Το τελευταίο μνημόνιο

Του Οδυσσέα Θεοφάνη

Σήμερα ψηφίζεται ένα από τα σημαντικότερα νομοσχέδια των τελευταίων δεκατετίων, κρίσιμο για την πορεία της Ελλάδας και την θέση των Ελλήνων, οικονομικά και πολιτικά. Το λεγόμενο μνημόνιο 2 έρχεται εν μέσω πολλαπλών αποκλίσεων στην κομματική γραμμή με πάνω από 20 βουλευτές κι από τα δύο μεγάλα κόμματα να έχουν δηλώσει ότι δεν θα το ψηφίσουν. Το αν θα αυξηθούν θα μας το δείξει η ψηφοφορία σήμερα. Πρέπει όμως να ψηφιστεί το μνημόνιο 2;

Το κεντρικό ερώτημα για το αν είμαστε υπέρ ή όχι του μνημονίου είναι αν μπορεί αυτό να δώσει διέξοδο στην οικονομική κρίση. Δυστυχώς η μέχρι πρότινος εμπειρία μας έδειξε πως η τρόικα και η Ευρωπαίοι εταίροι μας δεν έδειξαν καμία διάθεση να συγκρουστούν με την ελληνική πολιτική τάξη, η οποία δεν κατάφερε να μειώσει παρά ελάχιστα τις δαπάνες του κράτους, να μην προβεί σε ιδιωτικοποιήσεις και να αυξήσει δραματικά την φορολογία. Κατάφερε δηλαδή αυτή η ελίτ κρατικοδιαίτων πολιτικών, συνδικαλιστών και δημοσιογράφων να διατηρήσει τα προνόμια τα δικά της όπως και...

Τα μη άδικα αλλά ανεπαρκή μέτρα

Του Οδυσσεά Θεοφάνη

Θα είμαστε άμεσοι: η Ελλάδα έπρεπε να έχει αφεθεί στην τύχη της και να ακολουθήσει τον δρόμο της χρεοκοπίας. Οι υπόλοιποι ευρωπαίοι πολίτες δεν έχουν καμία υποχρέωση να διακινδυνεύουν τα χρήματά τους προκείμενου να διασωθεί αυτό το διεφθαρμένο κράτος που συντηρεί διαπλεκόμενους πολιτικούς, κρατικοδίατιους συνδικαλιστές, συντάξεις που εγκλωβίζουν τους νέους στην ανεργία και που παρέχει προνόμια σε διάφορες επαγγελματικές ομάδες(φορτηγατζήδες, συμβολαιογράφους κλπ). Οι ευρωπαίοι πολιτικοί φαίνεται να έχουν τον βρει τον δάσκαλό τους, την ελληνική κοτζαμπάσικη άρχουσα τάξη που αρνείται πεισματικά να προχωρήσει σε αλλαγές που θα σώσουν την χώρα και τους πολίτες της από την χρεοκοπία. Έτσι παρ’ ότι δεν εφαρμόζονται τα μέτρα, οι εταίροι μας συνεχίζουν να δανείζουν την χώρα μας, προκαλώντας την εντύπωση πολλών με την αφέλειά τους(ή την ιδεολογική τους προσκόληση πως μέσα από την κρατική βοήθεια και χωρίς αυταρχικά μέτρα μπορούν να πείσουν την Ελλάδα να λάβει μέτρα).

Το τελευταίο επεισόδιο του ελληνικού φρενοκομείου εκτυλίσσεται τις προηγούμενες ημέρες ανάμεσα στους πολιτικούς αρχηγούς και την τρόικα, με διαμεσολαβητή τον πρωθυπουργό. Τα επίμαχα ζητήματα που έχουν τεθεί στο τραπέζι είναι οι μειώσεις των κατώτατων μισθών και των συντάξεων. Για το πρώτο έχουν γραφεί ενδιαφέροντα άρθρα, που μας δείχνουν πως η εσωτερική υποτίμηση είναι αναπόφευκτη προκειμένου να μειωθεί η ανεργία και να ανακτηθεί η ανταγωνιστικότητα της χώρας. Η φιλελεύθερη απάντηση για την πιο ανώδυνη μείωση των μισθών θα ήταν...

