Κοίτα τη δουλίτσα σου κι άστα αυτά...

Του Γιάννη Πήλιουρα

Δεν πρόκειται να ασχοληθώ με τους γαμάτους φίλους μας. Μαύρο γυαλί, κυριλέ κούρεμα και απλανές βλέμμα στο άπειρο παρέα με το τάβλι. Κινητό για αντιγραφές και σμικρύνσεις επιστημονικού χαρακτήρα. Χοροί πάνω στο τραπέζι με τον κολλητό και την άνοιξη αγκαζέ στην κάλπη για ανταμοιβή. Όχι δεν είναι σπουδαστές αυτοί.
Στην εποχή που όλα έχουν την τιμή τους, ακόμα και ο έρωτας, ζουν ανάμεσά μας κάποιοι φοιτητές από άλλο πλανήτη. Δεν είναι έξω απ’ το γραφείο του προφέσορα ούτε παραδίδουν μαθήματα αμπελοφιλοσοφίας εν ώρα μαθήματος. Περιμένουν να κλείσουν τα φώτα της σκηνής, να αράξουν κάπου ήρεμα και να απολαύσουν ένα τσιγάρο. Και το ένα γίνεται δύο και τα δύο τρία ώσπου τελειώνει το πακέτο. Η συζήτηση ανάβει και οι φωνές αρχίζουν να γίνονται πιο ζωηρές. Ναι, αυτοί είναι οι τύποι που θα ασχοληθώ.

Πόσο μας έλειψε μια συζήτηση, ένα θέμα να ανταλλάξουμε απόψεις, να διαφωνήσουμε έντονα και να ανεβάσουμε τους τόνους; Σε ένα πανεπιστήμιο που έχασε την περπατησιά του, ένα κτίριο γεμάτο άδειες καρέκλες και γραμμένους τοίχους, που όμως μια κουβέντα δεν ανταλλάσσεται. Η ρωμαϊκή αρένα των γενικών συνελεύσεων με τις φράξιες ως άλλοι βένετοι και πράσινοι, μόνο εκκλησία του δήμου δεν μπορεί να παρομοιαστεί. Υπάρχουν βέβαια και οι πιο ψαγμένες καταστάσεις με εναλλακτικές πολιτικές ομάδες αλλά εις μάτην. Συντηρητικότεροι των συντηρητικών, κολλημένοι στην κασέτα και το γραμμόφωνο, κραδαίνοντας το ρόπαλο για κάθε αντιφρονούντα, μόνο συνομιλητές δεν μπορείς να τους πεις.

Από την άλλη μεριά, όλοι μας θα έχουμε λίγο ως πολύ ακούσει κάποιους άτυχους στη ζωή τους ανθρώπους, γαλουχημένους στη φιλελεύθερη οικονομία του υπερπαραγωγικού τώρα, να λένε πως πρέπει να τα αφήσουμε αυτά αφού δεν κερδίζουμε τίποτα, εννοώντας τα φράγκα. «Κοίταξε να τελειώσεις γρήγορα τη σχολή, να κάνεις το μεταπτυχιακό σου, να βρεις δουλειά και μόλις πάρεις σύνταξη (αν πάρεις), εξέφρασε άποψη». Υπάρχουν κι άλλοι συμβουλάτορες που για να σε προστατέψουν από τη σκληρή ομολογουμένως πραγματικότητα λένε: «Κράτα τα για τον εαυτό σου». Φυσικά όλοι αυτοί θα περιμένουν με αγωνία τι θα πει ο σύγχρονος Καζαμίας που ακολουθούμε όλοι πιστά και ακούραστα κι ακούει στο όνομα ΜΜΕ.

Κι εκεί που λες που στην ευχή θα βρω ένα πραγματικό φόρουμ ιδεών χωρίς spammers και τρολ, βλέπεις μια χούφτα νέων ανθρώπων να περιμένει να κλείσουν τα φώτα του αμφιθεάτρου για να τα ανοίξουν ξανά και να βάλουν το θέμα στο προσκήνιο. Είτε με προσωπικότητες να μοιράζονται την σοφία τους είτε μέσω ρητορικών παιχνιδιών να παράγονται επιχειρήματα, αυτοί οι σπουδαστές κρατούν το επίπεδο της ιδιότητος τους: Σπουδαστής.

