Υποκρισίας Εγκώμιον

Του Παναγιώτη Τσιάλα

Το πρωί της περασμένης Τρίτης, η αίθουσα τελετών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου έσφυζε από ζωή. Ακόμα μία τελετή ορκωμοσίας βρισκόταν επί θύραις και το αρχοντικό αμφιθέατρο μοσχοβολούσε Ιούλιο και έξω καρδιά. Μέσα στο χώρο, η παραδοσιακή ελληνική οικογένεια, για να μην πω το παραδοσιακό ελληνικό σόι, βούλιαζε αναπαυτικά στα ανατομικά καθίσματα, αδημονώντας για την ανακήρυξη των νέων πτυχιούχων και διδακτόρων του Τμήματος Χημικών Μηχανικών. Την ίδια ώρα, 27 προπτυχιακοί φοιτητές και 7 υποψήφιοι διδάκτορες περίμεναν υπομονετικά να τους απονεμηθούν και επισήμως οι αντίστοιχοι ακαδημαϊκοί τίτλοι. Η περίσταση επέβαλλε να είμαστε όλοι καλοραμμένοι και σενιαρισμένοι, η δε επτάδα των διδακτόρων αναγκάζονταν να σέρνουν όπως-όπως το βάδισμά τους, μην τυχόν και μπουρδουκλωθούν τα πόδια τους στην ποδήρη υφασμάτινη τήβεννο (για λογάριασε ντροπή!).

Μέχρις εδώ όλα καλά. Αφού ένας αριθμός ατόμων έχει επιλέξει, (δίχως να επιβαρύνει κανέναν), αυτές τις επισημότητες, για να τιμήσει τους προσφιλείς του, αυτού του τύπου η τελετουργία είναι μια καθόλα θεμιτή επιλογή. Τα προβλήματα αρχίζουν γύρω στη μισή ώρα από την είσοδο του κοινού στην αίθουσα τελετών. Τη στιγμή αυτή...

Ο διάλογος των τριών

Του Παναγιώτη Τσιάλα

Κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας (res publica), ο αστικός νόμος των Ρωμαίων επέβαλλε στον πωλητή μιας κτηματικής περιουσίας, να αποκαλύπτει στους υποψήφιους αγοραστές της όλα της τα ελαττώματα που του ήταν γνωστά. Η προϊσχύουσα Δωδεκάδελτος ήταν λιγότερο απαιτητική: κατοχύρωνε μόνο τις ειλικρινείς απαντήσεις στις ρητές ερωτήσεις του αγοραστή, και σε περίπτωση κακής πίστης, καταδίκαζε τον πωλητή σε μια χρηματική ποινή διπλάσια του ποσού της βλάβης που προκλήθηκε εξ αιτίας του ψεύδους. Ωστόσο, οι νομικοί της εποχής διαμόρφωσαν με τον καιρό την πεποίθηση, ότι έπρεπε να τιμωρούνται και οι πωλητές, που αποσιωπούσαν τα ελαττώματα, για τα οποία δεν είχαν διόλου ερωτηθεί. Με τον τρόπο αυτό, αποκρυσταλλώθηκε μια δικαιϊκή ρύθμιση αλλά και μια ηθική στάθμιση, σύμφωνα με την οποία ο πωλητής ελαττωματικού πράγματος θεωρούνταν υπεύθυνος για όλα τα ελαττώματα, για τα οποία δεν είχε κάνει καμία δήλωση προς τον αγοραστή.

Επανεκτιμώντας σήμερα τη συγκεκριμένη στάθμιση, μας δίνεται η ευκαιρία να διαπιστώσουμε ότι...

Συζήτηση με τον Γ. Δελλή

Στον Πέτρο Πούγγουρα και τον Παναγιώτη Τσιάλα

Ερ. Το νομοσχέδιο εισάγει ένα νέο σύστημα όσον αφορά την απόκτηση πτυχίου, αυτό των πιστωτικών μονάδων. Πως το κρίνετε;

Απ. Το σύστημα αυτό αποτελεί ευρωπαϊκή πατέντα. Τώρα αν και πώς θα πετύχει στην πράξη, δεν το ξέρουμε. Είναι κι αυτό ξένο προς ό, τι είχα συνηθίσει ως Πανεπιστήμιο. Το πανεπιστήμιο είναι κάτι παραπάνω από άθροισμα πιστωτικών μονάδων και, σε κάθε περίπτωση, ο ρόλος του είναι να προσφέρει πολλά περισσότερα από συγκεκριμένες πιστοποιημένες γνώσεις.

Ερ. Τάσσεστε δηλαδή υπέρ των ενιαίων σπουδών;

Απ. Θα σας απαντήσω με μία ερώτηση: αλήθεια όταν βγείτε από αυτή τη Σχολή, πιστεύετε ότι θα τη θυμάστε ως το άθροισμα των σαράντα μαθημάτων της; Εάν είχατε διδαχθεί κάποια από αυτά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και κάποια σε άλλο Πανεπιστήμιο, θα ήταν καλύτερα; Το Πανεπιστήμιο είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα σύνολο μαθημάτων. Είναι τα 4 ή 5 χρόνια, στα οποία σχεδόν μαθαίνεις πως θα ζήσεις ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή σου.

