Η κρισιμότητα του μέσου

Του Πέτρου Πούγγουρα

Από τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη οι σχολές άρχισαν να κατεβάζουν ρολά η μία μετά την άλλη. Οι φοιτητές επιδιώκουν να εκφράσουν κατ’ αυτό τον τρόπο την αντίθεση τους στο νέο νόμο για τα ΑΕΙ. Η έναρξη της εξεταστικής αναβάλλεται με κάθε νέα απόφαση Γενικής Συνέλευσης. 

Προφανέστατα όσοι αποφάσισαν την κατάληψη των σχολών τους δεν συμφωνούν με το συγκεκριμένο νόμο. Κανείς δεν τους αρνείται το δικαίωμα όχι μόνο να διαφωνούν με ένα νόμο αλλά και να εκφράζουν δημόσια τη διαφωνία τους αυτή. Ωστόσο, όποιος επιλέγει το μέσο της κατάληψης πανεπιστημιακών χώρων δεν περιορίζεται στην απλή διατύπωση της διαφωνίας του, αλλά προχωράει ένα βήμα παραπέρα.

Κεντρική θέση των υπέρμαχων της κατάληψης είναι ότι το βασικό ερώτημα που πρέπει να μας απασχολεί σε τέτοιες περιπτώσεις αφορά το αν ο νόμος κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση ή όχι. Το δίλημμα «κατάληψη ή μη» ...

Είμαστε πάντοτε ελεύθεροι;

Του Πέτρου Πούγγουρα

Μια σειρά ζητημάτων που εμφανίστηκαν το τελευταίο διάστημα με ώθησαν να γράψω το συγκεκριμένο κείμενο. Το νομοσχέδιο περί εχθροπάθειας και ρατσιστικού λόγου, τα «φρουτάκια» που επανήλθαν στη δημοσιότητα, τα μαθήματα του εργατικού δικαίου, μια δεύτερη ανάγνωση του κειμένου που είχε γράψει ο Οδυσσέας Θεοφάνης πριν από κάποιο καιρό στο blog μας σχετικά με την πώληση νεφρών, ήταν τα κύρια από αυτά.

Το στοιχείο που συνδέει τα ζητήματα αυτά μεταξύ τους δεν είναι άλλο από την ελευθερία. Τους τελευταίους αιώνες διακρίνουμε την τάση να υποστηρίζεται η ευρεία ελευθερία του ατόμου. Η φιλελεύθερη αντίληψη θέλει το άτομο ελεύθερο να κάνει τις δικές του επιλογές. Ο καθένας είναι ικανός να λάβει μόνος τις αποφάσεις για τον εαυτό του χωρίς να χρειάζεται καθοδήγηση ή καταναγκασμό. Το κράτος – πατέρας, το οποίο θα αναλάβει την προστασία του ευάλωτου και άμαθου πολίτη απαγορεύοντάς του να βλάψει τον εαυτό του, είναι αποφευκτέο.

Πρόσφατα έγραψα ένα κείμενο όπου υποστήριζα την απόλυτη ή σχεδόν απόλυτη ελευθερία η οποία πρέπει να διέπει την εκφορά του λόγου. Η έκφραση κάθε ατόμου πρέπει να διέπεται από κανέναν ή ελάχιστους περιορισμούς. Συνεπώς, η παρεχόμενη στα άτομα ελευθερία είναι η μέγιστη δυνατή.

Ερωτόμενος επί της ανωτέρω προβληματικής ένας υποστηρικτής των φιλελεύθερων ιδεών δεν θα δυσκολευόταν πολύ να απαντήσει. Αν εξετάσουμε μια άλλη περίπτωση, τα τυχερά ηλεκτρονικά παιχνίδια, γνωστά και ως «φρουτάκια», γίνεται αντιληπτό ότι το εν λόγω ζήτημα εμφανίζει μια διαφορά ... 

Συζήτηση με τον Γ. Δελλή

Στον Πέτρο Πούγγουρα και τον Παναγιώτη Τσιάλα

Ερ. Το νομοσχέδιο εισάγει ένα νέο σύστημα όσον αφορά την απόκτηση πτυχίου, αυτό των πιστωτικών μονάδων. Πως το κρίνετε;

Απ. Το σύστημα αυτό αποτελεί ευρωπαϊκή πατέντα. Τώρα αν και πώς θα πετύχει στην πράξη, δεν το ξέρουμε. Είναι κι αυτό ξένο προς ό, τι είχα συνηθίσει ως Πανεπιστήμιο. Το πανεπιστήμιο είναι κάτι παραπάνω από άθροισμα πιστωτικών μονάδων και, σε κάθε περίπτωση, ο ρόλος του είναι να προσφέρει πολλά περισσότερα από συγκεκριμένες πιστοποιημένες γνώσεις.

