Του Κώστα Σερδάρη
Όλοι έχουμε κατά καιρούς γράψει και διαβάσει πολλά για την παιδεία, για το ελληνικό πανεπιστήμιο, το εθνικό πρόγραμμα διδασκαλίας και τα τοιαύτα. Παρά τις ιδεολογικές, πρακτικές και τις εν γένει διαφωνίες που είχαμε (και συνεχίζουμε να έχουμε) πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα, θεωρώ πως πάνω κάτω όλοι συμφωνούμε στο εξής: η παιδεία και ειδικότερα η πανεπιστημιακή μόρφωση πρέπει να είναι προσιτή όχι μόνο σε όσους έχουν χρήματα να την αποκτήσουν -ή μάλλον να την αγοράσουν- αλλά στο σύνολο του λαού. Και αυτό για το λόγο ότι ο μόνος τρόπος για να εξανθρωπίσεις μια κοινωνία είναι να της προσφέρεις Παιδεία, η οποία πλην των άλλων κατακτάται και μέσω της μόρφωσης. Επειδή δε, ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού μπορεί να έχει τα τυπικά προσόντα αλλά όχι την οικονομική δυνατότητα να σπουδάσει, πρέπει να παρέμβει το κράτος, με την πρόνοια του οποίου τα άτομα αυτά θα μπορέσουν να αποκτήσουν πανεπιστημιακή μόρφωση. Και η μόρφωση αυτή πρέπει να είναι τέτοιου επιπέδου, ώστε να μπορούν αργότερα οι απόφοιτοι να βγουν και να διεκδικήσουν ισότιμα μία θέση στην αγορά εργασίας.
Το παραπάνω, λοιπόν, θα ήταν το ιδανικό. Αλλά και το δίκαιο. Ωστόσο, η άτιμη η πραγματικότητα για μια ακόμα φορά με διαψεύδει. Όλοι γνωρίζουμε τα τεράστια κενά που αντιμετωπίζει η τριτοβάθμια -και όχι μόνο, αλλά επιτρέψτε μου να αναφερθώ μόνο σε αυτήν- εκπαίδευση στην Ελλάδα. Από πού να αρχίσει και πού να τελειώσει κανείς! Από την έλλειψη έως και ανυπαρξία...