Ερ. Ίσως να ξεφεύγουμε κάπως από το θέμα μας, αλλά μπορεί το συγκεκριμένο σύστημα να έχει κάποια αντανάκλαση στις μελλοντικές εργασιακές σχέσεις των αποφοίτων;

Απ. Η αλήθεια είναι ότι ακούγοντας σας βλέπω το ανθρώπινο. Κι εγώ αν ήμουν στη θέση σας, θα φοβόμουν για τη σημασία όλων αυτών για την αγορά εργασίας και το μέλλον. Δε νομίζω ότι εντέλει θα έχει και τόσο μεγάλη σημασία, με τη έννοια ότι...

Μια κατσαρίδα στη σούπα μου!

Του Παναγιώτη Τσιάλα

Την περασμένη εβδομάδα ευτύχησα να παρευρεθώ στην αίθουσα διαλέξεων της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών, για να παρακολουθήσω τον Β΄ Κύκλο μιας σειράς διαλέξεων με τίτλο «Λέξεις και Σκέψεις». Η θεματική της συγκεκριμένης διάλεξης επιγραφόταν ως «Ηθικό – Νόμιμο – Πολιτικό» και εκλεκτοί ομιλητές ήταν τέσσερις διακεκριμένοι πανεπιστημιακοί καθηγητές: ο κ. Avishai Margalit, Καθηγητής του Πανεπιστημίου του Princeton και Ομότιμος Καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ, ο κύριος Φιλήμων Παιονίδης, Αναπληρωτής Καθηγητής Ηθικής και Πολιτικής Φιλοσοφίας στο ΑΠΘ, ο κύριος Thomas Scanlon, Καθηγητής Ηθικής και Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Harvard και ο κύριος Σταύρος Τσακυράκης, Αναπληρωτής Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Από τους τέσσερις ομιλητές παρακολούθησα με ιδιαίτερη προσήλωση την εισήγηση του κ. A. Margalit σχετικά με τους σαθρούς συμβιβασμούς και την εισήγηση του κ. Σ. Τσακυράκη αναφορικά με το ηθικό θεμέλιο του δικαίου και της ερμηνείας του. Από τις δύο αυτές εισηγήσεις διάλεξα την πρώτη, πιστεύοντας ότι θα ήταν ενδιαφέρον να μεταφέρω στο ιστολόγιο του ΦΟΠΠ τα βασικά της σημεία, με την ελπίδα ότι θα κινήσουν τον προβληματισμό του αναγνώστη. Δεδομένου ότι γλώσσα παρουσίασης ήταν τα αγγλικά, ζητώ εκ των προτέρων συγγνώμη για τα τυχόν σφάλματα κατά την απόδοση ορισμένων όρων ή και νοημάτων στα ελληνικά. Νομίζω όμως ότι, παρά τις όποιες ελλείψεις και παραφράσεις, η κεντρική ιδέα της εισήγησης παραμένει γνήσια και αυτό είναι που έχει τη μεγαλύτερη σημασία: 

Συνέντευξη με τον Γιώργο Δελλή - Μέρος 2ο: Χρηματοδότηση και αξιολόγηση των ΑΕΙ

Στον Πέτρο Πούγγουρα και τον Παναγιώτη Τσιάλα

Ερ. Σε μια εποχή που η οικονομική κρίση περικόπτει τις συνδρομές των βιβλιοθηκών μας σε διεθνή περιοδικά, η διεθνοποίηση τη Ανώτατης Εκπαίδευσης διά της προσκλήσεως (αμειβόμενων) κριτών του εξωτερικού στις κρίσεις μερικών εκατοντάδων ελληνικών Τμημάτων δεν μας πέφτει κάπως ακριβή, αν συνυπολογίσουμε τα εκατοντάδες Ελληνικά Τμήματα που διεξάγουν περιοδικές κρίσεις; Την παραπάνω ερώτηση εκλάβετέ την και ως μια εισαγωγή στη θεματική ενότητα περί χρηματοδότησης και ιεράρχησης των οικονομικών αναγκών του Πανεπιστημίου.