Ερ. Τάσσεστε δηλαδή υπέρ των ενιαίων σπουδών;

Απ. Θα σας απαντήσω με μία ερώτηση: αλήθεια όταν βγείτε από αυτή τη Σχολή, πιστεύετε ότι θα τη θυμάστε ως το άθροισμα των σαράντα μαθημάτων της; Εάν είχατε διδαχθεί κάποια από αυτά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και κάποια σε άλλο Πανεπιστήμιο, θα ήταν καλύτερα; Το Πανεπιστήμιο είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα σύνολο μαθημάτων. Είναι τα 4 ή 5 χρόνια, στα οποία σχεδόν μαθαίνεις πως θα ζήσεις ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή σου.

Ερ. Ίσως να ξεφεύγουμε κάπως από το θέμα μας, αλλά μπορεί το συγκεκριμένο σύστημα να έχει κάποια αντανάκλαση στις μελλοντικές εργασιακές σχέσεις των αποφοίτων;

Απ. Η αλήθεια είναι ότι ακούγοντας σας βλέπω το ανθρώπινο. Κι εγώ αν ήμουν στη θέση σας, θα φοβόμουν για τη σημασία όλων αυτών για την αγορά εργασίας και το μέλλον. Δε νομίζω ότι εντέλει θα έχει και τόσο μεγάλη σημασία, με τη έννοια ότι...

Συνέντευξη με τον Γιώργο Δελλή - Μέρος 2ο: Χρηματοδότηση και αξιολόγηση των ΑΕΙ

Στον Πέτρο Πούγγουρα και τον Παναγιώτη Τσιάλα

Ερ. Σε μια εποχή που η οικονομική κρίση περικόπτει τις συνδρομές των βιβλιοθηκών μας σε διεθνή περιοδικά, η διεθνοποίηση τη Ανώτατης Εκπαίδευσης διά της προσκλήσεως (αμειβόμενων) κριτών του εξωτερικού στις κρίσεις μερικών εκατοντάδων ελληνικών Τμημάτων δεν μας πέφτει κάπως ακριβή, αν συνυπολογίσουμε τα εκατοντάδες Ελληνικά Τμήματα που διεξάγουν περιοδικές κρίσεις; Την παραπάνω ερώτηση εκλάβετέ την και ως μια εισαγωγή στη θεματική ενότητα περί χρηματοδότησης και ιεράρχησης των οικονομικών αναγκών του Πανεπιστημίου.

Απ. Όπως σας επισήμανα και πριν, η πρόταση καταλήγει αντιφατική και υποκριτική. Το ζήτημα της χρηματοδότησης περικλείει και έναν ορισμένο εκβιασμό, τον οποίον θα συνόψιζα ως εξής: «Αν κύριοι δεν χορέψετε στο ρυθμό που σας υπαγορεύω με το νομοσχέδιο, θα σας κόψω τα λεφτά». Εγώ αυτό εισπράττω διαβάζοντας το νομοσχέδιο και άλλωστε δεν νομίζω ότι κάποιος άλλος θα μπορούσε να το εκλάβει διαφορετικά. Το πνεύμα αυτό ήδη με ενοχλεί, εξ αιτίας και της μεθόδευσης που ενέχει. Μακιαβελικά σκεπτόμενος, ας πούμε ότι αποδέχομαι έναν τέτοιο εκβιασμό από κάποιον που επιδιώκει να εδραιώσει μία τομή. Από την άλλη όμως, πιστεύω βαθύτατα πως ούτε και αυτή η πρόταση θα πετύχει στην Ελλάδα. Είναι αδιαφανής, είναι ανεφάρμοστη και εν τέλει είναι ασαφής ως προς τον τρόπο, με τον οποίον θα γίνει αυτός ο οικονομικός προγραμματισμός. Εάν θέλετε τη γνώμη μου, μπορώ να σας πω ότι η εν λόγω πρόταση προωθεί μικρές και ευέλικτες Σχολές, χωρίς κανέναν ενδοιασμό να περιγράψουν «μπουρδολογικά» και με περίσσευμα ασάφειας στο πρόγραμμά τους, τι σκοπεύουν να κάνουν στο μέλλον. Ο προγραμματισμός που ευαγγελίζεται το νομοσχέδιο εξαντλείται σε προτάσεις, τόσο φλύαρες και ανεφάρμοστες όσο και το ίδιο το κείμενο των προτάσεων διαλόγου. Αυτό που θα συμβεί στο μέλλον είναι το εξής: θα ζητάμε από τον πρόεδρο του Τμήματος να υπογράφει ένα κείμενο πενήντα σελίδων με αερολογίες, ώστε με βάση αυτό και ενδεχομένως με κάποια ψήγματα μοντερνισμού (όπως είναι, λόγου χάρη, η ανακοίνωση μιας εικονικής συνεργασίας της Νομικής με το Χ αμερικανικό Πανεπιστήμιο ή η επισύναψη ορισμένων βεβαιώσεων από τρεις μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις, ότι δέχτηκαν για μια βόλτα στις εγκαταστάσεις τους 5 φοιτητές του Πανεπιστημίου μας), να περιέρχεται το Πανεπιστήμιο σε θέση να ανακοινώσει, ότι κατέστρωσε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για το πώς θα είναι οι σπουδές στο μέλλον και επομένως δικαιούται μερίδιο στη χρηματοδότηση. Δεν βλέπω να περπατάει ούτε αυτό στην πράξη.