Κάποιοι θα ξινίσουν, άλλοι θα λοιδορήσουν τα φυτάκια ενώ κάποιοι πιο εγωιστές θα κοιτάξουν να βρουν τον τρόπο να υποβαθμίσουν την προσπάθεια. Ένα είναι σίγουρο: Όταν τελειώσουν τη σχολή κάποιοι θα χουν να θυμούνται Αράχοβα ή Μύκονο. Κάποιοι άλλοι τις αντιγραφές ή τις γκόμενες. Πάντοτε όμως θα υπάρχουν κι αυτοί που θα έχουν προσφέρει έστω και το ελάχιστο λιθαράκι που θα αφήσει το αποτύπωμά τους ανεξίτηλο. Γιατί πέρα από τα φράγκα και την τιμή του αυτοκινήτου σου, υπάρχουν προσπάθειες και κινήσεις ανεκτίμητες για όλους μας…

Το παραπάνω κείμενο είναι Αφιερωμένο σε όλους εκείνους που δεν έπαψαν να ονειρεύονται. Σε όλους αυτούς που προβληματίστηκαν, οργανώθηκαν και προωθούν την ελεύθερη σκέψη και άποψη. Πέρα από τα στεγανά που κάποιοι άλλοι δημιούργησαν και όλοι εμείς σαν πρόβατα ακολουθούμε. Που πέρασαν στο φως και κατέβηκαν να μας το μεταδώσουν στο σπήλαιο της αμάθειας και του επιφανειακού..


Κείμενο συμπαράστασης στον Φοιτητικό Όμιλο Πολιτικού Προβληματισμού “Ελεύθερη Σκέψη” που ένιωσε την φίμωση της ελευθερίας της σκέψης του μέσα στη Νομική στις 25/10 από 25 ανελεύθερους δικτάτορες.

Το υστερόγραφο μιας ημιτελούς εκδήλωσης

Φίλες και Φίλοι ,

Η απρόσμενη δημοσιότητα που έλαβε η τελευταία εκδήλωση του Ομίλου μας καθιστά αναγκαία μια μικρή περιγραφή των όσων συνέβησαν κατά της διάρκεια της τελευταίας μας εκδήλωσης στην Αίθουσα 2 του κτηρίου της Νομικής Σχολής των Αθηνών.

Ο ακριβής τίτλος της εκδήλωσης ήταν : " Νοέμβριος 1973-Δεκέμβριος 2008 - Η κουλτούρα της πολιτικής βίας " με ομιλητές τους κ.κ Δαφέρμο , Μανδραβέλη και Ψυχογιό . Μπορείτε να διαβάσετε εδώ πιο αναλυτικά .

Η εκδήλωση ξεκίνησε περίπου στις 7:15 το απόγευμα και ήταν προγραμματισμένη να ολοκληρωθεί περίπου στις 9:15 το βράδυ , την ώρα δηλαδή που κλείνει και το κτήριο της Νομικής . Το πρώτο μέρος της εκδήλωσης που περιλάμβανε τις τοποθετήσεις των τριών ομιλητών ολοκληρώθηκε περίπου στις 8:15 και στη συνέχεια άρχισε το δεύτερος μέρος που περιλάμβανε τις ερωτήσεις του κοινού προς τους ομιλητές .

Περίπου στις 8:45 και μάλιστα την ώρα που ο κ.Νίκος Αλιβιζάτος που βρισκόταν στο κοινό επισήμανε την ευνοϊκή στάση που τήρησε ο Πάσχος Μανδραβέλης υπέρ της λειτουργίας του Indymedia σε πρόσφατο άρθρο του στην Καθημερινή , η εκδήλωση διεκόπη μετά από την ξαφνική είσοδο περίπου 20 μελών της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης , όπως οι ίδιοι ανέφεραν.