Απ. Όπως σας επισήμανα και πριν, η πρόταση καταλήγει αντιφατική και υποκριτική. Το ζήτημα της χρηματοδότησης περικλείει και έναν ορισμένο εκβιασμό, τον οποίον θα συνόψιζα ως εξής: «Αν κύριοι δεν χορέψετε στο ρυθμό που σας υπαγορεύω με το νομοσχέδιο, θα σας κόψω τα λεφτά». Εγώ αυτό εισπράττω διαβάζοντας το νομοσχέδιο και άλλωστε δεν νομίζω ότι κάποιος άλλος θα μπορούσε να το εκλάβει διαφορετικά. Το πνεύμα αυτό ήδη με ενοχλεί, εξ αιτίας και της μεθόδευσης που ενέχει. Μακιαβελικά σκεπτόμενος, ας πούμε ότι αποδέχομαι έναν τέτοιο εκβιασμό από κάποιον που επιδιώκει να εδραιώσει μία τομή. Από την άλλη όμως, πιστεύω βαθύτατα πως ούτε και αυτή η πρόταση θα πετύχει στην Ελλάδα. Είναι αδιαφανής, είναι ανεφάρμοστη και εν τέλει είναι ασαφής ως προς τον τρόπο, με τον οποίον θα γίνει αυτός ο οικονομικός προγραμματισμός. Εάν θέλετε τη γνώμη μου, μπορώ να σας πω ότι η εν λόγω πρόταση προωθεί μικρές και ευέλικτες Σχολές, χωρίς κανέναν ενδοιασμό να περιγράψουν «μπουρδολογικά» και με περίσσευμα ασάφειας στο πρόγραμμά τους, τι σκοπεύουν να κάνουν στο μέλλον. Ο προγραμματισμός που ευαγγελίζεται το νομοσχέδιο εξαντλείται σε προτάσεις, τόσο φλύαρες και ανεφάρμοστες όσο και το ίδιο το κείμενο των προτάσεων διαλόγου. Αυτό που θα συμβεί στο μέλλον είναι το εξής: θα ζητάμε από τον πρόεδρο του Τμήματος να υπογράφει ένα κείμενο πενήντα σελίδων με αερολογίες, ώστε με βάση αυτό και ενδεχομένως με κάποια ψήγματα μοντερνισμού (όπως είναι, λόγου χάρη, η ανακοίνωση μιας εικονικής συνεργασίας της Νομικής με το Χ αμερικανικό Πανεπιστήμιο ή η επισύναψη ορισμένων βεβαιώσεων από τρεις μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις, ότι δέχτηκαν για μια βόλτα στις εγκαταστάσεις τους 5 φοιτητές του Πανεπιστημίου μας), να περιέρχεται το Πανεπιστήμιο σε θέση να ανακοινώσει, ότι κατέστρωσε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για το πώς θα είναι οι σπουδές στο μέλλον και επομένως δικαιούται μερίδιο στη χρηματοδότηση. Δεν βλέπω να περπατάει ούτε αυτό στην πράξη.

Ερ. Το πρόβλημα, κατά τη γνώμη σας, εντοπίζεται στο ποσοστό της χρηματοδότησης της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, το οποίο προοδευτικά πίπτει, ή στον στρεβλό τρόπο κατανομής των χορηγούμενων πόρων;

Απ. Το μέγεθος των πόρων εξαρτάται από το μέγεθος του πλούτου της Ελλάδας, επομένως δεν το θίγω, αν και θα συμφωνήσω ότι εντοπίζεται πρόβλημα και στα απόλυτα νούμερα που αποδίδονται στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Περιορίζομαι στην προτροπή ότι ως κοινωνία...

Συνέντευξη με τον Γιώργο Δελλή - Μέρος 1ο: Διοίκηση και Διδακτικό Προσωπικό

Στον Πέτρο Πούγγουρα και τον Παναγιώτη Τσιάλα

Ο κ. Γιώργος Δελλής, στα 44 του χρόνια, διδάσκει ως Επίκουρος Καθηγητής στη Νομική Σχολή του ΕΚΠΑ, έχοντας ολοκληρώσει και ο ίδιος τις σπουδές του στη Νομική από το 1984. Γνωστός στους φοιτητικούς κύκλους της Σχολής για την αμεσότητα της διδασκαλίας του και τη φρεσκάδα των ιδεών του, μας κέντρισε αμέσως το ενδιαφέρον ως διδάσκων, δημιουργώντας μας την επιθυμία για μια πιο στενή συνομιλία μαζί του. Αντικείμενο της συζήτησης δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από το παρόν και το μέλλον του ελληνικού Πανεπιστημίου, στο οποίο και ο ίδιος υπηρετεί από τη δική του θέση με αγάπη και συνέπεια. Ο κ. Δελλής μας έκανε την τιμή να αποδεχθεί χωρίς δισταγμό την πρόσκλησή μας, ενώ μας μίλησε με ιδιαίτερη ζέση για όλα τα ζητήματα που του θέσαμε, ζητώντας την άποψή του.  Η συνάντησή μας με τον καθηγητή του Διοικητικού Δικαίου πραγματοποιήθηκε το τελευταίο δεκαπενθήμερο του Δεκεμβρίου, κατά την περίοδο που συζητιόταν με μεγάλη ένταση το προσχέδιο νόμου του Υπουργείου Παιδείας για τις αλλαγές στην τριτοβάθμια Εκπαίδευση.  Η συνέντευξη-συζήτηση εκτίθεται σε τρία μέρη, λόγω του μεγάλου μεγέθους της. Ελπίζουμε να την βρείτε εξ ίσου χυμώδη και να σας κινήσει το ενδιαφέρον όσο και σε εμάς:

Ερ. Ο περίφημος νόμος 1268/1982 ήταν η απαρχή για το δημοκρατικό άνοιγμα του δημόσιου πανεπιστημίου σε όλα τα μέλη του. Σήμερα, σχεδόν 30 χρόνια μετά, σε ποιο βαθμό αισθάνεστε δικαιωμένος και σε ποιο βαθμό διαψευσμένος, ως προς τις προσδοκίες που δημιούργησε το εν λόγω νομοθέτημα;