Ερ. Το πρόβλημα, κατά τη γνώμη σας, εντοπίζεται στο ποσοστό της χρηματοδότησης της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, το οποίο προοδευτικά πίπτει, ή στον στρεβλό τρόπο κατανομής των χορηγούμενων πόρων;

Απ. Το μέγεθος των πόρων εξαρτάται από το μέγεθος του πλούτου της Ελλάδας, επομένως δεν το θίγω, αν και θα συμφωνήσω ότι εντοπίζεται πρόβλημα και στα απόλυτα νούμερα που αποδίδονται στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Περιορίζομαι στην προτροπή ότι ως κοινωνία...

Εχθροπάθεια

Του Πέτρου Πούγγουρα

Την προηγούμενη Πέμπτη περατώθηκε η δημόσια διαβούλευση σχετικά με πρόσφατο νομοσχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης, το οποίο τιτλοφορείται ως «Σχέδιο Νόμου για τη καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του Ποινικού Δικαίου». Από την ανάγνωση του τίτλου, ήδη, γίνεται φανερό το αντικείμενο το οποίο πραγματεύεται. Ως σημαντικότερα διακρίνω τα άρθρα 3 και 4, τα οποία και παραθέτω (η υπογράμμιση δική μου):

Άρθρο 3 - «1. Όποιος από πρόθεση, δημόσια προφορικά ή διά του Τύπου ή μέσω του Διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, προκαλεί ή διεγείρει σε βιαιοπραγίες ή εχθροπάθεια κατά ομάδας ή προσώπου που προσδιορίζονται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή ή το γενετήσιο προσανατολισμό, ή κατά πραγμάτων που χρησιμοποιούνται αποκλειστικά από τις παραπάνω ομάδες ή πρόσωπα, κατά τρόπο που μπορεί να εκθέσει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι (6) μηνών έως τριών (3) ετών και χρηματική ποινή έως πέντε χιλιάδων (1.000 - 5.000) ευρώ.

2. Αν η πράξη της προηγούμενης παραγράφου έχει ως άμεσο επακόλουθο την τέλεση εγκλημάτων, επιβάλλεται φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους και χρηματική ποινή τριών έως δέκα (3.000 – 10.000) ευρώ, αν η πράξη δεν τιμωρείται βαρύτερα με άλλη διάταξη.»

Άρθρο 4 - «Όποιος δημόσια προφορικά ή διά του Τύπου ή μέσω του Διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, εγκωμιάζει ή αρνείται ή εκμηδενίζει τη σημασία εγκλημάτων γενοκτονίας, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και εγκλημάτων πολέμου, ... 

