Τελευταία παρατηρείται έντονο το φαινόμενο να ζητείται πίσω η βουλευτική έδρα από τους βουλευτές που ανεξαρτητοποιούνται. Οι πιέσεις αυτές ασκούνται βάσει της άποψης ότι η βουλευτική έδρα δεν ανήκει στον ίδιο το βουλευτή αλλά στο κόμμα με το οποίο αυτός εξελέγη.
Αρχική μου πρόθεση ήταν το κείμενο αυτό να ασχοληθεί μόνο με το πολιτικό σκέλος του ζητήματος αλλά κάνοντας λίγο googling έπεσα πάνω σε μια νομικού περιεχομένου τοποθέτηση του Κώστα Τζαβάρα. Ο κ. Τζαβάρας, βουλευτής της ΝΔ και νομικός, προσπαθεί - περισσότερο με την πρώτη παρά με τη δεύτερη ιδιότητα του - να θεμελιώσει νομική υποχρέωση του βουλευτή που εκλέχθηκε με ένα κόμμα και στη συνέχεια ανεξαρτητοποιήθηκε ή μετέβη σε άλλο, να παραιτείται της βουλευτικής του έδρας. Στηριζόμενος στο Σύνταγμα και στην εκλογική νομοθεσία, χρησιμοποιεί ως κύριο επιχείρημα το γεγονός ότι οι βουλευτικές έδρες κατανέμονται πρώτα σε κόμματα και ύστερα σε υποψηφίους. Άρα οι έδρες ανήκουν στο κόμμα, το οποίο μετέπειτα τις παραχωρεί στους βουλευτές του.
Ωστόσο με μια πρόχειρη ματιά, μπορεί κανείς να εντοπίσει συνταγματικές διατάξεις που μάλλον το ακριβώς αντίθετο καθιερώνουν. Το άρθρο 60§1 του Συντάγματος προβλέπει ότι ο βουλευτής έχει το απεριόριστο γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση. Εάν ίσχυαν τα όσα λέει ο κ. Τζαβάρας, ...