Απ.  Εγώ δεν έζησα το προ του 1982 καθεστώς των Ελληνικών Πανεπιστημίων. Κατά συνέπεια, η  επαφή που έχω με τη συγκεκριμένη περίοδο προέρχεται περισσότερο από διηγήσεις των μεγαλυτέρων μου και κυρίως από τις διηγήσεις της μητέρας μου, η οποία εργαζόταν τότε ως βοηθός στην Πάντειο. Από τις διηγήσεις αυτές έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το παλαιό σύστημα παρουσίαζε ένα σημαντικό πρόβλημα: τον καθηγητή-αφέντη. Ο καθηγητής εκείνης της περιόδου είχε δίπλα του τους υφηγητές και τους βοηθούς του, οι οποίοι αντιστοιχούσαν στους σημερινούς υποψήφιους διδάκτορες του π.δ.407 (ενδιάμεση κατηγορία μελών δεν υπήρχε). Μάλιστα, οι βοηθοί ήταν αιώνιοι, γιατί ο καθηγητής χρειαζόταν πάντα τους «υπηρέτες του». Για να καταλάβετε, πήγαιναν οι φοιτητές και εξετάζονταν στο οδοντιατρικό του ΙΚΑ από τους βοηθούς, για να μη χάνει χρόνο ο καθηγητής.  Ο νόμος-πλαίσιο του 1982 άνοιξε οπωσδήποτε...

Θλιβερά αδρανείς

Του Παναγιώτη Τσιάλα

Πέρασαν μέσα από την είσοδο της δίφυλλης πόρτας και διέσχισαν με σβελτάδα το διάδρομο της αίθουσας, ώσπου τελικά πήραν στερεότυπα τη θέση τους πίσω από το πανεπιστημιακό έδρανο. Υπήρχε μια ζωντάνια στις κινήσεις τους. Δεν έμοιαζαν με ξόδι νεκρώσιμης ακολουθίας, παρ’ όλο που αγωνίζονταν να εκπέμψουν (ανύπαρκτη) πένθιμη διάθεση. Από πλευράς συνθέσεως, εκπροσωπούσαν όλο το φάσμα των δυνατών κατηγοριών: δύο άνδρες και μία γυναίκα, ένας νεότερος ειδικός επιστήμονας, μία μέσης ηλικίας λέκτορας και ένας κάπως πιο παλιός αναπληρωτής καθηγητής. Μας καλωσόρισαν ευγενικά στο νέο εξάμηνο και παρατάχθηκαν οργανωμένα, ο ένας δίπλα στον άλλον, όπως ακριβώς στοιχίζεται μια αστυνομική διμοιρία που προετοιμάζεται να αποκρούσει μιαν επικείμενη επίθεση φανατισμένων διαδηλωτών. Και ύστερα ελάλησαν…

Συμπεριφορές και αποτελέσματα

Του Παναγιώτη Τσιάλα

«Όσοι μπορείτε, να είσαστε εδώ το βράδυ, να φέρετε και άλλους, να ανάψουμε φωτιές και να κάνουμε πανηγύρι!»

Με αυτή του τη φράση, ο δήμαρχος Στυλίδας Α. Γκλέτσος κήρυξε το πέρας της πολεμικής επιχείρησης με κωδική ονομασία «δημοτικά διόδια – no more», η οποία στέφθηκε από απρόσμενη επιτυχία. Μάλιστα, αφού έστησε ως τρόπαιο νίκης μια αγέρωχη  μουσταρδί μπουλντόζα, εκφώνησε πανηγυρικό λόγο θριάμβου,  διεκδικώντας «τα ανεκτίμητα και δίκαια εύγε» των συν-δημοτών του.  Ώσπου στο τέλος συνελήφθη από τα αρμόδια αστυνομικά όργανα και υποχρεώθηκε να υπομείνει την προκαταρκτική εξέταση, να απολογηθεί, να κρατηθεί για μία νύχτα στο Τμήμα και τέλος να οδηγηθεί την επόμενη μέρα στον εισαγγελέα, όπου του αποδόθηκαν κατηγορίες για φθορά ξένης ιδιοκτησίας, διατάραξη συγκοινωνιών και παράβαση του ΚΟΚ.

Τι ακριβώς συνέβη, όμως, στα διόδια της Πελασγίας; Με βάση τις πληροφορίες που διακινήθηκαν, φαίνεται πως εντός των γεωγραφικών ορίων του Δήμου Στυλίδας, βρίσκεται τοποθετημένος ένας σταθμός διοδίων...

Ο Άδωνις και ο Montesquieu

Του Παναγιώτη Τσιάλα

Λίγο μετά τα μέσα του Δεκεμβρίου του 2010, συζητήθηκε και ψηφίστηκε στη Βουλή το νομοσχέδιο για την επιτάχυνση και τον εξορθολογισμό της διοικητικής δίκης (ήδη ν.3900/2010). Μία από τις σημαντικές του διατάξεις, το άρθρο 12, ορίζει ότι είναι απαράδεκτη –με ορισμένες εξαιρέσεις- η άσκηση αναίρεσης στο ΣτΕ, εάν το τελευταίο έχει διαμορφώσει πάγια απορριπτική νομολογία επί του κρινόμενου αιτήματος. Με αφορμή αυτή τη νέα διάταξη, ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Α. Γεωργιάδης εκφώνησε τον εξής λόγο κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου στην Ολομέλεια:

«Έρχομαι τώρα στο προκείμενο. Χαίρομαι ιδιαιτέρως που είναι παρόντες στην Αίθουσα οι αξιότιμοι κύριοι σύμβουλοι του Συμβουλίου της Επικρατείας. Πριν από περίπου δύο χρόνια, όταν σε αυτήν την Αίθουσα είχαμε συζητήσει την τότε απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας να μπλοκάρει τη γιγαντιαία επένδυση της διπλής αναπλάσεως –αναφέρομαι στο γήπεδο του Βοτανικού- είχα δηλώσει από το ιερόν αυτόν (sic)* Βήμα και μετά το είχα αποδείξει και με άρθρο μου στην εφημερίδα «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ», ότι αν υπήρχε το Συμβούλιο της Επικρατείας στην αρχαιότητα, δεν θα είχε κτιστεί καθόλου η Ακρόπολη και ο Παρθενώνας.

» Πολλοί τότε με λοιδόρησαν δημοσίως, αλλά πρέπει να πληροφορήσω...

Διαβούλευση για το προσωπικό των ΑΕΙ

Του Παναγιώτη Τσιάλα

Οι σύγχρονοι πανεπιστημιακοί νόμοι επιλέγουν κατ’ απόκλιση του παραδεδομένου Πανεπιστημίου, του διευθυνομένου υπό των τακτικών καθηγητών, τον οργανωτικόν τύπον του ούτω καλουμένου «Ομαδικού Πανεπιστημίου».

Το οργανωτικόν τούτο σύστημα εκκινεί από την άποψιν, ότι «αι υποθέσεις του Πανεπιστημίου ως   σ υ λ λ ό γ ο υ διδασκόντων και διδασκομένων ανήκουν βασικώς εις την συμβουλευτικήν και αποφασιστικήν αρμοδιότητα απάντων των μελών του».

Με τις ανωτέρω σκέψεις και με μια εκτενή νομική επιχειρηματολογία, το Γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο αναγνώρισε, με μια ιστορικής σημασίας απόφασή του, ήδη από την 29.5.1973 τον περίφημο θεσμό του «Πανεπιστημίου των Ομάδων», ο οποίος έμελλε να εισαχθεί και στην Ελλάδα εννέα περίπου χρόνια αργότερα. Όπως παρατηρεί εύστοχα ο Ν. Αλιβιζάτος, με την υιοθέτηση του νέου μοντέλου πανεπιστημιακής οργάνωσης, παραδιόθηκε οριστικά στην ιστορία...

Διαβούλευση για το αυτοδιοίκητο

Του Παναγιώτη Τσιάλα

Τα ελληνικά πανεπιστήμια βρίσκονται –για ακόμη μια φορά- σε αναβρασμό. Καταλήψεις, διαδηλώσεις, Γενικές Συνελεύσεις και συντονιστικά αγώνα βάζουν φωτιά στην τρέχουσα πολιτική agenda του Υπουργείου Παιδείας, το οποίο εμφανίζεται μάλλον ψύχραιμο στις πρώτες του αντιδράσεις. Η αιτία που πυροδότησε αυτό το ξέσπασμα είναι η κατάθεση των βάσεων διαλόγου για την ανώτατη εκπαίδευση, στις οποίες αποτυπώνονται οι κυβερνητικές θέσεις για το νέο Πανεπιστήμιο, όπως αυτές εξαγγέλθηκαν στην τελευταία σύνοδο των πρυτάνεων στο Ρέθυμνο. Δυστυχώς, με το πέρασμα των ημερών, επιβεβαιώνεται ολοένα και περισσότερο, ότι  τόσο οι άμεσα ενδιαφερόμενοι φοιτητές, όσο και το έμμεσα ενδιαφερόμενο κοινωνικό σύνολο, ελάχιστα έχει ενημερωθεί σχετικά με τις μεταρρυθμίσεις που δρομολογούνται στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Συγχρόνως, σαν φωτιά σε δάσος, κατέλαβε όλους η  ακλόνητη πεποίθηση, πως οι φοιτητές αντιδρούν άνευ λόγου και αιτίας στα σχεδιαζόμενα μέτρα, μάλιστα δε, χωρίς να παρουσιάζουν κάποια συγκεκριμένα και μελετημένα αιτήματα ή προτάσεις. Ούτε λίγο ούτε πολύ, δηλαδή, κυριάρχησε για πολλοστή φορά η εντύπωση...

Με πυξίδα το δημόσιο συμφέρον

Του Παναγιώτη Τσιάλα

Η στιγμή της αλήθειας έφτασε. Συζητείται σήμερα, ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας, η συνταγματικότητα του νόμου 3845/2010, στον οποίον προσαρτώνται ως Παραρτήματα τα δύο κυριότερα μέρη του Μνημονίου Συνεννόησης. Και το ερώτημα είναι το εξής: είναι ή δεν είναι συνταγματικός ο νόμος που περικόπτει μισθούς και  ψαλιδίζει συντάξεις με νομιμοποίηση 151 ψήφων; Ο νομικός κόσμος της χώρας αδημονεί για τη θεμελίωση της νομικής κρίσης του Δικαστηρίου, την ίδια στιγμή που ολόκληρη η ελληνική κοινωνία δαγκώνει ανήσυχα τα χείλη της, περιμένοντας να ακούσει τί θα συμβεί με το ροκανισμένο της εισόδημα. Μετέχοντας τόσο του νομικού κόσμου, όσο και της ελληνικής κοινωνίας, αγωνιώ και για τα δύο.