Συνέντευξη με τον Γιώργο Δελλή - Μέρος 1ο: Διοίκηση και Διδακτικό Προσωπικό

Στον Πέτρο Πούγγουρα και τον Παναγιώτη Τσιάλα

Ο κ. Γιώργος Δελλής, στα 44 του χρόνια, διδάσκει ως Επίκουρος Καθηγητής στη Νομική Σχολή του ΕΚΠΑ, έχοντας ολοκληρώσει και ο ίδιος τις σπουδές του στη Νομική από το 1984. Γνωστός στους φοιτητικούς κύκλους της Σχολής για την αμεσότητα της διδασκαλίας του και τη φρεσκάδα των ιδεών του, μας κέντρισε αμέσως το ενδιαφέρον ως διδάσκων, δημιουργώντας μας την επιθυμία για μια πιο στενή συνομιλία μαζί του. Αντικείμενο της συζήτησης δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από το παρόν και το μέλλον του ελληνικού Πανεπιστημίου, στο οποίο και ο ίδιος υπηρετεί από τη δική του θέση με αγάπη και συνέπεια. Ο κ. Δελλής μας έκανε την τιμή να αποδεχθεί χωρίς δισταγμό την πρόσκλησή μας, ενώ μας μίλησε με ιδιαίτερη ζέση για όλα τα ζητήματα που του θέσαμε, ζητώντας την άποψή του.  Η συνάντησή μας με τον καθηγητή του Διοικητικού Δικαίου πραγματοποιήθηκε το τελευταίο δεκαπενθήμερο του Δεκεμβρίου, κατά την περίοδο που συζητιόταν με μεγάλη ένταση το προσχέδιο νόμου του Υπουργείου Παιδείας για τις αλλαγές στην τριτοβάθμια Εκπαίδευση.  Η συνέντευξη-συζήτηση εκτίθεται σε τρία μέρη, λόγω του μεγάλου μεγέθους της. Ελπίζουμε να την βρείτε εξ ίσου χυμώδη και να σας κινήσει το ενδιαφέρον όσο και σε εμάς:

Ερ. Ο περίφημος νόμος 1268/1982 ήταν η απαρχή για το δημοκρατικό άνοιγμα του δημόσιου πανεπιστημίου σε όλα τα μέλη του. Σήμερα, σχεδόν 30 χρόνια μετά, σε ποιο βαθμό αισθάνεστε δικαιωμένος και σε ποιο βαθμό διαψευσμένος, ως προς τις προσδοκίες που δημιούργησε το εν λόγω νομοθέτημα;

Απ.  Εγώ δεν έζησα το προ του 1982 καθεστώς των Ελληνικών Πανεπιστημίων. Κατά συνέπεια, η  επαφή που έχω με τη συγκεκριμένη περίοδο προέρχεται περισσότερο από διηγήσεις των μεγαλυτέρων μου και κυρίως από τις διηγήσεις της μητέρας μου, η οποία εργαζόταν τότε ως βοηθός στην Πάντειο. Από τις διηγήσεις αυτές έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το παλαιό σύστημα παρουσίαζε ένα σημαντικό πρόβλημα: τον καθηγητή-αφέντη. Ο καθηγητής εκείνης της περιόδου είχε δίπλα του τους υφηγητές και τους βοηθούς του, οι οποίοι αντιστοιχούσαν στους σημερινούς υποψήφιους διδάκτορες του π.δ.407 (ενδιάμεση κατηγορία μελών δεν υπήρχε). Μάλιστα, οι βοηθοί ήταν αιώνιοι, γιατί ο καθηγητής χρειαζόταν πάντα τους «υπηρέτες του». Για να καταλάβετε, πήγαιναν οι φοιτητές και εξετάζονταν στο οδοντιατρικό του ΙΚΑ από τους βοηθούς, για να μη χάνει χρόνο ο καθηγητής.  Ο νόμος-πλαίσιο του 1982 άνοιξε οπωσδήποτε...

Αγοραπωλησίες δικαιωμάτων

Του Πέτρου Πούγγουρα

Η ιστορία με την απαγόρευση του καπνίσματος είναι στους περισσότερους από εσάς γνωστή. Πρόθεση του υπουργείου Υγείας αποτελούσε η πλήρης απαγόρευση του καπνίσματος σε κάθε κλειστό δημόσιο χώρο από 1ης Σεπτεμβρίου 2010. Όπως, όμως, ήταν αναμενόμενο οι ιδιοκτήτες καφέ, εστιατορίων και λοιπών καταστημάτων αντέδρασαν. Από την πλευρά τους, υποστήριξαν - και συνεχίζουν να υποστηρίζουν μέχρι σήμερα - αφενός ότι ο καπνιστής έχει δικαίωμα να καπνίζει και ο ιδιοκτήτης έχει δικαίωμα να επιλέγει εάν το κατάστημά του θα χαρακτηρίζεται ως καπνιζόντων ή μη, αφετέρου ότι μια περίοδος οικονομικής κρίσης δεν είναι η ενδεδειγμένη για τη θέσπιση αλλαγών οι οποίες συνοδεύονται από μείωση των εσόδων τους.

