Υποκρισίας Εγκώμιον

Του Παναγιώτη Τσιάλα

Το πρωί της περασμένης Τρίτης, η αίθουσα τελετών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου έσφυζε από ζωή. Ακόμα μία τελετή ορκωμοσίας βρισκόταν επί θύραις και το αρχοντικό αμφιθέατρο μοσχοβολούσε Ιούλιο και έξω καρδιά. Μέσα στο χώρο, η παραδοσιακή ελληνική οικογένεια, για να μην πω το παραδοσιακό ελληνικό σόι, βούλιαζε αναπαυτικά στα ανατομικά καθίσματα, αδημονώντας για την ανακήρυξη των νέων πτυχιούχων και διδακτόρων του Τμήματος Χημικών Μηχανικών. Την ίδια ώρα, 27 προπτυχιακοί φοιτητές και 7 υποψήφιοι διδάκτορες περίμεναν υπομονετικά να τους απονεμηθούν και επισήμως οι αντίστοιχοι ακαδημαϊκοί τίτλοι. Η περίσταση επέβαλλε να είμαστε όλοι καλοραμμένοι και σενιαρισμένοι, η δε επτάδα των διδακτόρων αναγκάζονταν να σέρνουν όπως-όπως το βάδισμά τους, μην τυχόν και μπουρδουκλωθούν τα πόδια τους στην ποδήρη υφασμάτινη τήβεννο (για λογάριασε ντροπή!).

Μέχρις εδώ όλα καλά. Αφού ένας αριθμός ατόμων έχει επιλέξει, (δίχως να επιβαρύνει κανέναν), αυτές τις επισημότητες, για να τιμήσει τους προσφιλείς του, αυτού του τύπου η τελετουργία είναι μια καθόλα θεμιτή επιλογή. Τα προβλήματα αρχίζουν γύρω στη μισή ώρα από την είσοδο του κοινού στην αίθουσα τελετών. Τη στιγμή αυτή...

Danai contemnendi, quoniam facile diducuntur*

 
Του Φάνη Κρυστάλλη

Η κατάρτιση και η εξαγγελία του προγραμματικού σχεδιασμού μιας κυβέρνησης δεν είναι ικανοποίηση μονομανίας και νευρωτικού εγωκεντρισμού που ματαιώνει εν τη γενέσει την χρησιμότητα των (αναγκαία σε μια δημοκρατία) πολιτικά πληθωρικών διεργασιών, αλλά πραγμάτωση (και όχι απλά, μολονότι επαρκές προσόν στη κρίση των ευπειθών πληθών, ειλικρινής απόπειρα) επιδιώξεων αντανακλαστικών των εθνικών πόθων.

Ως εκ τούτου, η συναίνεση, προκύπτει όχι ως (συγκεκαλυμμένα προστακτική αλλά σκοπίμως ειρωνική) παραίνεση απάθειας προς όσους δεν ομονοούν αλλά ως συνέπεια μιας συνετής, πραγματολογικής διαπίστωσης της ελλιπούς νομιμοποίησης που παρέχει το ελληνικό εκλογικό σύστημα στους “αντιπροσώπους” (νομική ανακρίβεια – λογοτεχνικός ευφημισμός) που αναδεικνύει.

Παραστατικά περιγραφόμενη, η πολιτική συναίνεση είναι σαν το σημείο ισορροπίας μεταξύ δυο ανισοβαρών αντικειμένων σε μια τραμπάλα: όσο το ελαφρύτερο εκ των δύο παραμένει σταθερό στη αρχική του θέση απέχοντας σε σχέση με το βαρύτερο ίση απόσταση απο το κέντρο, τόσο περισσότερο το δεύτερο πρέπει να κινηθεί αποφασιστικά προς το μέρος του εαν επιθυμεί να αιωρηθεί, απομακρυνόμενο απο το έδαφος.

Τελικώς όμως,και η ίδια αυτή η συναίνεση, πρόσκαιρη στη φύση της, θα καταλήξει...

8ο Φοιτητικό Συνέδριο Διοικητικής Επιστήμης και Τεχνολογίας με θέμα «Επιχειρηματικότητα, Εξωστρέφεια και Νέες Τεχνολογίες»

Στις 12 Μαΐου 2011, στο συνεδριακό Κέντρο της ΕΕΔΕ διεξάγεται το 8^ο Φοιτητικό Συνέδριο Διοικητικής Επιστήμης και Τεχνολογίας με θέμα «Επιχειρηματικότητα, Εξωστρέφεια και Νέες Τεχνολογίες», το οποίο διοργανώνεται από τους φοιτητές του Τμήματος Διοικητικής Επιστήμης και Τεχνολογίας του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Το πρόγραμμα του συνεδρίου περιλαμβάνει:

·         Παρουσιάσεις σχετικά με τις ευκαιρίες επιχειρηματικότητας για νέους από τους φορείς που δραστηριοποιούνται στο χώρο, όπως Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Νέων Επιχειρηματιών, Πανεπιστημιακά startups, startupgreece.gr, κλπ.