Σήμερα όμως, θέλω να αναφερθώ στην περιβόητη Δίκη και κυρίως στη νομική συζήτηση που ξετυλίχθηκε με περισσή ζωηράδα κατά το τελευταίο στάδιο της προδικασίας.

Ξεκινώντας, λοιπόν, από την έκθεση του Υπουργείου Οικονομικών προς το ΣτΕ, παρατηρεί κανείς ότι το μεγαλύτερο μέρος της είναι αφιερωμένο...

Γιαούρτια φέροντα πολιτικάς απόψεις...

Του Παναγιώτη Τσιάλα

Έχω την εντύπωση ότι από τη στιγμή που τα γιαούρτια και τα αβγά καταγράφηκαν στη συλλογική μας συνείδηση ως τρόπος έκφρασης πολιτικών θέσεων και αντιρρήσεων , η ρίψη τους δικαιώθηκε ως μορφή εκδήλωσης δημόσιας διαμαρτυρίας. Σπεύσαμε να τα αποκαλέσουμε «μορφές συμμετοχικότητας» και δεν συλλογιστήκαμε, ότι με τον τρόπο αυτό θα ανοίγαμε διάπλατα την πόρτα στη νομιμοποίηση πράξεων ήπιας βίας. Κάπως έτσι, καταντήσαμε απολογητές μιας φιλοσοφίας, η οποία πρεσβεύει την εκφορά αντιρρήσεων μέσω της εκτόξευσης γιαουρτιών. Τι μπάλα σιδερένια δέσαμε στα πόδια της δημοκρατίας μας!

Το παράδειγμα του κυρίου Αλαβάνου είναι χαρακτηριστικό. Πρώτος αυτός αρνήθηκε να ξεριζώσει τις πράξεις ήπιας βίας από το κάδρο του δημοκρατικού διαλόγου και να που χθες αναγκάστηκε να υποστεί επίθεση από το ίδιο αχάριστο τέρας,  το οποίο (και αυτός) στοργικά έθρεψε. Θα περίμενε κανείς ότι η πικρή εμπειρία στον Άγιο Παντελεήμονα, θα δίδασκε τον πρώην ηγέτη της Αριστεράς και νυν εκφραστή του αδιάλλακτου χώρου, πως όταν τα τέρατα θεριέψουν, αυτονομούνται κι εν συνεχεία στρέφονται κατά παντός· δεν αποτίνουν ευγνωμοσύνη σε κανέναν πνευματικό πατέρα.

Κι όμως, λίγες μόλις στιγμές μετά την άνανδρη και φασιστική επίθεση που δέχτηκε στον Άγιο Παντελεήμονα, ο Αλέκος Αλαβάνος εμφανίστηκε αμετανόητος στο κεντρικό δελτίο του Mega. Τον παρακολούθησα μετά προσοχής καθ’ όλη τη διάρκεια της τοποθέτησής του και αυτό που κατάλαβα είναι πως...

Καταπολεμώντας τα φοβικά σύνδρομα

Του Παναγιώτη Τσιάλα

Πριν διαβάσετε το ακόλουθο απόσπασμα, βεβαιωθείτε ότι έχετε ρίξει προηγουμένως μια ματιά στις λέξεις με την υπογράμμιση και τα έντονα μαύρα στοιχεία. Έπειτα προσπαθήστε να μαντέψετε τον συντάκτη του κειμένου. Έχει πλάκα!

"Η Εκκλησία παρακολουθεί με αγωνία τη δημιουργηθείσα κατάσταση και εκφράζει την πλήρη συμπαράστασή της προς τους δοκιμαζομένους Ελληνες πολίτες και χριστιανούς, ιδιαιτέρως των περιοχών όπου οι μετανάστες είναι περισσότεροι από τους Ελληνες κατοίκους. Η Εκκλησία μας ακούει ανήσυχη το κλάμα και τον πόνο των χριστιανών Ελλήνων πολιτών, ιδιαιτέρως των κατοίκων των περιοχών της Αττικής και της Θεσσαλονίκης, καθώς και την κραυγή αγωνίας των ανέργων συμπατριωτών μας, συμπαρίσταται στη δοκιμασία τους και ζητεί από την Πολιτεία να προστατεύση τα δικαιώματά τους.Το δύσκολο κεφάλαιο των εθνικών μας θεμάτων μεγιστοποιεί την αγωνία του λαού μας για το μέλλον της πατρίδος μας. Και το ερώτημα γίνεται παράπονο, όταν διαπιστώνομε οι Ελληνες πολίτες ότι από τις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, μόνον η Ελλάδα μας αντιμετωπίζει τόσα εθνικά θέματα, επικίνδυνα για την κρατική υπόστασή της και το μέλλον της."

Με την παραπάνω δήλωσή του, ο...