Πειστικότατα, ομολογουμένως, τα επιχειρήματά τους. Που ακούστηκε να στερήσουμε από τον καπνιστή το δικαίωμα του να φυσά τον καπνό στο πρόσωπο των άλλων, αναγκάζοντας τους να εισπνεύσουν και αυτοί βλαβερές για τον οργανισμό τους ουσίες; Σημειώνω εδώ ότι αφετηρία όλων όσων θα παρατεθούν στη συνέχεια είναι η παραδοχή ότι ο καπνός βλάπτει την υγεία και του παθητικού καπνιστή. Αν και υπάρχουν ορισμένες ενστάσεις, η μεγάλη πλειοψηφία των επιστημονικών ερευνών επιβεβαιώνει την πρόκληση της συγκεκριμένης βλάβης. Δικαίωμα που να προκαλεί βλάβη σε άλλον δεν υφίσταται. Επομένως, σε δημόσιους χώρους όπου παρίστανται και μη καπνιστές κανείς δεν έχει δικαίωμα να καπνίζει.

Επίκληση γίνεται, επιπλέον, στο δικαίωμα του κάθε ιδιοκτήτη να επιλέξει εάν το κατάστημα του ... 

Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης(;)

Του Πέτρου Πούγγουρα

Οι εξελίξεις τις τελευταίες ημέρες διαδέχονταν η μία την άλλη. Τα θέματα που ανέκυψαν πολλά, τα περισσότερα από τα οποία έγιναν αντικείμενο σχολιασμού σε προηγούμενα κείμενα στο blog. Πορείες, αστυνομική βία, επεισόδια από τους «γνωστούς άγνωστους», ξυλοδαρμός βουλευτή. Το δικό μου κείμενο  θα απασχολήσει η στάση που τήρησαν τα ΜΜΕ απέναντι σε όλα αυτά τα γεγονότα  και η οποία σε μεγάλο βαθμό αντιπροσωπεύει  τη γενικότερη στάση που καθημερινά επιδεικνύουν.

Ξεκινώντας από τις πορείες, αυτό που διαπιστώνω είναι ότι η εικόνα που σχημάτισε όποιος βρέθηκε στο δρόμο ή πληροφορήθηκε από τους παριστάμενους τα συμβάντα είναι εκ διαμέτρου αντίθετη από αυτή που σχημάτισε όποιος ενημερώθηκε από την τηλεόραση κυρίως, αλλά και από τον τύπο. Όσοι ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία, ήτοι η τεράστια πλειοψηφία, σήμερα είναι πεπεισμένοι ότι οι γνωστοί τύποι κατέβηκαν, τα σπάσανε, ρίξανε κανα-δυο μολότοφ και αυτό είναι όλο. Δεν γνωρίζουν ότι μπλοκ φοιτητών, μεταξύ των οποίων και αυτό της Νομικής, διασπάστηκαν και ξυλοκοπήθηκαν άγρια από τα ΜΑΤ. Δεν γνωρίζουν ...

.   

Βουλευτική ή κομματική έδρα;

Του Πέτρου Πούγγουρα

Τελευταία παρατηρείται έντονο το φαινόμενο να ζητείται πίσω η βουλευτική έδρα από τους βουλευτές που ανεξαρτητοποιούνται. Οι πιέσεις αυτές ασκούνται βάσει της άποψης  ότι η βουλευτική έδρα δεν ανήκει στον ίδιο το βουλευτή αλλά στο κόμμα με το οποίο αυτός εξελέγη.

Αρχική μου πρόθεση ήταν το κείμενο αυτό να ασχοληθεί μόνο με το πολιτικό σκέλος του ζητήματος αλλά κάνοντας λίγο googling έπεσα πάνω σε μια νομικού περιεχομένου τοποθέτηση του Κώστα Τζαβάρα. Ο κ. Τζαβάρας, βουλευτής της ΝΔ και νομικός, προσπαθεί - περισσότερο με την πρώτη παρά με τη δεύτερη ιδιότητα του - να θεμελιώσει νομική υποχρέωση του βουλευτή που εκλέχθηκε με ένα κόμμα και στη συνέχεια ανεξαρτητοποιήθηκε ή μετέβη σε άλλο, να παραιτείται της βουλευτικής του έδρας. Στηριζόμενος στο Σύνταγμα και στην εκλογική νομοθεσία, χρησιμοποιεί ως κύριο επιχείρημα το γεγονός ότι οι βουλευτικές έδρες κατανέμονται πρώτα σε κόμματα και ύστερα σε υποψηφίους. Άρα οι έδρες ανήκουν στο κόμμα, το οποίο μετέπειτα τις παραχωρεί στους βουλευτές του.

