Το μήνυμα της κάλπης

Του Ιάσονα Καρανίκα

Το βασικό μήνυμα των εκλογών της 6ης Μαΐου είναι ότι ο ελληνικός λαός είναι δυσαρεστημένος με την λιτότητα. Εδώ και δύο χρόνια βλέπει το εισόδημά του να μειώνεται και για τον λόγο αυτό αποφάσισε να τιμωρήσει σκληρά τα τρία κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ) που κυβέρνησαν σύμφωνα με το Μνημόνιο.

Το δεύτερο μήνυμα των εκλογών είναι ότι ο λαός είναι δυσαρεστημένος με τον παλαιοκομματισμό. Αυτός είναι ένας πρόσθετος λόγος για τον οποίο τα ποσοστά των δύο μεγάλων κομμάτων είναι τόσο μειωμένα σ’ αυτές τις εκλογές. Άλλωστε και στις προηγούμενες εκλογές ο δικομματισμός έχανε ήδη τη δύναμή του. Η οικονομική κρίση ήταν η χαριστική βολή.

Αυτά όμως λίγο πολύ ήταν γνωστά από καιρό. Αυτό που φάνηκε στις 6 Μαΐου ήταν ότι η δυσαρέσκεια τόσο από την ύφεση όσο και από τον παλαιοκομματισμό (διαφθορά, ανικανότητα, έλλειψη οράματος, ξύλινος λόγος κλπ) κατευθύνθηκε μαζικά προς την άκρα Δεξιά και την Αριστερά. Αντί δηλαδή να δημιουργηθεί ένας κεντρώος πόλος ανανέωσης του πολιτικού συστήματος, επικράτησαν οι φωνές που ζητούν ουσιαστικά ένα νέο πολίτευμα ή έστω ένα νέο οικονομικό ή κοινωνικό σύστημα. Το αποτέλεσμα των εκλογών σηματοδοτεί την παταγώδη αποτυχία του Κέντρου να αναδείξει ανθρώπους και πολιτικούς φορείς που να εξυγιάνουν την πολιτική ζωή της χώρας και να πείσουν τον πολίτη με μετριοπάθεια. Κόμματα με αυτή την αποστολή απέτυχαν να περάσουν το μήνυμά τους.

Αναλύοντας λοιπόν το αποτέλεσμα των εκλογών θα πρέπει να αποφύγουμε ένα λάθος που κάνουν πολλοί. Είναι λάθος να θεωρήσουμε, όπως τείνουν να πιστέψουν στο εξωτερικό, ότι όσοι δεν ψήφισαν ΠΑΣΟΚ ή Νέα Δημοκρατία επιθυμούν την καταγγελία της δανειακής σύμβασης και την μη εφαρμογή των μέτρων για τον εκσυγχρονισμό της χώρας που προβλέπει το Μνημόνιο. Όλοι βλέπουμε γύρω μας ότι οι περισσότεροι σώφρονες άνθρωποι μιλούν με τα χειρότερα λόγια για τα δύο μεγάλα κόμματα ανεξάρτητα από την γνώμη τους για το Μνημόνιο. Μεγάλο μέρος της κριτικής που δέχονται τα δύο μεγάλα κόμματα είναι από την αντίθετη πλευρά. Από ανθρώπους που τα κατηγορούν ότι δεν μπόρεσαν να συγκρουστούν με τον εαυτό τους και να εφαρμόσουν διαρθρωτικές αλλαγές και έτσι αρκέστηκαν στην δημοσιονομική αυστηρότητα, που όμως δεν δίνει διέξοδο. Με άλλα λόγια ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δεν πείθουν κανέναν, ούτε τους «μνημονιακούς» ούτε τους αντιμνημονιακούς, γιατί δεν αποτελούνται από ηγέτες αλλά από άβουλους πολιτικάντες.