Δημοτικές εκλογές και μνημόνιο: Οι αντιρρήσεις

Του Παναγιώτη Τσιάλα

Έγραφα τις προάλλες ότι η ικανότητα ενός υποψηφίου δημάρχου/περιφερειάρχη να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της πόλης  δεν εξαρτάται διόλου από τις θέσεις του για το μνημόνιο. Το ΠΑΣΟΚ, μάλιστα, εμφανίζεται να συμμερίζεται την άποψη αυτή, αφού σε κάθε ευκαιρία επιχειρεί να απαγκιστρώσει το διακύβευμα των εκλογών από τα διλήμματα που συνοδεύουν την πολιτική για το μνημόνιο: υπογραμμίζει τον τοπικό χαρακτήρα των εκλογών, ισχυρίζεται ότι παρέσχε στήριξη και όχι χρίσμα στους υποψηφίους, επιμένει ότι οι υποψήφιοι δεν είναι κομματικά στελέχη αλλά διακεκριμένοι δημότες των τοπικών κοινωνιών. Και φυσικά μας προτρέπει όλους να διώξουμε από το κεφάλι μας κάθε σκέψη περί μνημονίου, όταν βρεθούμε ενώπιον της κάλπης.

Αξίζει όμως στο σημείο αυτό να θυμίσω μια ερώτηση του Ν. Χατζηνικολάου (1:33) προς τον Γ. Σγουρό, στην εκπομπή Πρόσωπο με Πρόσωπο (20 Σεπτεμβρίου):

Ν. Χατζηνικολάου: Κύριε Σγουρέ, να σας κάνω μια διακοπή για μια σκέψη πραγματική που την κάνω ακούγοντάς σας. Τη βραδιά της 7^ης Νοεμβρίου, που θα έχω οργανώσει πολιτικό πάνελ, για να εξηγήσουμε τα αποτελέσματα, εάν έχετε κερδίσει εσείς στην περιφέρεια της Αττικής, ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ θα μου πει –ναι ή όχι - ότι δικαιώθηκε η κυβερνητική πολιτική και κερδήθηκε η μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας; 

Γ. Σγουρός: Όχι κύριε Χατζηνικολάου, όχι δεν θα το πει!

Ν. Χατζηνικολάου: Εγώ λέω ότι θα το πει!

Γ. Δημαράς: (κουνάει τα χέρια σε ένδειξη πως είναι αυτονόητο ότι θα το πει)

Δ. Ψαριανός: Το πρώτο που θα πει θα ‘ναι αυτό!

Αλήθεια ποιος μπορεί να διαφωνήσει ότι, αν η κάλπη της 7^ης Νοεμβρίου αναδείξει «πράσινους» υποψηφίους, τότε...

Το μνημόνιο και οι δημοτικές εκλογές: Η θέση

Του Παναγιώτη Τσιάλα

Είμαι ο τελευταίος που θα υποστηρίξει ότι η εξουσία ενός αιρετού άρχοντα της τοπικής αυτοδιοίκησης εξαντλείται στην πολιτικά άχαρη αποστολή  του «διατηρείτε την πόλη καθαρή». Ασφαλώς και οι δήμαρχοι συγκεντρώνουν πολύ σημαντικότερες εξουσίες από το καθήκον αποκομιδής των σκουπιδιών. Δεν μπορώ, όμως, να αντιληφθώ για ποιόν λόγο η θέση ενός υποψηφίου δημάρχου για το μνημόνιο πρέπει να λειτουργήσει ως βαρόμετρο για την αξιολόγησή του. Από πότε απέκτησαν οι δήμαρχοι και οι περιφερειάρχες τη δύναμη να «ξαποστέλνουν» χωρίς ακρόαση τους εκπροσώπους της τρόικας, όπως φαντασιώνεται ο «έφηβος» κύριος Αλαβάνος; Εκτός αν πιστεύει κανείς ότι οι επιταγές του μνημονίου μπορούν να ανατραπούν με παρόμοιου τύπου ανέξοδους κουτσαβακισμούς και πομπώδεις μεγαλοστομίες…

Στην πολιτική, αλλά και στη ζωή, είναι πολύ παραγωγικότερο να κρίνουμε τον υποψήφιο για αυτά που καλείται να διεκπεραιώσει και όχι για απόψεις του άσχετες με τα καθήκοντα που θα του ανατεθούν. Ας πάρουμε λοιπόν λίγο χρόνο για να συνοψίσουμε τα βασικά προβλήματα τα τη Αθήνας . Έλλειψη χώρων πρασίνου, άναρχη δόμηση ιδίως στο κέντρο,...

Μια σκιά στη Ναυαρίνου

Του Παναγιώτη Τσιάλα

Ξεγλίστρησε αθόρυβα μέσα από το σκοτάδι, όπως συμβαίνει με όλες τις σκιές. Μας πλησίασε με αξιοπρόσεκτη γρηγοράδα και με φωνή που έτρεμε πιότερο κι από τον βηματισμό του εξομολογήθηκε στα ένοχα: «Ρε σεις παιδιά, την αλήθεια θα σας πω. Τοξικομανής είμαι και χρειάζομαι λεφτά για να πάρω τη δόση μου. Μήπως σας περισσεύουν τίποτε ψιλά; Ό,τι περισσεύει ρε μαγκάκια τίποτα παραπάνω, έτσι από την καρδιά σας».