Αρχικά , ζήτησαν απλά να διαβάσουν κάποια κείμενα για την αποφυλάκιση κρατουμένων αλλά και για τα γεγονότα του περασμένου Δεκέμβρη επισημαίνοντας ότι δεν έχουν κάποιο πρόβλημα με τον Όμιλο μας αλλά κυρίως με τους κ.κ Μανδραβέλη και Ψυχογιό οι οποίο βρίσκονταν στο πάνελ. Τόσο τα μέλη του ΦΟΠΠ όσο και το κοινό αποδέχθηκαν το συγκεκριμένο αίτημα και μάλιστα πρότειναν στα μέλη της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης να παρακολουθήσουν το υπόλοιπο της εκδήλωσης και να τοποθετηθούν επί των θεμάτων εκφράζοντας την δική τους άποψη . Η απάντηση τους ήταν αρνητική και μάλιστα διατυπώθηκε με αρκετά άκομψο και έντονο τρόπο που προκάλεσε την ιδιαίτερα έντονη αποδοκιμασία της στάσης τους από το κοινό .

Οι σκηνές που ακολούθησαν ήταν κωμικοτραγικές . Ένας εκ των αντιεξουσιαστών επιχειρούσε να διαβάσει κάποια κείμενα από το μικρόφωνο τα οποία όμως δεν ακούστηκαν ποτέ καθώς το κοινό αποδοκίμαζε μαζικά τη βίαιη διακοπή μιας συζήτησης που διεξαγόταν σε ιδιαίτερα πολιτισμένο επίπεδο . Ο κ.Δαφέρμος επιχείρησε να ανοίξει διάλογο με τα μέλη της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης αλλά το μόνο που εισέπραξε ήταν υβριστικοί χαρακτηρισμοί και οργισμένες κραυγές που κάλυψαν την έλλειψη επιχειρημάτων.

Η οργισμένη αντίδραση των φοιτητών που είχαν γεμίσει το αμφιθέατρο ανάγκασε τους αντιεξουσιαστές να εγκαταλείψουν κάθε προσπάθεια "κοινοποίησης" των επιχειρημάτων τους χαρακτηρίζοντας μάλιστα το κοινό ανίκανο να καταλάβει τις θέσεις τους . "Πάμε ρε παιδιά...Αφού δεν θέλουν να καταλάβουν..." ήταν η τελευταία τους τοποθέτηση.

Κατά την αποχώρηση τους , δυο νεαροί επέλεξαν να "εδραιώσουν" την ισχύ των επιχειρημάτων του πετώντας δυο αυγά στον κ.Πάσχο Μανδραβέλη η παρουσία του οποίου μάλιστα θεωρήθηκε "ντροπή" καθώς "απαγορεύεται να καλούν οι φοιτητές ανθρώπους που επιδιώκουν την κατάργηση του ασύλου" , ειδικά όταν αυτοί είναι και "δημοσιογράφοι της Καθημερινής των συμφερόντων" .

Η αποχώρηση των μελών της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης έγινε περίπου στις 9:10 και η εκδήλωση δεν θα μπορούσε πλέον να συνεχιστεί καθώς το κτήριο της Νομικής θα έπρεπε να κλείσει . Έτσι , η εκδήλωση ολοκληρώθηκε παρά την ξεκάθαρη άποψη του ακροατηρίου ότι θα έπρεπε να συνεχίσουμε αγνοώντας την ωμή βια που ασκήθηκε στα πλαίσια μιας εκδήλωσης που πραγματεύτηκε την "κουλτούρα της πολιτικής βίας" στα χρόνια της Μεταπολίτευσης.

Αυτά τα "ευχάριστα" έλαβαν χώρα κατά τη δεύτερη εκδήλωση του Φοιτητικού Ομίλου Πολιτικού Προβληματισμού "Ελεύθερη Σκέψη" . Η επόμενη μέρα ;

Η επόμενη μέρα μας βρίσκει όλους αποφασισμένους να συνεχίσουμε χωρίς φόβο και με πολύ πάθος . Θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε το δικαίωμα μας να συζητάμε ελεύθερα τα θέματα που μας απασχολούν εντός Πανεπιστημίου , γιατί ο ΦΟΠΠ γεννήθηκε μέσα στο Πανεπιστήμιο απευθυνόμενος στην πλέον πολιτικά ενεργή ομάδα της κοινωνίας , δηλαδή στο σύνολο των φοιτητών.