Κατά συνέπεια η κυρία Μέρκελ έχει επιλέξει λάθος σύμμαχο στην Ελλάδα. Οι μισοί κατακρίνουν τα δύο κόμματα για την λιτότητα και οι άλλοι μισοί για τους λόγους για τους οποίους και οι ξένοι δεν είναι ευχαριστημένοι μαζί τους και τελικά κανείς σχεδόν δεν τους ψηφίζει, παρά μόνο από φόβο. Ήρθε η ώρα να αντιληφθούν στο εξωτερικό ότι ο ελληνικός λαός δεν μπορεί να δεχθεί και λιτότητα και ανικανότητα και διαφθορά μαζί. Ήρθε η ώρα να αντιληφθούν ότι το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ δεν είναι στην πραγματικότητα σύμμαχοι της ΕΕ αλλά αντίθετα αποτελούν τον χειρότερο συκοφάντη της με τις πράξεις τους και τις παραλείψεις τους. Η ταύτιση της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας με την παλαιοκομματική σαπίλα της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ είναι εγκληματική. 

ΕΚΔΗΛΩΣΗ 11η: "Το διακύβευμα των εκλογών της 6ης Μαΐου: Στρατηγικά διλήμματα και προοπτικές"

Ο Φοιτητικός Όμιλος Πολιτικού Προβληματισμού επανέρχεται μετά από αρκετό καιρό με μία εκδήλωση εστιασμένη στην - κρισιμότερη κατά πολλούς μεταπολιτευτική- εκλογική αναμέτρηση της 6ης Μαΐου.

Μεταξύ των κυρίαρχων παραμέτρων της συζήτησης αναμένεται να αναδειχθούν η ιστορική διάσταση και σημασία των εκλογών, τα κυρίαρχα διλήμματα τους, καθώς και η επομένη της 6ης Μαΐου, τόσο σε επίπεδο κοινοβουλευτικών συσχετισμών και κυβερνητικής βιωσιμότητας, όσο και σε επίπεδο ακολουθητέων κεντρικών επιλογών.

 
Ομιλητές:

-Θανάσης Διαμαντόπουλος, Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης Τμήματος Δ.Ε.Σ. Παντείου Πανεπιστημίου

-Μάνος Ματσαγγάνης, Επ. Καθηγητής Ευρωπαϊκών Κοινωνικών Πολιτικών και Πολιτικών Απασχόλησης Τμήματος Δ.Ε.Ο.Σ. Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

-Φίλιππος Σπυρόπουλος, Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Τμήματος Νομικής Πανεπιστημίου Αθηνών

Θα ακολουθήσει διάλογος με το ακροατήριο.


Τη συζήτηση, εκ μέρους του ΦΟΠΠ, θα συντονίσει ο Μάκης Μυλωνάς.

Πέμπτη 3 Μαΐου - Ώρα 13.00 μ.μ. - Αίθουσα 2 του Νέου Κτηρίου της Νομικής (οδός Σόλωνος και Σίνα)

Το τελευταίο μνημόνιο

Του Οδυσσέα Θεοφάνη

Σήμερα ψηφίζεται ένα από τα σημαντικότερα νομοσχέδια των τελευταίων δεκατετίων, κρίσιμο για την πορεία της Ελλάδας και την θέση των Ελλήνων, οικονομικά και πολιτικά. Το λεγόμενο μνημόνιο 2 έρχεται εν μέσω πολλαπλών αποκλίσεων στην κομματική γραμμή με πάνω από 20 βουλευτές κι από τα δύο μεγάλα κόμματα να έχουν δηλώσει ότι δεν θα το ψηφίσουν. Το αν θα αυξηθούν θα μας το δείξει η ψηφοφορία σήμερα. Πρέπει όμως να ψηφιστεί το μνημόνιο 2;

Το κεντρικό ερώτημα για το αν είμαστε υπέρ ή όχι του μνημονίου είναι αν μπορεί αυτό να δώσει διέξοδο στην οικονομική κρίση. Δυστυχώς η μέχρι πρότινος εμπειρία μας έδειξε πως η τρόικα και η Ευρωπαίοι εταίροι μας δεν έδειξαν καμία διάθεση να συγκρουστούν με την ελληνική πολιτική τάξη, η οποία δεν κατάφερε να μειώσει παρά ελάχιστα τις δαπάνες του κράτους, να μην προβεί σε ιδιωτικοποιήσεις και να αυξήσει δραματικά την φορολογία. Κατάφερε δηλαδή αυτή η ελίτ κρατικοδιαίτων πολιτικών, συνδικαλιστών και δημοσιογράφων να διατηρήσει τα προνόμια τα δικά της όπως και...