Μεταρρυθμίζοντας την σήψη

Του Οδυσσέα Θεοφάνη

Μία πλάνη στην οποία μπορεί να υποπέσει κάθε καλοπροαίρετος πολίτης και προοδευτικός φοιτητής σχετικά με τον νέο νόμο πλαίσιο για την εκπαίδευση είναι ότι αυτός θα εφαρμοστεί. Μία ακόμα μεγαλύτερη είναι ότι αυτό θα γίνει σωστά. Η μέγιστη είναι να νομίσει πως αυτός ο νόμος είναι ικανός να λύσει τα θεμελιακά προβλήματα του ελληνικού πανεπιστημίου. Ας τα δούμε με την σειρά.

Η λεγόμενη πανεπιστημιακή κοινότητα, όπως αυτή εκφράζεται μέσω των οργάνων της, έχει φανερώσει τις προθέσεις της: να εμποδίσει την εφαρμογή του νέου νόμου με κάθε κόστος. Προβάλλοντας τα γνωστά χιλιοειπωμένα, αλλά ελάχιστα ανταποκρινόμενα στην πραγματικότητα, επιχειρήματα-συνθήματα περί διάλυσης, παράδοσης του δημόσιου πανεπιστημίου στη βορά των αγορών, και λοιπά φαιδρά, συμβάλλει στην...

Νεοελληνική Φαυλοκρατία

Του Οδυσσέα Θεοφάνη

“Με την πολιτική αυτή γίνεται ανάγλυφη η φύση του φαυλοκράτη: Δεν μπορεί να αναλάβει ευθύνες, να κινηθεί σταθερά προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Αυτό που έχει μάθει είναι να αρμέγει την εθνική αγελάδα, να καμαρώνει για αξιώματα και να διεκπεραιώνει ρουσφέτια. Είναι τόσο ανόητος, που νομίζει ότι μπορεί να διαχειριστεί μια ολόκληρη εκστρατεία [στη Μικρά Ασία] με αναβολές και ψέματα, με κομματικούς σκυλοκαβγάδες και τέλος με το μεγαλύτερο έγκλημα από όλα, το ξερίζωμα του μικρασιατικού Ελληνισμού, προκειμένου να διατηρηθεί στην εξουσία λίγους μήνες ακόμα”

Το παραπάνω απόσπασμα βρίσκεται στο βιβλίο του Ευάγγελου Κοροβίνη, το οποίο αποτυπώνει γλαφυρά την κυριαρχία της πολιτικής φαυλοκρατίας κατά το μεγαλύτερο διάστημα ύπαρξης του Ελληνικού κράτους. Στο φαυλοκρατούμενο σύστημα, το κράτος γίνεται μηχανισμός βολέματος των ημετέρων εις βάρος όλης της υπόλοιπης κοινωνίας, μέσο απόκτησης προνομίων της πολιτικής τάξης, των επιχειρηματιών και εκδοτών-καναλαρχών φίλων της, μηχανισμός εξόντωσης κάθε παραγωγικής και εξωστρεφούς πολιτικής. Το εκάστοτε κόμμα αυξάνει τις κρατικές δαπάνες, στηρίζοντας συχνά αυτές του τις επιλογές ιδεολογικά, πρακτική που εφήρμοσε σε μεγάλο βαθμό το ανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ, χρησιμοποιώντας ως προκάλυμμα την αριστερή ρητορική για να δικαιολογήσει την ευρεία αναξιοκρατία, την διαφθορά και για να διατηρηθεί στην εξουσία λεηλατώντας τους εθνικούς πόρους.

Ότι τα ίδια έπραξε η Νέα Δημοκρατία του Κώστα Καραμανλή είναι προφανές. Αν και γνώριζαν τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας,...

Ο πολιτικός και ο διανοούμενος

Του Οδυσσέα Θεοφάνη

"Στην πραγματικότητα, αν ο πολιτικός φιλόσοφος βρίσκει ότι οι απόψεις του είναι πολύ δημοφιλείς, τότε έχει και τους περισσότερους λόγους να υποψιάζεται ότι απέτυχε στο καθήκον του. Την αξία του οφείλει να την αποδείξει επιμένοντας σε στοχασμούς τους οποίους η πλειοψηφία δεν επιθυμεί να λάβει υπόψη της και υπερασπιζόμενος αρχές που οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν άβολες και δυσάρεστες".