Ωστόσο με μια πρόχειρη ματιά, μπορεί κανείς να εντοπίσει συνταγματικές διατάξεις που μάλλον το ακριβώς αντίθετο καθιερώνουν. Το άρθρο 60§1 του Συντάγματος προβλέπει ότι ο βουλευτής έχει το απεριόριστο γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση. Εάν ίσχυαν τα όσα λέει ο κ. Τζαβάρας, ...

Απλοί θεατές

Του Πέτρου Πούγγουρα

Η αποχή στον α΄ γύρο των αυτοδιοκητικών εκλογών κυμάνθηκε σε πολύ υψηλά επίπεδα. 40% ήταν το ποσοστό πανελλαδικά, ενώ ακόμα μεγαλύτερα τα αντίστοιχα ποσοστά στα μεγάλα αστικά κέντρα (57% στην Αθήνα, 55% στον Πειραιά και 46% στην Θεσσαλονίκη). Πολλοί μιλούν για ένα νέο ρεύμα που απολύτως συνειδητά επιλέγει να απέχει. Κατά την προσωπική μου εκτίμηση λίγοι είναι αυτοί που τα έβαλαν κάτω και είδαν ότι κανένας από τους υποψηφίους δεν τους αντιπροσωπεύει. Όπως λίγοι είναι και αυτοί που απείχαν λόγω βαθιάς πολιτικής πεποίθησης. Οι περισσότεροι δεν θέλησαν να σπαταλήσουν την Κυριακή τους στις κάλπες καθώς «όλοι ίδιοι είναι», «όλοι μας κλέβουν», «σκατά στα κόμματα» και άλλα τέτοια ωραία.  

Αυτοί οι τελευταίοι, λοιπόν, κρυμμένοι πίσω από κλισέ φράσεις, απεκδύονται κάθε ευθύνης. Όταν όλοι είναι ίδιοι, τότε δεν χρειάζεται και να σκεφτείς ποιον θα προτιμήσεις. Όταν η λέξη κόμμα ισοδυναμεί με κάτι απεχθές, τότε δεν χρειάζεται να διαλέξεις ποιο από αυτά θα ψηφίσεις. Απλά δεν θα πάς να ψηφίσεις καν. Είναι ομολογουμένως πολύ βολικές αυτές οι δικαιολογίες. Σε απαλλάσσουν από οποιαδήποτε διαδικασία σκέψης.   

Αυτό που δεν μας λένε, όμως, οι υπέρμαχοι της αποχής είναι ... 

Παρελάσεις

Του Πέτρου Πούγγουρα

Εθνική επέτειος σήμερα και ο εορτασμός της συνοδεύτηκε από τις καθιερωμένες πλέον παρελάσεις. Στρατιώτες και μαθητές προελαύνουν με συγχρονισμένο βήμα υπό τον ήχο τυμπανοκρουσιών, οι επίσημοι παρακολουθούν από τις θέσεις τους και το συγκεντρωμένο πλήθος, κρατώντας ελληνικές σημαίες, φουσκώνει από εθνική υπερηφάνεια. Προσωπικά ποτέ δεν κατάλαβα σε τι εξυπηρετούν οι παρελάσεις.

Οι υποστηρικτές τους λένε ότι με τον τρόπο αυτό ενισχύεται το εθνικό φρόνημα και επομένως ενισχύονται οι δεσμοί μεταξύ των μελών της κοινωνίας. Δημιουργείται μια μορφή εθνικής συσπείρωσης. Αδυνατώ, ωστόσο, να αντιληφθώ γιατί αυτό που πρέπει να ενώνει έναν λαό είναι οι στρατιωτικές του δυνάμεις. Υποστηρίζεται, επίσης, ότι σκοπός των παρελάσεων ... 