Τα μη άδικα αλλά ανεπαρκή μέτρα

Του Οδυσσεά Θεοφάνη

Θα είμαστε άμεσοι: η Ελλάδα έπρεπε να έχει αφεθεί στην τύχη της και να ακολουθήσει τον δρόμο της χρεοκοπίας. Οι υπόλοιποι ευρωπαίοι πολίτες δεν έχουν καμία υποχρέωση να διακινδυνεύουν τα χρήματά τους προκείμενου να διασωθεί αυτό το διεφθαρμένο κράτος που συντηρεί διαπλεκόμενους πολιτικούς, κρατικοδίατιους συνδικαλιστές, συντάξεις που εγκλωβίζουν τους νέους στην ανεργία και που παρέχει προνόμια σε διάφορες επαγγελματικές ομάδες(φορτηγατζήδες, συμβολαιογράφους κλπ). Οι ευρωπαίοι πολιτικοί φαίνεται να έχουν τον βρει τον δάσκαλό τους, την ελληνική κοτζαμπάσικη άρχουσα τάξη που αρνείται πεισματικά να προχωρήσει σε αλλαγές που θα σώσουν την χώρα και τους πολίτες της από την χρεοκοπία. Έτσι παρ’ ότι δεν εφαρμόζονται τα μέτρα, οι εταίροι μας συνεχίζουν να δανείζουν την χώρα μας, προκαλώντας την εντύπωση πολλών με την αφέλειά τους(ή την ιδεολογική τους προσκόληση πως μέσα από την κρατική βοήθεια και χωρίς αυταρχικά μέτρα μπορούν να πείσουν την Ελλάδα να λάβει μέτρα).

Το τελευταίο επεισόδιο του ελληνικού φρενοκομείου εκτυλίσσεται τις προηγούμενες ημέρες ανάμεσα στους πολιτικούς αρχηγούς και την τρόικα, με διαμεσολαβητή τον πρωθυπουργό. Τα επίμαχα ζητήματα που έχουν τεθεί στο τραπέζι είναι οι μειώσεις των κατώτατων μισθών και των συντάξεων. Για το πρώτο έχουν γραφεί ενδιαφέροντα άρθρα, που μας δείχνουν πως η εσωτερική υποτίμηση είναι αναπόφευκτη προκειμένου να μειωθεί η ανεργία και να ανακτηθεί η ανταγωνιστικότητα της χώρας. Η φιλελεύθερη απάντηση για την πιο ανώδυνη μείωση των μισθών θα ήταν...

Οικονομική Κρίση, άλλο ένα Πολτικό Καπρίτσιο

Του Ερρίκου Μελισσινού

Όλο και περισσότεροι σήμερα προσπαθούν να δώσουν μία ερμηνεία, μία εξήγηση στην οικονομική κρίση. Σε αυτό το άρθρο, χωρις να ειμαι εξειδικευμενος οικονομολογος αλλά απλός φοιτητής νομικής, θα κάνω και εγώ ακριβώς το ίδιο, θα δώσω άλλη μία εξήγηση. Αυτό που θα προσπαθήσω να προσθέσω είναι η απάντηση στο ερώτημα πώς γίνεται να πλήττονται όλες οι πλευρές ταυτόχρονα με αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα. Πώς γίνεται, δηλαδή, να πλήττονται οι φορολογούμενοι, οι δανειστές του κράτους, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, οι επιχειρηματίες, οι ιδιοκτήτες ακινήτων, οι τράπεζες, οι δανειολήπτες και πολλές άλλες κατηγορίες όλοι ταυτόχρονα και σε τοσο σημαντικό βαθμό; Η κατανόηση της απάντησης μπορεί να μας βοηθήσει να υπερβούμε την κρίση και να αποφύγουμε παρόμοια λάθη στο μέλλον.

Μία πρώτη απάντηση για το πώς έχουν πληγεί όλες οι κοινωνικές ομάδες είναι, ακόμη και αν φαίνεται αυτό αντιδιαισθητικό, ότι σε μία οικονομική κρίση γενικά χάνουν ΌΛΕΣ οι ομάδες ή οι τάξεις της κοινωνίας. Το προϊόν της οικονομίας μειώνεται και η κοινωνία συνολικά επιμερίζεται τη χασούρα (άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο). Πράγματι και στις ΗΠΑ τελικά όλοι φαίνεται να έχασαν από την κρίση. Πρώτοι, όμως, επλήγησαν...