Σύμφωνα με την παραπάνω θέση του Φρίντριχ Χάγιεκ, θα νόμιζε κανείς πως ο Στέφανος Μάνος ανήκει στην κατηγορία των διανοούμενων, διατυπώνοντας μονίμως και επιμόνως απόψεις που έρχονται σε αντίθεση με την συμβατική αντίληψη της ελληνικής κοινής γνώμης. Προειδοποιούσε χρόνια πριν το ξέσπασμα της κρίσης για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, ζητώντας συνεχώς αλλαγή πλεύσης ώστε να αναπτυχθεί η οικονομία και κατ’ επέκταση η ευημερία των πολιτών, να αποφευχθεί η χρεωκοπία και να πάψουν να αναλαμβάνουν οι αδύναμοι το οικονομικό βάρος της συντήρησης των προνομιών διάφορων ομάδων, όπως των ΔΕΚΑτζήδων, των κλειστών επαγγελμάτων και των κρατικοδίαιτων επιχειρήσεων. Ο Στέφανος Μάνος είναι πολιτικός κι έτσι η αντίθεσή του στο status quo είναι δύο φορές πιο θαρραλέα, Όταν ήταν υπουργός οικονομίας, εφάρμοσε έναν πρόγραμμα φιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής που έθεσε τις βάσεις για την μετέπειτα ανάπτυξη, αντιμετωπίζοντας τις τραγελαφικές αντιδράσεις συνδικαλιστών, λαϊκιστών πολιτικών και δημοσιογράφων που τους έτρεφε ο κρατικός κορβανάς. Απέφυγε να αποβάλλει την ευθύνη της ελληνικής κοινωνίας, αναζητώντας όπως πράττουν άλλοι, εχθρούς στις αγορές, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στους... Μασόνους

Τελικά, οι φαυλοκράτες πολιτικοί μας προτίμησαν να κλείσουν τα αυτιά τους και να συνεχίσουν αμέριμνοι το μονοπάτι που μας οδήγησε στην κατάρρευση. Η ελληνική κοινωνία, ευρισκόμενη σε αρκετά μεγάλο βαθμό σε άρνηση ως προς...

Κρατικοδίαιτη Δημοκρατία

Του Οδυσσέα Θεοφάνη

Κάθε επιχειρηματίας γνωρίζει πως ο καλύτερος τρόπος για να εξοντώσει οικονομικά τον αντίπαλό του είναι να λάβει κρατικές επιδοτήσεις και προνόμια, ώστε να αποκτήσει το προβάδισμα στην αγορά, προσφέροντας αντίστοιχες ή χειρότερες υπηρεσίες σε πολύ χαμηλότερες τιμές, με αποτέλεσμα να προτιμάται από τους καταναλωτές. Το ευτυχέστερο θα ήταν δε είτε να του παραχωρηθεί το μονοπώλιο σε έναν τομέα της αγοράς είτε τα κρατικά δωράκια να είναι τόσο μεγάλα ώστε οι ανταγωνιστές μην έχουν καμία δυνατότητα να τον πλήξουν.

Τα ίδια ισχύουν περίπου στην πολιτική αγορά. Τα κυρίαρχα κόμματα απολαμβάνουν προνομιακής μεταχείρισης, ώστε να διατηρήσουν την θέση τους στο πολιτικό σύστημα αποκλείοντας ολοσχερώς τους απ’ έξω. Τα ελληνικά κόμματα, όπως είναι αναμενόμενο, προβαίνουν σε αυτή την πρακτική κατά κόρον, λαμβάνοντας περίπου 50 εκ. Ευρώ το χρόνο συνολικά (το 2009, έτος διπλών εκλογών έλαβαν 69), οφείλοντας παράλληλα τεράστια ποσά στις τράπεζες παρέχοντας ως εγγύηση την κρατική χρηματοδότηση που ΘΑ λάβουν στο μέλλον. Το ΠΑΣΟΚ χρωστάει μόλις(sic) 115 εκ. ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ 6 εκ!

