Του Οδυσσέα ΘεοφάνηΣτις γιορτές με είχε πιάσει μια μελαγχολία, ένιωθα πως μέρα με την μέρα η χώρα μας παραδίνεται στον παγκόσμιο καζινοκαπιταλισμό και στο αδερφάκι του τον ιμπεριαλισμό, του ΔΝΤ και της νεοφιλελεύθερης Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ευτυχώς όμως, με την επιστροφή στην καθημερινότητα, διαπίστωσα πως η πραγματικότητα είναι διαφορετική, χάρη τους εργαζόμενους και τις διοικήσεις των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς που με την αγωνιστική τους δράση στέκονται ηρωικά κόντρα στα σχέδια της κυβέρνησης.
Αν και κανονικά είμαι επιφυλακτικός προς τις διεκδικήσεις εκείνων που αναγκάζουν τους υπόλοιπους να βάζουν το χέρι στη τσέπη προς όφελος δικό τους, στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτό δεν συμβαίνει.
Γνωρίζω πολύ καλά πως ως ευσυνείδητοι πολίτες και αγωνιστές, δεν ενδιαφέρονται για το δικό τους καλό, αλλά για το δικό μας και για τις υπηρεσίες μαζικής μεταφοράς που πρέπει να παραμείνουν στα χέρια του πλέον αποτελεσματικού παρόχου, του κράτους. Αυτό γιατί αποτελούν δημόσιο αγαθό και όχι εμπόρευμα. Επομένως δεν επιτρέπεται κανείς να προσφέρει υπηρεσίες που αφορούν μαζικές μετακινήσεις, καθώς το κράτος υποχρεούται να μας παρέχει δωρεάν τις μεταφορές, είναι άλλωστε ένα δικαίωμα με το οποίο γεννιόμαστε.
Δεν αμφισβητώ τις προθέσεις τους, αλίμονο αν το έκανα. Για να με πείσουν όμως ολοκληρωτικά θα πρέπει έμπρακτα να...