ΕΚΔΗΛΩΣΗ 10η: "Στόχοι και προκλήσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση"

Συλλογική αμνησία;

Του Ηλία Τριανταφυλλάκη

"History is a people's memory, and without

memory, man is demoted to the lower animals."

Malcolm X

Ο ΛΑ.Ο.Σ., το κόμμα της κοινοβουλευτικής ακροδεξιάς εκπροσώπησης, ανέλαβε κυβερνητικά καθήκοντα. Η καινοφανής αυτή -για τα δεδομένα της Μεταπολίτευσης- εξέλιξη έτυχε μικρής αντίδρασης αν όχι σιωπής στον εγχώριο δημόσιο βίο, αντίθετα με τον ευρωπαϊκό τύπο[1]. Πώς φθάσαμε όμως ως εδώ; Πάσχουμε από συλλογική αμνησία ή βρισκόμαστε σε κατάσταση μετατραυματικού σοκ αδυνατώντας να ενεργοποιήσουμε το πολιτικό ένστικτο του αναστοχασμού περί το πρόσφατο παρελθόν;

Η συμπερίληψη του ΛΑ.Ο.Σ. στην "μεταβατική κυβέρνηση" ή"κυβέρνηση ανάγκης" (όροι κατά πολύ προτιμότεροι από τους αντίστοιχους "εθνικής ενότητας, σωτηρίας" κτλ ωσάν να διακυβεύεται το έθνος) συνιστά μια προσβολή ακόμη και για όσους ψύχραιμα αντιλαμβάνονται τις έκτακτες περιστάσεις και την κρισιμότητα των στιγμών. Η χρησιμοποίηση του ως...

Η Γερμανία ανήκει στους... Έλληνες

Του Θανάση Παππά

Συνιστά κοινή αντίληψη μεγάλης μερίδας του ελληνικού λαού ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε μια κατάσταση υποδούλωσης και κατοχής από ευρωεταίρους, Γερμανούς, τρόικα και λοιπούς  που επιδίωξή τους είναι να εξασφαλίσουν τα χρήματα που μας έχουν δανείσει (ίσως και να βγάλουν και άλλα) απομυζώντας τον ελληνικό πλούτο. Στις πρόσφατες μάλιστα διαμαρτυρίες του ελληνικού λαού όπως εκφράστηκαν μέσω του κινήματος των Αγανακτισμένων, κυρίαρχα ήταν συνθήματα και  φράσεις( ιδιαίτερα στην πρώτη περίοδο του φαινομένου), όπως Δοσίλογοι, Προδότες, η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες, Προδότες του έθνους, της πατρίδας.  Κρατώντας ελληνικές σημαίες και με αίσθημα ευθύνης για την υπεράσπιση της πατρίδας που ξεπουλιέται, μεγάλη μερίδα της ετερόκλητης αυτής μάζας διαδήλωνε ενάντια στην κυβερνητική πολιτική, ως πολιτική που υπονομεύει την εθνική ανεξαρτησία και καταβαραθρώνει την εθνική υπερηφάνεια. Η αντίσταση πήρε τη μορφή του εθνικού αγώνα.

Είναι, όμως, αυτή η αλήθεια; Είναι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μια κυβέρνηση δοσιλόγων που ξεπουλάει την πατρίδα και υποτάσσεται στα αλλοεθνή συμφέροντα και δη στη...

Οι ανεκδιήγητοι Πρυτάνεις. Η ανεκδιήγητη διοίκηση των ΑΕΙ.

Του Ηλία Τριανταφυλλάκη

"Σε όλους τους θεσμούς όπου ο ζωηρός αέρας της δημόσιας κριτικής δεν κυκλοφορεί (όπως, για παράδειγμα, στα πανεπιστημιακά όργανα και τις συγκλήτους), μια αθώα διαφθορά φυτρώνει, σαν μανιτάρι."

Friedrich Nietzsche, Menschliches Allzumenschliches.