Θα θέλαμε λοιπόν να ευχαριστήσουμε τους κ.κ Δαφέρμο , Μανδραβέλη και Ψυχογιό οι οποίοι μας τίμησαν με την παρουσία τους η οποία δυστυχώς συνοδεύτηκε από τα παρατράγουδα που σας περιγράψαμε . Θα θέλαμε επίσης να ευχαριστήσουμε όλα τα sites και όλα τα blogs που ένωσαν τις φωνές τους με τις φωνές μας , με τις φωνές όλων των φοιτητών που διεκδικούν να τεθούν ισότιμα υπό την κάλυψη του ασύλου της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών εντός του Πανεπιστημίου .

Πάνω από όλα μας , θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους δεκάδες φοιτητές που παρακολούθησαν τη συγκεκριμένη εκδήλωση κι αποδοκίμασαν μαζικά τη βίαιη απόπειρα φίμωσης των ελεύθερων φωνών του Πανεπιστημίου . Η δική τους στήριξη , η δική τους αυθόρμητη αγανάκτηση μας δίνει τη δύναμη να συνεχίσουμε...

Συνεχίζουμε λοιπόν...

Φοιτητικός Όμιλος Πολιτικού Προβληματισμού " Ελεύθερη Σκέψη".


Υ.Γ Για την Ιστορία και μόνο , να διευκρινίσουμε ότι οι "εισβολείς" δεν ήταν κρανοφόροι όπως γράφτηκε . Απλά 3-4 από αυτούς κρατούσαν κράνη ενώ τονίζουμε ότι δεν ασκήθηκε η παραμικρή σωματική βια εις βάρος φοιτητών ή ομιλητών πέρα από την καταδικαστέα επίθεση στον Πάσχο Μανδραβέλη.

Σύνοψη της 2ης εκδήλωσης

Αρκετά απρόοπτα περιλάμβανε η 2η εκδήλωση του ΦΟΠΠ "Ελεύθερη Σκέψη" που επιχείρησε να πραγματευτεί το ζήτημα της κουλτούρας της πολιτικής βίας

Όσοι δεν μπορέσατε να παρευρεθείτε , ρίξτε μια ματιά στους παρακάτω συνδέσμους :

- Εισήγηση Πάσχου Μανδραβέλη
- Εισήγηση Δημήτρη Ψυχογιού
- Εισήγηση Ολύμπιου Δαφέρμου

- Φωτογραφίες από την εκδήλωση

Και η θέση του ΦΟΠΠ για όσο έλαβαν χώρα προς το τέλος της εκδήλωσης εδώ .