·         Συζήτηση στρογγυλής τραπέζης με νέους επιχειρηματίες σχετικά με τις προκλήσεις και ευκαιρίες για επιχειρηματικότητα

·         Παρουσιάσεις 30 ερευνητικών εργασιών που υποβλήθηκαν από διάφορα Πανεπιστήμια της χώρας σε 6 παράλληλες συνεδρίες

·         Workshop για την κατάρτηση επιχειρηματικού πλάνου σε συνεργασία με τα στελέχη του ΚΕΜΕΛ στο πλαίσιο του διαγωνισμού e-nnovation 

 

Άλλα highlights του Συνεδρίου:

-          Βράβευση νικητή του Μαθητικού Διαγωνισμού που διοργανώθηκε στο πλαίσιο του Συνεδρίου

-          Βράβευση καλύτερης εργασίας (Best paper award) με χρηματικό έπαθλο 1.000 ευρώ

-          Οι καλύτερες εργασίες θα εκδοθούν σε ειδικό τεύχος του περιοδικού ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ

Οι εγγραφές πραγματοποιούνται έξω από τη γραμματεία του Τμήματος ΔΕΤ, κτίριο Αντωνιάδου, 2-11 Μαϊου 2011, ή online στο site του Συνεδρίουhttp://fsdet.dmst.aueb.gr.

Είμαστε πάντοτε ελεύθεροι;

Του Πέτρου Πούγγουρα

Μια σειρά ζητημάτων που εμφανίστηκαν το τελευταίο διάστημα με ώθησαν να γράψω το συγκεκριμένο κείμενο. Το νομοσχέδιο περί εχθροπάθειας και ρατσιστικού λόγου, τα «φρουτάκια» που επανήλθαν στη δημοσιότητα, τα μαθήματα του εργατικού δικαίου, μια δεύτερη ανάγνωση του κειμένου που είχε γράψει ο Οδυσσέας Θεοφάνης πριν από κάποιο καιρό στο blog μας σχετικά με την πώληση νεφρών, ήταν τα κύρια από αυτά.

Το στοιχείο που συνδέει τα ζητήματα αυτά μεταξύ τους δεν είναι άλλο από την ελευθερία. Τους τελευταίους αιώνες διακρίνουμε την τάση να υποστηρίζεται η ευρεία ελευθερία του ατόμου. Η φιλελεύθερη αντίληψη θέλει το άτομο ελεύθερο να κάνει τις δικές του επιλογές. Ο καθένας είναι ικανός να λάβει μόνος τις αποφάσεις για τον εαυτό του χωρίς να χρειάζεται καθοδήγηση ή καταναγκασμό. Το κράτος – πατέρας, το οποίο θα αναλάβει την προστασία του ευάλωτου και άμαθου πολίτη απαγορεύοντάς του να βλάψει τον εαυτό του, είναι αποφευκτέο.

Πρόσφατα έγραψα ένα κείμενο όπου υποστήριζα την απόλυτη ή σχεδόν απόλυτη ελευθερία η οποία πρέπει να διέπει την εκφορά του λόγου. Η έκφραση κάθε ατόμου πρέπει να διέπεται από κανέναν ή ελάχιστους περιορισμούς. Συνεπώς, η παρεχόμενη στα άτομα ελευθερία είναι η μέγιστη δυνατή.

Ερωτόμενος επί της ανωτέρω προβληματικής ένας υποστηρικτής των φιλελεύθερων ιδεών δεν θα δυσκολευόταν πολύ να απαντήσει. Αν εξετάσουμε μια άλλη περίπτωση, τα τυχερά ηλεκτρονικά παιχνίδια, γνωστά και ως «φρουτάκια», γίνεται αντιληπτό ότι το εν λόγω ζήτημα εμφανίζει μια διαφορά ... 