Ζήτημα περιωπής στην υπό πτώχευση ελληνική κοινωνία έχει γίνει η παρακμή και ο ευτελισμός των δημοσίων θεσμών. Η κριτική πανταχόθεν σχετικά με την δυσλειτουργία των θεσμών ασκείται συνήθως σε δύο επίπεδα: αφενός στο πλαίσιο που διέπει την λειτουργία τους και αφετέρου στα φυσικά πρόσωπα που τους στελεχώνουν. Το πανεπιστήμιο, ως ένας από τους κορυφαίους δημοσίους θεσμούς, έχει απολέσει την εμπιστοσύνη των πολιτών για λόγους...

Εκδήλωση - Συζήτηση για την ακροδεξιά

Άποψη του πάνελ

Ο Τ. Καμπύλης πραγματοποιεί την εισήγησή του

Ο Δ. Ψαρράς συζητάει με το ακροατήριο

Η Ηρώ Μωραΐτη συντόνισε τη συζήτηση εκ μέρους του ΦΟΠΠ

Το πάνελ της συζήτησης

Εκδήλωση - Συζήτηση για τον μισαλλόδοξο λόγο

Άποψη του πάνελ

Άποψη του ακροατηρίου

Ο Α. Χατζής πραγματοποιεί την εισήγησή του

Ο συντονιστής της συζήτησης Λεωνίδας Καραδήμος

Ο συνταγματολόγος Σ. Τσακυράκης παρεμβαίνει στη συζήτηση

Μεταρρυθμίζοντας την σήψη

Του Οδυσσέα Θεοφάνη

Μία πλάνη στην οποία μπορεί να υποπέσει κάθε καλοπροαίρετος πολίτης και προοδευτικός φοιτητής σχετικά με τον νέο νόμο πλαίσιο για την εκπαίδευση είναι ότι αυτός θα εφαρμοστεί. Μία ακόμα μεγαλύτερη είναι ότι αυτό θα γίνει σωστά. Η μέγιστη είναι να νομίσει πως αυτός ο νόμος είναι ικανός να λύσει τα θεμελιακά προβλήματα του ελληνικού πανεπιστημίου. Ας τα δούμε με την σειρά.

Η λεγόμενη πανεπιστημιακή κοινότητα, όπως αυτή εκφράζεται μέσω των οργάνων της, έχει φανερώσει τις προθέσεις της: να εμποδίσει την εφαρμογή του νέου νόμου με κάθε κόστος. Προβάλλοντας τα γνωστά χιλιοειπωμένα, αλλά ελάχιστα ανταποκρινόμενα στην πραγματικότητα, επιχειρήματα-συνθήματα περί διάλυσης, παράδοσης του δημόσιου πανεπιστημίου στη βορά των αγορών, και λοιπά φαιδρά, συμβάλλει στην...

Το επίπεδο του Δημοσίου Λόγου

Του Σαρίφ Σάττι

Παραδοσιακά όσοι αρθρογραφούμε στο ιστολόγιο του ΦΟΠΠ συνηθίζουμε να εμφορούμαστε από θέματα της επικαιρότητας και να παίρνουμε μια προσωπική θέση σε πολύ συγκεκριμένα ζητήματα. Ο πειρασμός του επίκαιρου είναι βέβαια ισχυρός αλλά είναι καλό που και που να κάνουμε γενικότερες παρατηρήσεις· και ακριβώς μια τέτοια θα ήθελα να επιχειρήσω με το παρόν κείμενο.

Ζούμε υπό καθεστώς οικονομικής κηδεμονίας εδώ και ενάμισι περίπου χρόνου. Η πρωτοφανής για τη χώρα λιτότητα και όλα τα παρεπόμενά της έχουν ωθήσει το δημόσιο λόγο στα άκρα. Είτε πρόκειται για κοινοβουλευτικά κόμματα είτε για απολιτίκ κοινωνικούς σχηματισμούς (Αγανακτισμένοι) είτε για ιδιωτικές συζητήσεις, η έννοια του μέτρου έχει χαθεί. Η αμετροέπεια αυτή θα μπορούσε...

Η κρισιμότητα του μέσου

Του Πέτρου Πούγγουρα

Από τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη οι σχολές άρχισαν να κατεβάζουν ρολά η μία μετά την άλλη. Οι φοιτητές επιδιώκουν να εκφράσουν κατ’ αυτό τον τρόπο την αντίθεση τους στο νέο νόμο για τα ΑΕΙ. Η έναρξη της εξεταστικής αναβάλλεται με κάθε νέα απόφαση Γενικής Συνέλευσης. 

