Αν και αρκετών ημερών το θέμα, δύο άρθρα που δημοσιεύτηκαν στην χθεσινή Καθημερινή μου έδωσαν το έναυσμα να εκθέσω κάποιες σχετικές σκέψεις μου. Έγινε λοιπόν γνωστή, πριν από δύο εβδομάδες περίπου, η πρόθεση της κυβέρνησης να προχωρήσει σε περαίωση. Όσοι συμμετάσχουν σε αυτή, καταβάλλοντας ένα ποσό, θα εξασφαλίσουν μια μορφή ασυλίας όσον αφορά τις τυχόν φορολογικές ατασθαλίες των προηγούμενων ετών. Σκοπός της εν λόγω ρύθμισης είναι προφανώς να συγκεντρωθεί ένα χρηματικό ποσό, όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Τα επιχειρήματα που προβάλλονται προς δικαιολόγηση της νομοθετικής αυτής ρύθμισης είναι αφενός η δύσκολη οικονομική συγκυρία την οποία διανύουμε, αφετέρου η δυσχέρεια είσπραξης των οφειλόμενων στο δημόσιο εξαιτίας του τεράστιου όγκου υποθέσεων που εκκρεμούν στα φορολογικά δικαστήρια.
Δεν θα διαφωνήσω ότι και οι δύο ισχυρισμοί πράγματι έχουν την βάση τους. Αρκούν όμως προκειμένου να δικαιολογήσουν μια ρύθμιση που αδικεί όσους μέχρι σήμερα υπήρξαν νομοταγείς και καθόλα εντάξει με τις υποχρεώσεις τους απέναντι στο κράτος; Γιατί επί της ουσίας αυτό συμβαίνει. Ο νόμος θα ωφελήσει όσους φοροδιέφευγαν και εμμέσως...