Φωτογραφίες από την 2η εκδήλωση

Δείτε και τις υπόλοιπες

Περίληψη της εισήγησης του Ολύμπιου Δαφέρμου

Αφού προηγουμένως απέκρουσε κάθε εκδήλωση βίας, στο πλαίσιο μιας μη βίαιης πολιτείας, ο τρίτος κατά σειρά εισηγητής, κ. Ολύμπιος Δαφέρμος, εντόπισε την προσοχή του στους παράγοντες που γεννούν τη βία, με έμφαση στο οικογενειακό περιβάλλον. Αναφερθείς σε ποικίλες εκφάνσεις της σύγχρονης βίας, όπως είναι η θρησκευτική, η εργασιακή, η σεξουαλική, η κρατική, η τηλεοπτική, η διαδικτυακή και άλλες, τις διέκρινε σε περιπτώσεις αποδεκτής και μη αποδεκτής βίας. Κορωνίδα της επιχειρηματολογίας του, ήταν ότι η βία διδάσκεται και διαπαιδαγωγεί, γι’ αυτό και θα πρέπει να ελαχιστοποιηθεί η αποδεκτή/κρατική βία. Εν συνεχεία, αναφερόμενος στην τρομοκρατία, ο κ. Δαφέρμος υπογράμμισε το παράλογο του φαινομένου μιας ομάδα ανθρώπων, που κλεισμένοι σε ένα δωμάτιο αποφασίζουν για το ποιος «εκεί έξω» θα ζήσει και ποιος όχι. Αντιπαρέβαλε, δε αυτήν την «παράνοια», με την εποχή του Πολυτεχνείου, κατά την οποία οι φοιτητές, καίτοι υποστηρικτές του εμφυλίου και αυτόπτες μάρτυρες της δικτατορικής τρομοκρατίας, στράφηκαν κυρίως σε μη βίαια μέσα. Εξάλλου, όπως υποστήριξε ο ομιλητής, ακόμα και αν στις μέρες μας δεν υπάρχει πραγματική δημοκρατία, ελευθερία υπάρχει: και για να διαδηλώσει κανείς και για να διαμαρτυρηθεί. Προς την ολοκλήρωση της εισήγησής του, ο εκ των ηγετικών φυσιογνωμιών του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος, στάθηκε στην έννοια της αντι-βίας, την οποία και αποδέχτηκε, όχι όμως χωρίς να επισημάνει και τον κίνδυνο παραβίασης των ορίων της, εφιστώντας μάλιστα την προσοχή όλων μας στο δεύτερο συνθετικό της λέξης. Η αυλαία έπεσε, με τον κ. Δαφέρμο να εκφράζει την αγωνία του, μήπως η ελληνική κοινωνία έχει συνηθίσει στην εικόνα της βίας. Κατά την άποψή του, η αποχή όλων ημών από τη διοργάνωση έστω και μίας πορείας διαμαρτυρίας κατά της τρομοκρατίας έρχεται ως επιβεβαίωση ακριβώς αυτής του της ανησυχίας.

Η εισήγηση έγινε στα πλαίσια της 2ης εκδήλωσης του ΦΟΠΠ . Περισσότερα εδώ .

Περίληψη της εισήγησης του Δημήτρη Ψυχογιού

Στο άνοιγμα της ομιλίας του, ο δεύτερος εισηγητής της εκδήλωσης, κύριος Δημήτρης Ψυχογιός, απαρίθμησε μια σειρά από γεγονότα που εμφανίστηκαν ιστορικά μόνο στην Ελλάδα, συμβάλλοντας έτσι καταλυτικά στη διαμόρφωση της ελληνικής ιδιαιτερότητας.

Ο εμφύλιος πόλεμος μετά το Β’ Παγκόσμιο, το στρατιωτικό πραξικόπημα και ο πολυετής βίος της τρομοκρατίας αποτέλεσαν μερικές μόνο από τις βίαιες εκφάνσεις μιας μοναδικής ιστορικής πορείας που δεν ακολουθήθηκε πουθενά αλλού στην Ευρώπη. Η προβολή αυτής της βίας στο σήμερα, ανιχνεύεται, κατά τον κ. Ψυχογιό, στα περιστατικά του περασμένου Δεκέμβρη, στις συχνές καταλήψεις, που αποτελούν –όπως είπε- «ψωμοτύρι» για τον Έλληνα μαθητή/φοιτητή και στο φαινόμενο της παρακώλυσης των συγκοινωνιών, που εκδηλώνεται πότε με τον ένα και πότε με τον άλλο τρόπο. Όπως υπογράμμισε ο δημοσιογράφος του Βήματος, η συχνή βία δεν είναι απόρροια ανεπαρκούς αστυνόμευσης αλλά πρόκειται μάλλον για πρόβλημα κουλτούρας του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού. Για να ενισχύσει την άποψή του, επικαλέστηκε τον ιστορικό Ν. Σβορώνο, ο οποίος είχε μιλήσει για το «αντιστασιακό αίσθημα» του ελληνικού έθνους, για την τάση –δηλαδή- των Ελλήνων να νομίζουν ότι είναι ένα καταπιεσμένο και κατατρεγμένο έθνος, με κύριο διώκτη τους τις μεγάλες δυνάμεις. Ο ομιλητής δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στα ελληνικά πολιτικά κόμματα, ως συνυπεύθυνους στην έξαρση της βίας: Η ανάδειξη της «ανυπακοής» σε μείζον κομματικό πρόταγμα, η αφηρημένη καταδίκη της βίας που όμως δεν εστιάζεται ποτέ σε καταδίκη συγκεκριμένων επεισοδίων, η προαγωγή της εθνικιστικής βίας, αλλά και η αντίληψη ότι η αστυνομία έχει το ρόλο του «φύλακα του κράτους», αποτελούν όλα τους ιδεολογικές αγκυλώσεις που υποθάλπουν τη βία. Ως κατάληξη, ο κ. Ψυχογιός επέλεξε να θέσει στο ακροατήριο το εξής ερώτημα: «Μέχρι πότε θα παραμένει επίκαιρο το αίτημα «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» και μέχρι πότε θα το διεκδικούμε διά της βίας;». Για να δώσει λίγο μετά τη δική του εκδοχή, ότι την εποχή της δικτατορίας η παιδεία και η ελευθερία απουσίαζαν. Σήμερα δεν ελλείπουν ούτε καν αυτά…