Προφανέστατα όσοι αποφάσισαν την κατάληψη των σχολών τους δεν συμφωνούν με το συγκεκριμένο νόμο. Κανείς δεν τους αρνείται το δικαίωμα όχι μόνο να διαφωνούν με ένα νόμο αλλά και να εκφράζουν δημόσια τη διαφωνία τους αυτή. Ωστόσο, όποιος επιλέγει το μέσο της κατάληψης πανεπιστημιακών χώρων δεν περιορίζεται στην απλή διατύπωση της διαφωνίας του, αλλά προχωράει ένα βήμα παραπέρα.

Κεντρική θέση των υπέρμαχων της κατάληψης είναι ότι το βασικό ερώτημα που πρέπει να μας απασχολεί σε τέτοιες περιπτώσεις αφορά το αν ο νόμος κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση ή όχι. Το δίλημμα «κατάληψη ή μη» ...

Συνελεύσεως Εγκώμιον

Του Δημήτρη Κυριαζή

Παθιασμένα ντιμπέιτ, καλλιστεία και μίνι αγώνες kick boxing, σε γρήγορη εναλλαγή. Πρόγραμμα που θα ζήλευαν πολλοί τηλεοπτικοί σταθμοί. Αν επιτρέπαμε τη μαγνητοσκόπηση των συνελεύσεών μας, είμαι πεπεισμένος πως τα τηλεοπτικά δικαιώματα θα έλυναν για καιρό το ζήτημα της χρηματοδότησης που τόσο μας απασχολεί.

Τι βλέπει κανείς μπαίνοντας σε συνέλευση του τμήματος Νομικής; Αρχικά πολύ κόσμο, κυρίως οργανωμένο σε παρέες. Αυτοί που έχουν έρθει για να ακούσουν δεν μπορούν αν δεν είναι μπροστά μπροστά. Οι λοιποί έρχονται για να δουν και να τους δουν. Η αλήθεια είναι πως, μιας και μπεις, έχεις πολλές επιλογές. Είτε κόβεις κίνηση για κανά δεκάλεπτο και μόλις ντουμανιάσεις φεύγεις, είτε...

Ανώτατη Εκπαίδευση – Φιλελεύθερες Λύσεις και Κρατικές Διευθετήσεις

ΤουΕρρίκου Μελισσινού

Πρόσφατα, ψηφίστηκε ο περιβόητος νόμος για την παιδεία. Το νόμο ψήφισε η μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής βουλής, ενώ από την άλλη τα αριστερά κόμματα, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, ορκίστηκαν να μην αφήσουν με τίποτα ένα τέτοιο νομοσχέδιο να επικρατήσει στα ελληνικά πανεπιστημία υποσχόμενοι αγώνες κοκ. Σε παρόμοιο μήκος κύματος κινήθηκαν και όλες οι φοιτητικές παρατάξεις (ακόμα και η ΠΑΣΠ και η ΔΑΠ), ασκώντας το γνώριμο μέσο των καταλήψεων. Πολεμικές διαθέσεις δείχνουν όμως και οι καθηγητές των ιδρυμάτων ή τουλάχιστον η πλειοψηφία όσων έχουν εκφραστεί. Τι είναι, όμως, τελικά αυτή η μεταρρύθμιση; Είναι πανάκεια για όλα τα προβλήματα της ανώτατης εκπαίδευσης; Είναι μήπως η καταστροφή της; Ή τίποτα από όλα αυτά;

Πρώτα απ'όλα πρέπει να εστιάσει κανείς στους λόγους για τους οποίους απαιτείται η μεταρρύθμιση. Καταρχάς, θα πρέπει να αποσκοπεί και να προσπαθεί να επιτύχει...