Καθόλου παραδόξως μάλιστα η διατήρηση του ύψους των συγκεκριμένων δαπανών είναι ένα από τα θέματα, στο οποίο...

Νεφρά στο σφυρί!

Του Οδυσσέα Θεοφάνη

Απ’ ότι διαβάζουμε στο σημερινό Βήμα, στην Αγγλία έχει προκληθεί σάλος από τις προτάσεις κάποιων γιατρών που ζητούν την νομιμοποίηση του εμπορίου ανθρωπίνων οργάνων, συγκεκριμένα των νεφρών. Η συζήτηση έχει προκαλέσει, όπως ήταν αναμενόμενο αντιδράσεις, οι οποίες όμως δεν νομίζω ότι είναι αρκετές για να δικαιολογήσουν το τωρινό καθεστώς.

Όπως ξέρουμε όλοι, κάθε άνθρωπος γεννιέται με δύο νεφρά, χρειάζεται όμως το ένα για να ζήσει. Έτσι, κάποιοι (λίγοι) από εμάς, προτιμούν να δωρίσουν το ένα από τα δύο σε κάποιον γνωστό τους, ή σπάνια, σε άγνωστο, ως ένδειξη αγάπης και αλτρουισμού. Δυστυχώς όμως η προσφορά οργάνων δεν αρκεί για να καλύψει την ζήτηση, καθώς δεν υπάρχουν τα κίνητρα ώστε να δωρήσει κάποιος το νεφρό του, με αποτέλεσμα χιλιάδες ασθενείς να περιμένουν χρόνια προκειμένου να θεραπευθούν, αν βέβαια προλάβουν. Λύση σε αυτό το πρόβλημα, δίνει η νομιμοποίηση του εμπορίου τους.

Το πρώτο βασικό επιχείρημα υπέρ της νομιμοποίησης, είναι ότι αγοραπωλησία συμβαίνει ήδη, απλά λαθραία. Αποτέλεσμα αυτού, είναι...

Κλειστόν, μέχρι νεωτέρας

Του Οδυσσέα Θεοφάνη

Στις γιορτές με είχε πιάσει μια μελαγχολία, ένιωθα πως μέρα με την μέρα η χώρα μας παραδίνεται στον παγκόσμιο καζινοκαπιταλισμό και στο αδερφάκι του τον ιμπεριαλισμό, του ΔΝΤ και της νεοφιλελεύθερης Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ευτυχώς όμως, με την επιστροφή στην καθημερινότητα, διαπίστωσα πως η πραγματικότητα είναι διαφορετική, χάρη τους εργαζόμενους και τις διοικήσεις των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς που με την αγωνιστική τους δράση στέκονται ηρωικά κόντρα στα σχέδια της κυβέρνησης.

Αν και κανονικά είμαι επιφυλακτικός προς τις διεκδικήσεις εκείνων που αναγκάζουν τους υπόλοιπους να βάζουν το χέρι στη τσέπη προς όφελος δικό τους, στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτό δεν συμβαίνει.

Γνωρίζω πολύ καλά πως ως ευσυνείδητοι πολίτες και αγωνιστές, δεν ενδιαφέρονται για το δικό τους καλό, αλλά για το δικό μας και για τις υπηρεσίες μαζικής μεταφοράς που πρέπει να παραμείνουν στα χέρια του πλέον αποτελεσματικού παρόχου, του κράτους. Αυτό γιατί αποτελούν δημόσιο αγαθό και όχι εμπόρευμα. Επομένως δεν επιτρέπεται κανείς να προσφέρει υπηρεσίες που αφορούν μαζικές μετακινήσεις, καθώς το κράτος υποχρεούται να μας παρέχει δωρεάν τις μεταφορές, είναι άλλωστε ένα δικαίωμα με το οποίο γεννιόμαστε.

Δεν αμφισβητώ τις προθέσεις τους, αλίμονο αν το έκανα. Για να με πείσουν όμως ολοκληρωτικά θα πρέπει έμπρακτα να...

Όχι, όχι, όχι!