Αναπτύσσοντας συνείδηση

Του Πέτρου Πούγγουρα

Πληροφορήθηκα ότι από τη Δευτέρα βρίσκεται σε εξέλιξη ψηφοφορία, προκειμένου να αναδειχθούν τα καλύτερα από τα βίντεο που οι πολίτες είχαν υποβάλλει, ύστερα από πρόσκληση του Υπουργείου Οικονομικών, για την ανάπτυξη της φορολογικής συνείδησης. Αν και στην πρόσκληση δεν αναφερόταν ρητά, διαβάζοντας κανείς τους όρους συμμετοχής, παρατηρεί ότι «οι βραβευθείσες συμμετοχές    θα επιτρέπεται να αξιοποιηθούν στο πλαίσιο της τηλεοπτικής επικοινωνιακής καμπάνιας του Υπουργείου Οικονομικών». Όπως φαίνεται, λοιπόν, το Υπουργείο ετοιμάζεται για την προώθηση καμπάνιας που σκοπό θα έχει να αλλάξει την προβληματική φορολογική συνείδηση των πολιτών.Σε παρόμοια εκστρατεία θυμάμαι ότι είχε προβεί και η ΝΔ κατά την περίοδο που ήταν κυβέρνηση. Τέτοιου είδους κινήσεις μου φαίνονται τουλάχιστον άστοχες, αν όχι προκλητικές. Και εξηγώ αμέσως το γιατί.

Η κυβέρνηση διέγνωσε ότι πάσχουμε από φορολογική ασυνειδησία και προσπαθεί να μας πείσει να συμμορφωθούμε. Μέχρι εδώ όλα καλά. Δεν έχω κανένα λόγο ..

Ένας κόσμος διαφορετικός

Του Πέτρου Πούγγουρα

Μία ακόμη εξαιρετική εκπομπή παρουσίασε το βράδυ της Κυριακής ο Στάυρος Θεοδωράκης. «Πρωταγωνιστές» αυτή τη φορά οι τσιγγάνοι. Είδαμε έναν κόσμο διαφορετικό και τελείως ξένο για όσους έχουμε συνηθίσει στα δυτικά πρότυπα. Από τη μία η τάση τους να ζουν με έναν δικό τους ιδιαίτερο τρόπο και από την άλλη η έλλειψη κρατικής πρόνοιας και η  απόρριψη από το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας και, έχουν οδηγήσει τους τσιγγάνους στο περιθώριο.

Οι συνθήκες υπό τις οποίες διαβιώνουν είναι πολύ άσχημες. Μένουν σε παράγκες, δεν έχουν ηλεκτρικό ρεύμα, τους λείπει το νερό να πλυθούν. Πολλοί από αυτούς, μιλώντας στην κάμερα, εξέφρασαν την επιθυμία τους για ένα κανονικό σπίτι με νερό, ηλεκτρικό, τηλέφωνο και όλα τα σχετικά. Όταν ρωτήθηκε μία γυναίκα αν της αρέσει που μένουν όλοι μαζί σε καταυλισμούς, η απάντησή της ήταν «συνηθίσαμε». Όχι «μας αρέσει», αλλά «συνηθίσαμε».

Προς το τέλος της εκπομπής, ο Σ. Θεοδωράκης διαπιστώνει ότι ...

Αποχριστιανοποίησις

Του Πέτρου Πούγγουρα

Συναγερμός σήμανε στην ιερά σύνοδο. Τα σχολικά βιβλία, λέει, αποχριστιανοποιούνται! Διαβάζω ότι σύμφωνα με ορισμένους μητροπολίτες, υπάρχουν βιβλία στα οποία εμπεριέχονται σχόλια αρνητικά  για την εκκλησία ή για το περιεχόμενο του μαθήματος των θρησκευτικών. Και ως γνωστόν η εκκλησία δεν δύναται να αποτελέσει αποδέκτη κριτικής, ακόμα και αν αυτή είναι επιστημονικά τεκμηριωμένη. Η ίδια, βεβαίως, μπορεί να επιτίθεται και να λασπολογεί τον οποιονδήποτε θεωρεί πολέμιό της, χρησιμοποιώντας διάφορα ατράνταχτα επιχειρήματα όπως η σωματική μειονεξία. Πρόσφατη είναι η επίδειξη της χριστιανικής αγάπης του μητροπολίτη Σεραφείμ προς τον Στίβεν Χόκινγκ. Γνωστή σε όλους είναι, επίσης, η κατανόηση και η ανεκτικότητα που δείχνει ο μητροπολίτης Άνθιμος προς αλλοδαπούς και ομοφυλόφιλους.