Υποκρισίας Εγκώμιον

Του Παναγιώτη Τσιάλα

Το πρωί της περασμένης Τρίτης, η αίθουσα τελετών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου έσφυζε από ζωή. Ακόμα μία τελετή ορκωμοσίας βρισκόταν επί θύραις και το αρχοντικό αμφιθέατρο μοσχοβολούσε Ιούλιο και έξω καρδιά. Μέσα στο χώρο, η παραδοσιακή ελληνική οικογένεια, για να μην πω το παραδοσιακό ελληνικό σόι, βούλιαζε αναπαυτικά στα ανατομικά καθίσματα, αδημονώντας για την ανακήρυξη των νέων πτυχιούχων και διδακτόρων του Τμήματος Χημικών Μηχανικών. Την ίδια ώρα, 27 προπτυχιακοί φοιτητές και 7 υποψήφιοι διδάκτορες περίμεναν υπομονετικά να τους απονεμηθούν και επισήμως οι αντίστοιχοι ακαδημαϊκοί τίτλοι. Η περίσταση επέβαλλε να είμαστε όλοι καλοραμμένοι και σενιαρισμένοι, η δε επτάδα των διδακτόρων αναγκάζονταν να σέρνουν όπως-όπως το βάδισμά τους, μην τυχόν και μπουρδουκλωθούν τα πόδια τους στην ποδήρη υφασμάτινη τήβεννο (για λογάριασε ντροπή!).

Μέχρις εδώ όλα καλά. Αφού ένας αριθμός ατόμων έχει επιλέξει, (δίχως να επιβαρύνει κανέναν), αυτές τις επισημότητες, για να τιμήσει τους προσφιλείς του, αυτού του τύπου η τελετουργία είναι μια καθόλα θεμιτή επιλογή. Τα προβλήματα αρχίζουν γύρω στη μισή ώρα από την είσοδο του κοινού στην αίθουσα τελετών. Τη στιγμή αυτή...

Danai contemnendi, quoniam facile diducuntur*

 
Του Φάνη Κρυστάλλη

Η κατάρτιση και η εξαγγελία του προγραμματικού σχεδιασμού μιας κυβέρνησης δεν είναι ικανοποίηση μονομανίας και νευρωτικού εγωκεντρισμού που ματαιώνει εν τη γενέσει την χρησιμότητα των (αναγκαία σε μια δημοκρατία) πολιτικά πληθωρικών διεργασιών, αλλά πραγμάτωση (και όχι απλά, μολονότι επαρκές προσόν στη κρίση των ευπειθών πληθών, ειλικρινής απόπειρα) επιδιώξεων αντανακλαστικών των εθνικών πόθων.

Ως εκ τούτου, η συναίνεση, προκύπτει όχι ως (συγκεκαλυμμένα προστακτική αλλά σκοπίμως ειρωνική) παραίνεση απάθειας προς όσους δεν ομονοούν αλλά ως συνέπεια μιας συνετής, πραγματολογικής διαπίστωσης της ελλιπούς νομιμοποίησης που παρέχει το ελληνικό εκλογικό σύστημα στους “αντιπροσώπους” (νομική ανακρίβεια – λογοτεχνικός ευφημισμός) που αναδεικνύει.

Παραστατικά περιγραφόμενη, η πολιτική συναίνεση είναι σαν το σημείο ισορροπίας μεταξύ δυο ανισοβαρών αντικειμένων σε μια τραμπάλα: όσο το ελαφρύτερο εκ των δύο παραμένει σταθερό στη αρχική του θέση απέχοντας σε σχέση με το βαρύτερο ίση απόσταση απο το κέντρο, τόσο περισσότερο το δεύτερο πρέπει να κινηθεί αποφασιστικά προς το μέρος του εαν επιθυμεί να αιωρηθεί, απομακρυνόμενο απο το έδαφος.

Τελικώς όμως,και η ίδια αυτή η συναίνεση, πρόσκαιρη στη φύση της, θα καταλήξει...

8ο Φοιτητικό Συνέδριο Διοικητικής Επιστήμης και Τεχνολογίας με θέμα «Επιχειρηματικότητα, Εξωστρέφεια και Νέες Τεχνολογίες»

Στις 12 Μαΐου 2011, στο συνεδριακό Κέντρο της ΕΕΔΕ διεξάγεται το 8^ο Φοιτητικό Συνέδριο Διοικητικής Επιστήμης και Τεχνολογίας με θέμα «Επιχειρηματικότητα, Εξωστρέφεια και Νέες Τεχνολογίες», το οποίο διοργανώνεται από τους φοιτητές του Τμήματος Διοικητικής Επιστήμης και Τεχνολογίας του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Το πρόγραμμα του συνεδρίου περιλαμβάνει:

·         Παρουσιάσεις σχετικά με τις ευκαιρίες επιχειρηματικότητας για νέους από τους φορείς που δραστηριοποιούνται στο χώρο, όπως Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Νέων Επιχειρηματιών, Πανεπιστημιακά startups, startupgreece.gr, κλπ.