Του Οδυσσέα Θεοφάνη

Ένας νέος γύρος καταλήψεων έχει ξεκινήσει στη χώρα από τις γνωστές αντιδραστικές δυνάμεις που με φασίζουσες πρακτικές διατρανώνουν την αντίθεσή τους στο σχέδιο διαβούλευσης της Άννας Διαμαντοπούλου και στο μνημόνιο.

Σίγουρα όμως κάποιο καλό λόγο θα έχουν να αντιδρούν στα σχέδια του υπουργείου και σκέφτομαι ας ρίξω μια ματιά στο πρόγραμμα του ΣΥΝ για να πάρω μια ιδέα. Και τι βλέπω;

Ότι ο ΣΥΝ έχει προτείνει κάτι σαν προπαρασκευαστικό έτος γενικής κατεύθυνσης, μέσα στα πανεπιστήμια, ύστερα από το οποίο θα δίνονται πανελλαδικής εξετάσεις. Ω θεοί! Μα νόμιζα πως η πρόσβαση στο πανεπιστήμιο θα ήταν ελεύθερη. Δεν μπορεί να ζητά τα ίδια πράγματα με το ανάλγητο- νεοφιλελεύθερο ΠΑΣΟΚ!

Δηλαδή θα διαβάζουμε μαθήματα άσχετα με το αντικείμενό μας για ένα χρόνο, ο οποίος θα προσμετράται στο πτυχίο και ύστερα τα νομικά. Άρα τρία χρόνια σπουδών; Όσο και τα ΚΕΣ; Αυτό είναι υποβάθμιση του πτυχίου μας! Τσ τσ τσ...

Πάω παρακάτω, μου έρχεται κι άλλο σοκ! Μακροχρόνιος αναπτυξιακός/ακαδημαϊκός προγραμματισμός των ΑΕΙ μέσα από την εγγραφή των απαραίτητων πόρων στον προϋπολογισμό του κράτους. Αλί και τρισαλί, αυτό μου θυμίζει τα τετραετή πλάνα της Γιαννάκου. Και τελικά επιβεβαιώνομαι Αυτός ο προγραμματισμός θα είναι κάθε τέσσερα χρόνια. Καταρρέω..

Προχωρώντας διαβάζω ότι θα πρέπει να κατοχυρώνεται η αυτοτέλεια και η διαφάνεια στα πανεπιστήμια, αλλά εγώ ξέρω ότι...

Ορθολογικοί ή ανορθολογικοί ψηφοφόροι;

Του Οδυσσέα Θεοφάνη

Μεγάλος πρωταγωνιστής των εκλογών είναι η αυξημένη αποχή από τις κάλπες και οι αναλύσεις πάνω στα αίτια, τα μηνύματα και τις συνέπειες γύρω από αυτό το φαινόμενο είναι ήδη πάρα πολλές.

Καμία, από αυτές που έχω διαβάσει τουλάχιστον, δεν αναδεικνύει το σημαντικότερο, ότι δηλαδή η αποχή από τις εκλογές είναι μια ορθολογική επιλογή των πολιτών, καθώς το να ψηφίσει κανείς απαιτεί χρόνο αλλά παράλληλα η ψήφος του επηρεάζει κατά ένα ελάχιστο ποσοστό το αποτέλεσμα, μια συμπεριφορά ανορθολογική τελικά.

Στην Αθήνα για παράδειγμα, η κάθε ψήφος, εφ’ όσον ψήφιζαν όλοι οι δημότες θα επηρέαζε το αποτέλεσμα κατά περίπου 0,000002, ένα ποσοστό που σίγουρα δεν εκλέγει δήμαρχο. Επομένως γιατί μπαίνουμε στο κόπο να ψηφίσουμε; Τόσο ανορθολογικοί είμαστε τελικά;

Υπάρχει η άποψη που λέει ότι πολλοί άνθρωποι αντλούν ευχαρίστηση με το να συμμετέχουν σε συλλογικές διαδικασίες ακόμα κι αν δεν έχουν...

