών, ειλικρινής απόπειρα) επιδιώξεων αντανακλαστικών των εθνικών πόθων.

Ως εκ τούτου, η συναίνεση, προκύπτει όχι ως (συγκεκαλυμμένα προστακτική αλλά σκοπίμως ειρωνική) παραίνεση απάθειας προς όσους δεν ομονοούν αλλά ως συνέπεια μιας συνετής, πραγματολογικής διαπίστωσης της ελλιπούς νομιμοποίησης που παρέχει το ελληνικό εκλογικό σύστημα στους “αντιπροσώπους” (νομική ανακρίβεια – λογοτεχνικός ευφημισμός) που αναδεικνύει.

Παραστατικά περιγραφόμενη, η πολιτική συναίνεση είναι σαν το σημείο ισορροπίας μεταξύ δυο ανισοβαρών αντικειμένων σε μια τραμπάλα: όσο το ελαφρύτερο εκ των δύο παραμένει σταθερό στη αρχική του θέση απέχοντας σε σχέση με το βαρύτερο ίση απόσταση απο το κέντρο, τόσο περισσότερο το δεύτερο πρέπει να κινηθεί αποφασιστικά προς το μέρος του εαν επιθυμεί να αιωρηθεί, απομακρυνόμενο απο το έδαφος.

Τελικώς όμως,και η ίδια αυτή η συναίνεση, πρόσκαιρη στη φύση της, θα καταλήξει...