·         Συζήτηση στρογγυλής τραπέζης με νέους επιχειρηματίες σχετικά με τις προκλήσεις και ευκαιρίες για επιχειρηματικότητα

·         Παρουσιάσεις 30 ερευνητικών εργασιών που υποβλήθηκαν από διάφορα Πανεπιστήμια της χώρας σε 6 παράλληλες συνεδρίες

·         Workshop για την κατάρτηση επιχειρηματικού πλάνου σε συνεργασία με τα στελέχη του ΚΕΜΕΛ στο πλαίσιο του διαγωνισμού e-nnovation 

 

Άλλα highlights του Συνεδρίου:

-          Βράβευση νικητή του Μαθητικού Διαγωνισμού που διοργανώθηκε στο πλαίσιο του Συνεδρίου

-          Βράβευση καλύτερης εργασίας (Best paper award) με χρηματικό έπαθλο 1.000 ευρώ

-          Οι καλύτερες εργασίες θα εκδοθούν σε ειδικό τεύχος του περιοδικού ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ

Οι εγγραφές πραγματοποιούνται έξω από τη γραμματεία του Τμήματος ΔΕΤ, κτίριο Αντωνιάδου, 2-11 Μαϊου 2011, ή online στο site του Συνεδρίουhttp://fsdet.dmst.aueb.gr.

Είμαστε πάντοτε ελεύθεροι;

Του Πέτρου Πούγγουρα

Μια σειρά ζητημάτων που εμφανίστηκαν το τελευταίο διάστημα με ώθησαν να γράψω το συγκεκριμένο κείμενο. Το νομοσχέδιο περί εχθροπάθειας και ρατσιστικού λόγου, τα «φρουτάκια» που επανήλθαν στη δημοσιότητα, τα μαθήματα του εργατικού δικαίου, μια δεύτερη ανάγνωση του κειμένου που είχε γράψει ο Οδυσσέας Θεοφάνης πριν από κάποιο καιρό στο blog μας σχετικά με την πώληση νεφρών, ήταν τα κύρια από αυτά.

Το στοιχείο που συνδέει τα ζητήματα αυτά μεταξύ τους δεν είναι άλλο από την ελευθερία. Τους τελευταίους αιώνες διακρίνουμε την τάση να υποστηρίζεται η ευρεία ελευθερία του ατόμου. Η φιλελεύθερη αντίληψη θέλει το άτομο ελεύθερο να κάνει τις δικές του επιλογές. Ο καθένας είναι ικανός να λάβει μόνος τις αποφάσεις για τον εαυτό του χωρίς να χρειάζεται καθοδήγηση ή καταναγκασμό. Το κράτος – πατέρας, το οποίο θα αναλάβει την προστασία του ευάλωτου και άμαθου πολίτη απαγορεύοντάς του να βλάψει τον εαυτό του, είναι αποφευκτέο.

Πρόσφατα έγραψα ένα κείμενο όπου υποστήριζα την απόλυτη ή σχεδόν απόλυτη ελευθερία η οποία πρέπει να διέπει την εκφορά του λόγου. Η έκφραση κάθε ατόμου πρέπει να διέπεται από κανέναν ή ελάχιστους περιορισμούς. Συνεπώς, η παρεχόμενη στα άτομα ελευθερία είναι η μέγιστη δυνατή.

Ερωτόμενος επί της ανωτέρω προβληματικής ένας υποστηρικτής των φιλελεύθερων ιδεών δεν θα δυσκολευόταν πολύ να απαντήσει. Αν εξετάσουμε μια άλλη περίπτωση, τα τυχερά ηλεκτρονικά παιχνίδια, γνωστά και ως «φρουτάκια», γίνεται αντιληπτό ότι το εν λόγω ζήτημα εμφανίζει μια διαφορά ...