Νέοι διαδηλωτές- Γερασμένες διαδηλώσεις

Του Οδυσσέα Θεοφάνη

Στο χορό των διαδηλώσεων, απεργιών και καταλήψεων στη Γαλλία μπήκαν πρόσφατα οι μαθητές των λυκείων, ενώνοντας τις φωνές τους με αυτές των εργαζομένων, αντιδρώντας στα σχέδια της κυβέρνησης Σαρκοζί για αύξηση κατά δύο χρόνια των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης. Αντί να μας φαίνεται κάπως παράδοξο αυτό το φαινόμενο, δηλαδή 15χρονα να κλείνουν τα σχολεία για το ασφαλιστικό, στην Ελλάδα το θεωρούμε ελπιδοφόρο σημάδι κοινωνικής αντίδρασης απέναντι στον κυριαρχούντα παγκοσμίως νεοφιλελευθερισμό.

Θα αναρωτηθεί βέβαια κανείς, πως γίνεται να μιλάμε για (νεο)φιλελευθερισμό σε Ελλάδα και Γαλλία, χώρες υπό την κυριαρχία του κρατισμού, καταλαμβάνοντας την 64η και 73η θέση, αντίστοιχα, παγκοσμίως στην οικονομική ελευθερία, εμποδίζοντας αρκετά συχνά τις συναλλαγές, στρεβλώνοντας κίνητρα και την οικονομική αποτελεσματικότητα. Μα ακριβώς αυτό το φαινόμενο, χώρες δηλαδή με καπιταλισμό που δεν βασίζεται σε ισχυρούς θεσμούς καταπολέμησης φαινομένων διαφθοράς και ανάδειξης της αξιοκρατίας, συνδυαζόμενο με πατερναλιστικό παρεμβατικό κράτος τεραστίων διαστάσεων, οδηγεί στη κυριαρχία left- leaning απόψεων, όπως συμβαίνει σε Ελλάδα και Γαλλία. Οι πολίτες διαπιστώνουν ότι...

Θύματα νοθευμένης υποκρισίας

Του Οδυσσέα Θεοφάνη
 

Ο επόμενος μήνας στην Αμερική, είναι μήνας εκλογών και δημοψηφισμάτων Πέρα από τις εκλογές για τη Γερουσία, κρίσιμες για την συνέχεια των μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης Ομπάμα, οι πολίτες της ηλιόλουστης Καλιφόρνιας καλούνται να ψηφίσουν υπέρ ή κατά της νομιμοποίησης της καλλιέργειας, κατοχής και κατανάλωσης για προσωπική χρήση της μαριχουάνας. Και ως γνωστόν, οι πολιτικές αλλαγές που ξεκινάνε από την Καλιφόρνια, εδραιώνονται σταδιακά παντού.

Στο ζήτημα της αποποινικοποίησης των ναρκωτικών, παρά τα θετικά αποτελέσματα της ανεκτικής πολιτικής σε Ολλανδία και Πορτογαλία, μικρή πρόοδος έχει σημειωθεί στα περισσότερα κράτη της Ευρώπης. Αυτό κατά τη γνώμη μου οφείλεται σε δύο βασικούς παράγοντες, ο πρώτος αφορά τη συμπεριφορά των χρηστών και ο δεύτερος με το πως αντιμετωπίζονται από την κοινωνία και το κράτος.

Ο πρώτος λόγος, λοιπόν, αφορά στην εύκολη προσβασιμότητα στις απαγορευμένες ουσίες, ειδικά στις μαλακές. Παρ' ότι απαγορευμένο, ας μη γελιόμαστε, είναι πολύ εύκολο για κάποιον να προμηθευτεί μαύρο μέσω γνωστών μη διατρέχοντας κανέναν κίνδυνο να τον “τσιμπήσει” η αστυνομία, αρκεί να...

Επιτέλους!

Του Οδυσσέα Θεοφάνη

Αγαπητέ αναγνώστη, αρχίζω να πιστεύω πως τελικά ίσως ζούμε μια επανάσταση του αυτονόητου, έστω και αποσπασματική. Ή μάλλον, και μόνο η προσπάθεια δείχνει ότι κάνουμε βήματα προς το να γίνουμε μια πολιτισμένη χώρα.