Ο διάλογος των τριών

Του Παναγιώτη Τσιάλα

Κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας (res publica), ο αστικός νόμος των Ρωμαίων επέβαλλε στον πωλητή μιας κτηματικής περιουσίας, να αποκαλύπτει στους υποψήφιους αγοραστές της όλα της τα ελαττώματα που του ήταν γνωστά. Η προϊσχύουσα Δωδεκάδελτος ήταν λιγότερο απαιτητική: κατοχύρωνε μόνο τις ειλικρινείς απαντήσεις στις ρητές ερωτήσεις του αγοραστή, και σε περίπτωση κακής πίστης, καταδίκαζε τον πωλητή σε μια χρηματική ποινή διπλάσια του ποσού της βλάβης που προκλήθηκε εξ αιτίας του ψεύδους. Ωστόσο, οι νομικοί της εποχής διαμόρφωσαν με τον καιρό την πεποίθηση, ότι έπρεπε να τιμωρούνται και οι πωλητές, που αποσιωπούσαν τα ελαττώματα, για τα οποία δεν είχαν διόλου ερωτηθεί. Με τον τρόπο αυτό, αποκρυσταλλώθηκε μια δικαιϊκή ρύθμιση αλλά και μια ηθική στάθμιση, σύμφωνα με την οποία ο πωλητής ελαττωματικού πράγματος θεωρούνταν υπεύθυνος για όλα τα ελαττώματα, για τα οποία δεν είχε κάνει καμία δήλωση προς τον αγοραστή.

Επανεκτιμώντας σήμερα τη συγκεκριμένη στάθμιση, μας δίνεται η ευκαιρία να διαπιστώσουμε ότι...

Το Μνημόνιο της Αριστεράς και των Συνδικάτων

Του Ερρίκου Μελισσινού

Η αριστερά και γενικότερα οι αντιμνημονιακοί αρέσκονται να βρίζουν την κυβέρνηση και τις πολιτικές που εφαρμόζει ως μνημονιακές. Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Για μένα τα μέτρα που περιλαμβάνονται στις πολιτικές του κράτους και ειδικά τα μέτρα εκείνα που εφαρμόζονται είναι στην πραγματικότητα οι πολιτικές της αριστεράς και των συνδικάτων. Και εξηγούμαι.

Στην παρούσα κατάσταση της χώρας τα επιτόκια των ομολόγων μας είναι σε τέτοιο επίπεδο, ώστε να μην μπορούμε να δανειζόμαστε από τις αγορές. Δεν μπορούμε δηλαδή να δανειστούμε αυτοδύναμα με τέτοιο τρόπο, ώστε να δημιουργούμε στους δανειστές μας την εντύπωση σχετικά μακροπρόθεσμα ότι θα τους ξεπληρώσουμε. Τα έξοδά μας το 2009 ήταν 87 δις, τα έσοδά μας ήταν 50 δις και το έλλειμμα ήταν 37 δις (και σε αυτά τα νούμερα δε συμπεριλαμβάνονται καθόλου όσα πληρώνουμε για την αποπληρωμή του χρέους, μόνο οι δαπάνες μας για τους τόκους)*. Μια τέτοια κατάσταση...

Συζήτηση με τον Γ. Δελλή

Στον Πέτρο Πούγγουρα και τον Παναγιώτη Τσιάλα

Ερ. Το νομοσχέδιο εισάγει ένα νέο σύστημα όσον αφορά την απόκτηση πτυχίου, αυτό των πιστωτικών μονάδων. Πως το κρίνετε;

Απ. Το σύστημα αυτό αποτελεί ευρωπαϊκή πατέντα. Τώρα αν και πώς θα πετύχει στην πράξη, δεν το ξέρουμε. Είναι κι αυτό ξένο προς ό, τι είχα συνηθίσει ως Πανεπιστήμιο. Το πανεπιστήμιο είναι κάτι παραπάνω από άθροισμα πιστωτικών μονάδων και, σε κάθε περίπτωση, ο ρόλος του είναι να προσφέρει πολλά περισσότερα από συγκεκριμένες πιστοποιημένες γνώσεις.

Ερ. Τάσσεστε δηλαδή υπέρ των ενιαίων σπουδών;

Απ. Θα σας απαντήσω με μία ερώτηση: αλήθεια όταν βγείτε από αυτή τη Σχολή, πιστεύετε ότι θα τη θυμάστε ως το άθροισμα των σαράντα μαθημάτων της; Εάν είχατε διδαχθεί κάποια από αυτά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και κάποια σε άλλο Πανεπιστήμιο, θα ήταν καλύτερα; Το Πανεπιστήμιο είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα σύνολο μαθημάτων. Είναι τα 4 ή 5 χρόνια, στα οποία σχεδόν μαθαίνεις πως θα ζήσεις ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή σου.

Ερ. Ίσως να ξεφεύγουμε κάπως από το θέμα μας, αλλά μπορεί το συγκεκριμένο σύστημα να έχει κάποια αντανάκλαση στις μελλοντικές εργασιακές σχέσεις των αποφοίτων;

Απ. Η αλήθεια είναι ότι ακούγοντας σας βλέπω το ανθρώπινο. Κι εγώ αν ήμουν στη θέση σας, θα φοβόμουν για τη σημασία όλων αυτών για την αγορά εργασίας και το μέλλον. Δε νομίζω ότι εντέλει θα έχει και τόσο μεγάλη σημασία, με τη έννοια ότι...