Κάτι η ειλικρινής εξομολόγηση, που σπανίζει σε ανάλογες περιπτώσεις, κάτι η ανθρωπιά, που αφυπνίζεται ευκολότερα, όταν έχεις αντίκρυ σου έναν εξαρτημένο άνθρωπο, τα χέρια και των δυο μας κύλησαν εύκολα στις ούτως ή άλλως μισοάδειες τσέπες μας, ακριβώς για να βγάλουν και να εγχειρίσουν «ό,τι περίσσευε».

Για τον καθημερινό διαβάτη των Εξαρχείων η πιο πάνω εικόνα είναι σχεδόν ημερησίας διατάξεως, θαρρείς κι έχει γίνει ένα με την καθημερινότητά μας. Κι όμως το ίδιο δίλημμα...

Καθαρά χέρια - Κολλημένο μυαλό

Του Παναγιώτη Τσιάλα

Άλλη μια υπερφίαλη τηλεοπτική εμφάνιση πρόσθεσε στο ενεργητικό του ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Κυριάκος Βελόπουλος, παρουσιαζόμενος αυτή τη φορά και μιλώντας ως υποψήφιος περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας. Εκστόμισε και πάλι διάφορες ακατάληπτες φαιδρότητες του τύπου: «αναγκαστήκαμε να ψηφίσουμε το μνημόνιο, με το οποίο διαφωνούσαμε (;)», «έχουμε στο ΛΑΟΣ πολιτική γραμμή ;;» κλπ.


Αξίζει όμως περισσότερο να σταθούμε στις προτάσεις του κυρίου Βελόπουλου (5:22) για την Κεντρική Μακεδονία:

«Να πάμε λίγο στην ουσία, μιλάμε για την Κεντρική Μακεδονία. Αεροδρόμιο στα Ανατολικά το οποίο δε συνδέεται με μετρό, σε καμία ευρωπαϊκή χώρα δε συμβαίνει αυτό. Αεροδρόμιο στα Ανατολικά, αποκομμένη η Κεντρική Μακεδονία, γιατί υπάρχει η Ημαθία, υπάρχει η Πέλλα, υπάρχει ο νομός Σερρών και το’ χουμε Ανατολικά. Θα μπορούσε να’ ναι μόνο για charter, να κάνουμε ένα δρόμο δυτικά, για να μπορεί να’ ναι κόμβος για όλη τη Μακεδονία. Δεύτερο θέμα, πες τε μου πού υπάρχει μετρό, το οποίο δε συνδέεται με το αεροδρόμιο; Αν μου δείξετε έστω μια πόλη,...

Deal or No Deal ;

Του Παναγιώτη Τσιάλα

Δεν ξέρω αν τα μάθατε, αλλά από σήμερα επιστρέφει στη μικρή μας οθόνη το γνωστό απογευματινό τηλεπαιχνίδι DEAL, το οποίο, πριν από μερικές τηλεοπτικές σεζόν, έκανε τα μηχανάκια της AGB να πάρουν φωτιά. Παρουσιαστής του θα είναι και φέτος ο συμπαθέστατος, κατά τα άλλα, Χρήστος Φερεντίνος.


Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το τηλεοπτικό-timing είναι το ιδανικό για την επανεμφάνιση του τηλεπαιχνιδιού. Το ασφυκτικό στένεμα των οικογενειακών προϋπολογισμών εξυφαίνει τις καταλληλότερες συνθήκες για μεγάλα όνειρα με βαλίτσες που ανοίγουν διάπλατα και σκορπίζουν λεφτά.

Δεν θα κρυφτώ πίσω από το δάχτυλό μου. Αντιπαθούσα και εξακολουθώ να αντιπαθώ σφόδρα το εν λόγω τηλεπαιχνίδι, γιατί...

Είναι η εκκλησία Πολιτεία;

Του Παναγιώτη Τσιάλα

Οφείλω να ομολογήσω ότι η θέση του ΛΑΟΣ για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου με έχει καταπλήξει. Χτες το πρωί ο Θ. Πλεύρης, μέλος της προανακριτικής επιτροπής, δήλωνε στο ΣΚΑΙ (1:02:35) ότι σκάνδαλο Βατοπεδίου δεν υφίσταται για τρεις λόγους:

1^ον Τα ακίνητα που παραχώρησε το Δημόσιο για να αποκτήσει τη λίμνη εκτιμήθηκαν ως ίσης αξίας με αυτήν. Αν έχουν έτσι τα πράγματα τότε ας μου εξηγήσει κάποιος πώς οι καλόγεροι κατάφεραν σε χρόνο dt να βρουν αγοραστές για τα ίδια αυτά ακίνητα με πολλαπλάσιο αντίτιμο; Εάν πάλι η αύξηση της αξίας τους οφείλεται, όπως υποστηρίζει ο κ. Πλεύρης σε μεταγενέστερη της ανταλλαγής αλλαγή της χρήσης τους, τότε γιατί δεν προέβη σ’ αυτήν το Δημόσιο, αξιοποιώντας έτσι στο έπακρο την  περιουσία του;  

2^ον Το Δημόσιο κερδίζει με δικαστική απόφαση τη λίμνη και στη συνέχεια την παραχωρεί με υπουργικές αποφάσεις στη Μονή (βλ. Π. Δούκας) για να την ανακτήσει εν συνεχεία, προσφέροντας απλόχερα...