Η είδηση που με γέμισε χαρά είναι ότι το Υπουργείο Παιδείας, σύμφωνα με δηλώσεις της υφυπουργού Έυης Χριστοφιλοπούλου, θα λάβει μέτρα ώστε οι ώρες που χάνονται εξαιτίας των καταλήψεων( ελπίζω αυτό να ισχύσει αντίστοιχα και σε άλλες περιπτώσεις) να αναπληρώνονται. Ναι! Καλά διάβασες, αναγνώστη, θα αναπληρώνονται!

Αυτό είναι προφανώς ένα μέτρο που έχει ως σκοπό να παρεμποδίσει τους μαθητές να προβαίνουν σε καταλήψεις καθώς θα τους στερήσει τη χαλάρωση του Σαββάτου ή τον χαβαλέ της 5ημερης. Κάποιοι σίγουρα θα ξελαρυγγιαστούν λέγοντας ότι αυτό εντατικοποιεί τους ρυθμούς εκμάθησης, εκβιάζει τους φοιτητές ώστε να είναι πειθήνιοι σαν αρνάκια και ότι θα τους παρεμποδίζει από το να ασκούν το "δικαίωμα"( εις βάρος πάντα των μαθητών που θέλουν να πηγαίνουν στο σχολείο) στη κατάληψη.

Κούφια λόγια βέβαια, απλά θεσπίζεται το αυτονόητο. Δεν πρέπει να χάνεται ούτε μια ώρα από το σχολείο για οποιοδήποτε λόγο, καθώς αυτό είναι ένα από τα πρώτα βήματα προς την απαξίωσή του και ούτε φταίνε σε τίποτα οι γονείς να πληρώνουν φροντιστήρια επειδή η λειτουργία του δημόσιου σχολείου είναι έκρυθμη. Αντίστοιχα, οι καθηγητές θα έρθουν αντιμέτωποι με τις ευθύνες τους και δεν θα επιτρέπουν τις καταλήψεις έτσι εύκολα, καθώς θα χάνουν από τον ελεύθερο χρόνο τους.

Όποιο σχολείο θέλει κατάληψη θα πληρώνει το κόστος της επιλογής της. Μακάρι όντως να εφαρμοστεί το μέτρο, όπως να θεσμοθετηθούν κι άλλα που να στοχεύουν στον ίδιο στόχο, και να μη μείνει απλώς στα λόγια.

Κατάλαβες;

Του Οδυσσέα Θεοφάνη

Στην τελευταία της ανακοίνωση-προσταγή, η ΑΔΕΔΥ καλεί τους δημοσίους υπαλλήλους να συμμετάσχουν σε πανελλαδική απεργία την ερχόμενη Πέμπτη, αντιδρώντας στα αντιλαϊκά νεοφιλελεύθερα μέτρα της κυβέρνησης που θα τους γυρίσουν πίσω στο '70. Τα αιτήματα της ηγεσίας του συνδικαλιστικού οργάνου καθ' όλα εύλογα: "Δεν θα δεχτούμε ενιαίο μισθολόγιο μέχρι να επαναφερθεί ο 13ος και ο 14ος μισθός". Δεν φαντάζομαι να μην αντιλαμβάνεσθε, αγαπητοί αναγνώστες, τον συσχετισμό μεταξύ των δύο, είναι προφανής!

Η μισθολογική αδικία που κυριαρχεί στο δημόσιο είναι ένα προνόμιο εις βάρος των λιγότερο προνομιούχων υπαλλήλων του κράτους, έτσι και οι υψηλοί μισθοί του δημοσίου( συν το μπόνους της μονιμότητας) είναι ένα προνόμιο εις βάρος των ιδιωτικών υπαλλήλων και της κοινωνίας γενικότερα. Δεν μπορεί να πέσει δύο φορές διαδοχικά η θέση του υψηλόμισθου δημ. υπ., η ιεραρχική αναξιοκρατία είναι διατηρητέα πάση θυσία. Τα προνόμια αυτά έχουν αποκτηθεί με αγώνες δεκαετιών και τώρα θέλει η κυβέρνηση μαζί με το άθλιο ΔΝΤ να τα πάρει πίσω εξισώνοντας τη θέση των δημοσίων υπαλλήλων. Ε, όχι! Αυτό παραπάει.

Τώρα καταλαβαίνεις, φίλε, αναγνώστη, τον προφανή συσχετισμό.