Ας έρθουμε και στα κακεντρεχή σχόλια για το μάθημα των θρησκευτικών. Ή μάλλον ακριβέστερα το μάθημα των «χριστιανικών». Γιατί όταν από τα 10 σχολικά έτη που διδασκόμαστε θρησκευτικά, στα 9 εξυμνείται ο χριστιανισμός και μόλις το 1 είναι αφιερωμένο σε άλλες θρησκείες, δεν μπορούμε να μιλάμε για γνώση θρησκειών πέραν της χριστιανικής. Τους ενόχλησε, λοιπόν, η κριτική εις βάρος του συγκεκριμένου μαθήματος. Το ότι αλλόθρησκα παιδιά που φοιτούν στο ελληνικό σχολείο θα λάβουν ελάχιστες γνώσεις για τις δικές τους θρησκείες, δεν τους ενοχλεί;

Η αρχική θέση της Α. Διαμαντοπούλου είναι ότι την ευθύνη για τα βιβλία έχει ...

  

Προσχέδιο.. παραλογισμού

Του Πέτρου Πούγγουρα

Δημοσιοποιήθηκε σήμερα το προσχέδιο του νέου προϋπολογισμού. Τροποποιήσεις ενδέχεται να γίνουν μέχρι τις 18 Νοεμβρίου, οπότε και θα κατατεθεί στην Βουλή, μάλλον όμως θα είναι προς το χειρότερο, όπως αναφέρει και ο Κώστας Σερδάρης στην σχετική ανάρτησή του. Να σημειώσω εδώ ότι συμφωνώ απολύτως μαζί του σε όσα αναφέρει για το ζήτημα της ανεργίας, επομένως θα εστιάσω σε κάποια άλλα σημεία του προσχεδίου και κυρίως στους τρόπους συγκέντρωσης εσόδων.

Με μια πρώτη ματιά ξεχωρίζω τα εξής στοιχεία. Τα έσοδα από άμεσους φόρους θα μειωθούν ( 21,1 δις από 21,4 ), την ίδια στιγμή που προβλέπεται αύξηση των εσόδων από έμμεσους φόρους ( 34,8 από 31,8 ). Η αύξηση αυτή οφείλεται εν πολλοίς στην αύξηση του ΦΠΑ σε 12-13% για τη μεγάλη πλειονότητα των προϊόντων και υπηρεσιών, ενώ για τα είδη πολυτελείας θα φτάσει το 23%. Επίσης θα εφαρμοστεί για ακόμα μία φορά...

Περί περαίωσης

Του Πέτρου Πούγγουρα 

Αν και αρκετών ημερών το θέμα, δύο άρθρα  που δημοσιεύτηκαν στην χθεσινή Καθημερινή μου έδωσαν το έναυσμα να εκθέσω κάποιες σχετικές σκέψεις μου. Έγινε λοιπόν γνωστή, πριν από δύο εβδομάδες περίπου, η πρόθεση της κυβέρνησης να προχωρήσει σε περαίωση. Όσοι συμμετάσχουν σε αυτή, καταβάλλοντας ένα ποσό, θα εξασφαλίσουν μια μορφή ασυλίας όσον αφορά τις τυχόν φορολογικές ατασθαλίες των προηγούμενων ετών. Σκοπός της εν λόγω ρύθμισης είναι προφανώς να συγκεντρωθεί ένα χρηματικό ποσό, όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Τα επιχειρήματα που προβάλλονται προς δικαιολόγηση της νομοθετικής αυτής ρύθμισης είναι αφενός η δύσκολη οικονομική συγκυρία την οποία διανύουμε, αφετέρου η δυσχέρεια είσπραξης των οφειλόμενων στο δημόσιο εξαιτίας του τεράστιου όγκου υποθέσεων που εκκρεμούν στα φορολογικά δικαστήρια.

            

 Δεν θα διαφωνήσω ότι και οι δύο ισχυρισμοί πράγματι έχουν την βάση τους. Αρκούν όμως προκειμένου να δικαιολογήσουν μια ρύθμιση που αδικεί όσους μέχρι σήμερα υπήρξαν νομοταγείς και καθόλα εντάξει με τις υποχρεώσεις τους απέναντι στο κράτος; Γιατί επί της ουσίας αυτό συμβαίνει. Ο νόμος θα ωφελήσει όσους φοροδιέφευγαν και εμμέσως...