Η εισήγηση έγινε στα πλαίσια της 2ης εκδήλωσης του ΦΟΠΠ . Περισσότερα εδώ .

Περίληψη της εισήγησης του Πάσχου Μανδραβέλη

Ο πρώτος εισηγητής της εκδήλωσης, κ. Πάσχος Μανδραβέλης, επιχείρησε στο ξεκίνημα της ομιλίας του, να αποκαλύψει τη σύγχρονη ελληνική τάση προς διαστρέβλωση της έννοιας των λέξεων.

Αντλώντας παραδείγματα από προσωπικές του εμπειρίες και από τον ημερήσιο τύπο, ο δημοσιογράφος της «Καθημερινής» απέδωσε το φαινόμενο του «ξεχειλώματος» των λέξεων, στην απόπειρα ορισμένων ανθρώπων - ακόμα και εγγράμματων - να ερμηνεύσουν δυσερμήνευτα φαινόμενα, όπως εκείνα του Δεκέμβρη, αδιαφορώντας αν το κόστος αυτής της συμπεριφοράς είναι η καταστροφή των εννοιών που διαθέτουμε και η επινόηση σοφισμάτων.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της λέξης «βία», η οποία, αν και λεξικογραφείται ως δηλωτική μιας πράξεως, που προκαλεί οπωσδήποτε ένα ορατό/φυσικό αποτέλεσμα (π.χ. κάψιμο ενός μαγαζιού), εν τούτοις χρησιμοποιείται στην καθημερινή πράξη με μιαν αδικαιολόγητη νοηματική ευρύτητα, με συνέπεια να χαρακτηρίζεται κατά καιρούς ως βία το σχολείο, οι αγορές, ακόμα και η εκφορά μιας γνώμης. Όπως τόνισε, όμως ο ομιλητής, προχωρώντας και σε σχετικά παραδείγματα, αν γίνει δεκτό ότι ο λόγος ενός προσώπου (π.χ. ενός αρθρογράφου) μπορεί να είναι βίαιος, αυτομάτως καθίσταται δικαιολογημένη η βίαιη διακοπή του.

Και αν γίνει δεκτό ότι το σχολείο βιάζει τα όνειρα των μαθητών, τότε δικαίως το καίμε, ασκώντας με τη σειρά μας βία. Για τους λόγους αυτούς, κατέληξε ο ομιλητής, δεν πρέπει να λησμονούμε, ότι ως βία νοείται μόνον εκείνη που έχει μία φυσική συνέπεια. Απεναντίας, αν επιτρέψουμε να εμπεδωθεί η αντίληψη ότι ακόμα και πράξεις χωρίς φυσικά αποτελέσματα είναι βία, θα έχουμε δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την έκρηξη της πραγματικής βίας.

Η εισήγηση έγινε στα πλαίσια της 2ης εκδήλωσης του ΦΟΠΠ . Περισσότερα εδώ .